ΤῸ ΔΡΟΝΟΙ ΡΑΦΙ ΝΑ Νερένια δηλητήρια Εἶχα πάρα πολλὰ χρόνια νὰ δῷ τὸν παλιὸ συμμαθητή µου, τὸν Πιὲρ (ἤτανε Ἕλληνας γαλλικῆς καταγωγῆς). Στὸ σχολεῖο κάναμε ἀρκετὴ παρέα, ἀλλὰ μετὰ ἔφυγε γιὰ οἰκονομικὲς σπουδὲς στὴν ᾿ Αγγλία’ ὅταν πῆρε τὸ πτυχίο του, γύρισε στὴν ᾿Ελλάδα, γνώρισε ἐδῶ μιὰ καλὴ κοπέλλα, συνέζησε µαζί της ὀκτὼ χρόνια καὶ ἔμεινε παντρεμένος τρία. ᾿Επειδὴ εἶχε µεγάλες οἰκογενειακὲς ὑποχρεώσεις καὶ ἡ γυναῖκα του δὲν ἐργαζότανε, ἀναγκάστηκε νὰ δουλεύει ἀπὸ τὶς 6 τὸ πρωὶ ὡς τὶς 6 τὸ ἀπόγευμα σὲ δική του δουλειά. Ὥσπου ἔπαθε ὑπερκόπωση, μπῆκε στὸ νοσοκομεῖο, κι ἡ γυναῖκα του τὸν παράτησε καὶ παντρεύτηκε ἕναν ἄλλον. Ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ τὸ κάζο, φιλοσόφησε τὴ ζωή, δούλευε λιγότερο καὶ διασκέδα- ζε περισσότερο. Σὲ ἕνα µόνο δὲν ἔβαλε μυαλό: ἤθελε νὰ ξαναπαντρευτεῖ. Ὅλο αὐτὸ τὸ διάστηµα ποὺ ἤτανε παντρεμένος καὶ δούλευε ὡράριο ᾿Αφρι- κῆς, εἴχαμε τελείως χαθεῖ ἀκόμα καὶ ἀπ᾿ τὸ τηλέφωνο. Μόνο μιὰ φορὰ τὸν εἶχα δεῖ τυχαῖα σ᾽ ἕναν κινηματογράφο μὲ τὴν γυναῖκα του, ἡ ὁποία σημειωτέον μοῦ ἔκανε ἄριστη ἐντύπωση, ἂν καὶ μοῦ φάνηκε, ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα λόγια ποὺ ἀνταλλά- ἔαμε, λίγο τσαούσα καὶ φεμινίστρια, Ἑαναβγήκαμε μαζὶ (μὲ τὸν Πιέρ), ὅταν ἔ- µεινε μόνος. Μοῦ τηλεφώνησε ἕνα βράδυ καὶ μοῦ πρότεινε νὰ πᾶμε σ᾽ ἕνα ὡραῖο ἰταλικὸ ἑστιατόριο στοὺς ᾽Αμπελοκήπους. ᾿Εμένα προσωπικὰ τὰ ἰταλικὰ ἔστια- τόρια δὲ μοῦ ἀρέσουνε, ἔχουνε κάτι φαγητὰ μὲ ἀστεῖα ὀνόματα («ὀσομποῦκο», «σκαλοπίνια πιτσαγιόλα», «σπαγγέτι ἀλὰ πουτανέσκα»...), ἀλλὰ γιὰ νὰ τοῦ κάνω τὸ χατίρι καὶ ἐπειδὴ ἤθελα πολὺ νὰ τὸν δῶ, δέχτηκα. Πήγαμε στὸ ἑστιατόριο καί, ἀφοῦ δώσαμε τὴν παραγγελία, τὸ γκαρσόνι ρώ- τησε: «Θὰ πιεῖτε τίποτα)». «Μιὰ µποτίλια νερό, ἐμφιαλῶμένο», τόνισε ὁ φίλος µου ὁ Πιέρ. Μόλις ἔφυγε τὸ γκαρσόνι, τὸν ρώτησα: «Γιατί ἐμφιαλώμένο; Δὲν εἶναι ματαία ἐπίδειξις πλούτου»». «Καθόλου», μοῦ ἀποκρίθηκε. «Τὰ νερὰ στὴν ᾿ Αθήνα εἶναι ὅλα μολυσμένα ἀ- πὸ τὰ λιπάσματα καὶ ἔχουν πολὺ χλώριο)». «Τί ἐννοεῖς» «Ἢ Κωπαΐδα, ποὺ βρίσκεται κοντὰ στὴν "Υλίκη, καλλιεργεῖται ἐντατικὰ καὶ χρησιμοποιοῦνται ὑπερβολικὲς ποσότητες λιπασμάτων καὶ γεωργικῶν φαρμά- κων. Τὸ νερὸ τῆς βροχῆς παρασύρει τὰ λιπάσματα καὶ τὰ φάρμακα στὶς φρεατι- κὲς φλέβες καὶ μολύνει τὰ νερά. Στὴν Βρετάννη εἶχε γίνει σκάνδαλο πρὶν ἀπὸ λίγο καιρό, ὅταν τὸ νερό της βρέθηκε γι᾿ αὐτὸ τὸ λόγο ἀκατάλληλο πρὸς πόσιν. Στὴν ᾿ Ελλάδα δὲν γίνεται συστηματικὸς ἔλεγχος τοῦ νεροῦ. Θὰ μποροῦσαν κα- λὴ ὥρα οἱ «τρομοκράτες» νὰ ρίξουν ἕνα βαρέλι κλοφὲν στὴ λίμνη τοῦ Μαραθώ- να καὶ νὰ δηλητηριαστοῦμε ὅλοι, πρὶν τὸ πάρει κανένας πρέφα». «Τί εἶναι τὸ κλοφέν...:» Εἶναι μιὰ τοξικὴ καὶ ἀδιάλυτη χημικὴ οὐσία ποὺ χρησιμοποιεῖται στὰ ρα- ντὰρ τοῦ στρατοῦ καὶ στὴ ΔΕΗ, γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἐκλαϊκευμένα, σὰ λιπαντικό. Εἶχε μάλιστα γίνει ντόρος, ὅπως διάβασα στὶς ἐφημερίδες, πρὶν δύο χρόνια, ὅταν ἕνας φωστήρας στρατοπεδάρχης στὸ Διόνυσο ἔρριξε τὸ κλοφὲν τοῦ στρατοπέδου