ΤῸ ΔΡΟΝΟΙ ΡΑΦΙ ΝΑ Νερένια δηλητήρια Εἶχα πάρα πολλὰ χρόνια νὰ δῷ τὸν παλιὸ συμμαθητή μου, τὸν Πιὲρ (ἤτανε Ἕλληνας γαλλικῆς καταγωγῆς). Στὸ σχολεῖο κάναμε ἀρκετὴ παρέα, ἀλλὰ μετὰ ἔφυγε γιὰ οἰκονομικὲς σπουδὲς στὴν ̓ Αγγλία’ ὅταν πῆρε τὸ πτυχίο του, γύρισε στὴν ̓Ελλάδα, γνώρισε ἐδῶ μιὰ καλὴ κοπέλλα, συνέζησε μαζί της ὀκτὼ χρόνια καὶ ἔμεινε παντρεμένος τρία. ̓Επειδὴ εἶχε μεγάλες οἰκογενειακὲς ὑποχρεώσεις καὶ ἡ γυναῖκα του δὲν ἐργαζότανε, ἀναγκάστηκε νὰ δουλεύει ἀπὸ τὶς 6 τὸ πρωὶ ὡς τὶς 6 τὸ ἀπόγευμα σὲ δική του δουλειά. Ὥσπου ἔπαθε ὑπερκόπωση, μπῆκε στὸ νοσοκομεῖο, κι ἡ γυναῖκα του τὸν παράτησε καὶ παντρεύτηκε ἕναν ἄλλον. Ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ τὸ κάζο, φιλοσόφησε τὴ ζωή, δούλευε λιγότερο καὶ διασκέδαζε περισσότερο. Σὲ ἕνα μόνο δὲν ἔβαλε μυαλό: ἤθελε νὰ ξαναπαντρευτεῖ. Ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα ποὺ ἤτανε παντρεμένος καὶ δούλευε ὡράριο ̓Αφρικῆς, εἴχαμε τελείως χαθεῖ ἀκόμα καὶ ἀπ ̓ τὸ τηλέφωνο. Μόνο μιὰ φορὰ τὸν εἶχα δεῖ τυχαῖα σ ̓ ἕναν κινηματογράφο μὲ τὴν γυναῖκα του, ἡ ὁποία σημειωτέον μοῦ ἔκανε ἄριστη ἐντύπωση, ἂν καὶ μοῦ φάνηκε, ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα λόγια ποὺ ἀνταλλάἔαμε, λίγο τσαούσα καὶ φεμινίστρια, Ἑαναβγήκαμε μαζὶ (μὲ τὸν Πιέρ), ὅταν ἔμεινε μόνος. Μοῦ τηλεφώνησε ἕνα βράδυ καὶ μοῦ πρότεινε νὰ πᾶμε σ ̓ ἕνα ὡραῖο ἰταλικὸ ἑστιατόριο στοὺς ̓Αμπελοκήπους. ̓Εμένα προσωπικὰ τὰ ἰταλικὰ ἔστιατόρια δὲ μοῦ ἀρέσουνε, ἔχουνε κάτι φαγητὰ μὲ ἀστεῖα ὀνόματα («ὀσομποῦκο», «σκαλοπίνια πιτσαγιόλα», «σπαγγέτι ἀλὰ πουτανέσκα»...), ἀλλὰ γιὰ νὰ τοῦ κάνω τὸ χατίρι καὶ ἐπειδὴ ἤθελα πολὺ νὰ τὸν δῶ, δέχτηκα. Πήγαμε στὸ ἑστιατόριο καί, ἀφοῦ δώσαμε τὴν παραγγελία, τὸ γκαρσόνι ρώτησε: «Θὰ πιεῖτε τίποτα)». «Μιὰ μποτίλια νερό, ἐμφιαλῶμένο», τόνισε ὁ φίλος μου ὁ Πιέρ. Μόλις ἔφυγε τὸ γκαρσόνι, τὸν ρώτησα: «Γιατί ἐμφιαλώμένο; Δὲν εἶναι ματαία ἐπίδειξις πλούτου»». «Καθόλου», μοῦ ἀποκρίθηκε. «Τὰ νερὰ στὴν ̓ Αθήνα εἶναι ὅλα μολυσμένα ἀπὸ τὰ λιπάσματα καὶ ἔχουν πολὺ χλώριο)». «Τί ἐννοεῖς» «Ἢ Κωπαΐδα, ποὺ βρίσκεται κοντὰ στὴν "Υλίκη, καλλιεργεῖται ἐντατικὰ καὶ χρησιμοποιοῦνται ὑπερβολικὲς ποσότητες λιπασμάτων καὶ γεωργικῶν φαρμάκων. Τὸ νερὸ τῆς βροχῆς παρασύρει τὰ λιπάσματα καὶ τὰ φάρμακα στὶς φρεατικὲς φλέβες καὶ μολύνει τὰ νερά. Στὴν Βρετάννη εἶχε γίνει σκάνδαλο πρὶν ἀπὸ λίγο καιρό, ὅταν τὸ νερό της βρέθηκε γι ̓ αὐτὸ τὸ λόγο ἀκατάλληλο πρὸς πόσιν. Στὴν ̓ Ελλάδα δὲν γίνεται συστηματικὸς ἔλεγχος τοῦ νεροῦ. Θὰ μποροῦσαν καλὴ ὥρα οἱ «τρομοκράτες» νὰ ρίξουν ἕνα βαρέλι κλοφὲν στὴ λίμνη τοῦ Μαραθώνα καὶ νὰ δηλητηριαστοῦμε ὅλοι, πρὶν τὸ πάρει κανένας πρέφα». «Τί εἶναι τὸ κλοφέν...:» Εἶναι μιὰ τοξικὴ καὶ ἀδιάλυτη χημικὴ οὐσία ποὺ χρησιμοποιεῖται στὰ ραντὰρ τοῦ στρατοῦ καὶ στὴ ΔΕΗ, γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἐκλαϊκευμένα, σὰ λιπαντικό. Εἶχε μάλιστα γίνει ντόρος, ὅπως διάβασα στὶς ἐφημερίδες, πρὶν δύο χρόνια, ὅταν ἕνας φωστήρας στρατοπεδάρχης στὸ Διόνυσο ἔρριξε τὸ κλοφὲν τοῦ στρατοπέδου