ΕΟΘΝΙΚΑ Παιδιὰ ἑνὸς ἐξωγγινου «Θεοῦ» 1] τῆς Ι αίας Π[αμμήτειρας; Μεῖζον θέµα, ἀπ᾿ ὅ,τι φαίνεται, τῆς κοινωνικῆς µας ζωῆς θὰ ἐξελιχθεῖ στὰ προσεχῆ χρόνια ἡ ὑπόθεσις τῆς σωτηρίας τοῦ περιβάλλοντος καὶ κατ᾽ ἐπέκτασιν τῆς ζωῆς στὸν πλανήτη µας. Κινήματα ζεφυτρώνουν σ᾽ ὅλο τὸν κόσμο σὰν μανιτάρια προσπαθώντας νὰ δώσουν ἕνα τέλος στὴ µόλυνση καὶ τὸν ἀφανισμὸ τῆς γῆς. ᾿Ανώνυμοι κι ἐπώνυμοι προσπαθοῦν νὰ περισώσουν ὅ,τι ἀπέμεινε. Πασχίζουν, φωνάζουν, διαμαρτύρονται. Σὲ ποιόν ὅμως καὶ γιατί; Μήπως πρέπει νὰ ψάξουμε πιὸ βαθειὰ καὶ νὰ δοῦμε τί μᾶς ὁδήγησε ἐκεῖ; ἀκόμα περισσότερο, μήπως ὁ δρόμος ποὺ ἀκολουθοῦμε εἶναι λανθα- σμένος; Οἰκολογία καὶ ἐπιφανειολογία. Σῶστε τώρα ὅ,τι ἐσεῖς οἱ ἴδιοι πρὶν με- ρικὰ χρόνια καταστρέφατε. Τότε βέβαια οἱ κίνδυνοι δὲν ἦταν ὁρατοί. Σή- µερα, βλέπετε, μᾶς ἀπειλοῦν, πολλὲς φορὲς καὶ σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο. Λύ- σεις τῆς τελευταίας στιγμῆς ἀναζητοῦμε. Νὰ φτιάξουμε τώρα τὸ περι- βάλλον, γιὰ νὰ µπορέσουµε νὰ ἔχουμε τὴν εὐκαιρία στὸ µέλλον νὰ τὸ ξα- ναχαλάσουµε! Χρειάζονται λύσεις πιὸ ριζικές, πρέπει καὶ πάλι ἡ φύση νὰ ξαναπάρει τὴ θέση ποὺ δικαιωματικὰ τῆς ἀνήκει. Νὰ γίνει καὶ πάλι ἡ μά- να όλων µας. Μκὰ μάνα, ποὺ ὅλοι πρέπει νὰ σεβόμαστε. ᾿Αλλὰ ἂς γυρίσουμε μερικὲς χιλιάδες χρόνια πίσω. Τὴν ἐποχή ποὺ ἀρ- χίζει νὰ δημιουργεῖται ὁ καταστροφέας τοῦ πλανήτη µας --ὄχι, δὲν μιλᾶμε γιὰ κάποια ἄλλη μορφὴ ζωῆς, μιλᾶμε δυστυχῶς γιὰ ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Πρῶτα μετακλασσικὰ χρόνια. ᾿Η μέχρι τότε ἐπικρατοῦσα παγανιστικὴ ἡ- θικὴ ἀρχίζει νὰ γκρεμίζεται μπροστὰ στὴν ἐμφάνιση μιᾶς καινούργιας φι- λοσοφίας καὶ ἑνὸς διαφορετικοῦ τρόπου ζωῆς. Τὰ ποτάμια, οἱ θάλασσες καὶ ὅλη ἡ φύση γενικότερα ἔχουν ἀρχίσει νὰ γάνουν τὴ σημασία ποὺ εἶχαν, καὶ ὁ ρόλος ποὺ διαδραματίζουν στὸ ἑξῆς εἶναι αὐτὸς τοῦ ἁπλοῦ παρατη- ρητῇ τῆς κατώτερης μορφῆς ζωῆς. Καὶ σὰ νὰ μὴν ἔφθανε αὐτό, μέσα ἀπὸ τὴν οὐσιαστικὴ ἀνυπαρξία τῆς ξεπροβάλλει καὶ ὁ καταστροφέας της. ο Ποπιο Γαπαιίοις. Οἱ γήινοι θεοὶ καὶ ἡ θρησκεία τους ἔσβησαν σιγὰ σιγά, ξεχάστηκαν µα- ζὶ κι ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴ μάνα φύση. Ο Ποσειδῶνας πέρασε στὴν ἀφά- νεια, μαζὶ καὶ ἡ ἀγάπη καὶ ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴ θάλασσα. ᾿Η Δήμητρα, ἡ προστάτιδα τῆς γῆς, τὸ ἴδιο, ὁ Πάν, ὁ θεὸς τῶν δασῶν, ἡ "Αρτεμις, ἡ θεὰ τοῦ κυνηγίου καὶ τόσοι ἄλλοι, ποὺ κάνουν τὸν κατάλογο μακρὺ καὶ ἀτε- λείωτο. Σὲ κάθε δάσος, κάθε φαράγγι, κάθε λίμνη καὶ ποτάμι κι ἕνας θεός" καὶ γιὰ τὸν ἀρχαῖο Ἕλληνα, μὲ τὸ σεβασμὸ ποὺ τὸν διέκρινε στὴ σχέση του μὲ τὸ θεῖο, θὰ ἦταν πράγματι πράξη ἱεροσυλίας νὰ μολύνει αὐτὸν τὸν ἱερὸ χῶρο ὁποὺ ζοῦσαν οἱ θεοί του. ᾿Ακόμη καὶ οἱ ὄρκοι ποὺ ἔδινε εἶχαν σχέση μὲ τὴ φύση. Τοὺς ἐπικύρωνε κρατώντας κλαδὲ ἐλαίας, τὴν ἱκετηρί-