ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΠΑΝ Ἢ ἑλληνικότητα τῶν Πομάκων-Θρακῶν κι ὁ ἀνθελληνισμὸς τοῦ Ρωμμέικου κράτους Ὃ «Τοῦρκος» βουλευτὴς --ἔτσι δηλώνει--- κ. Φαϊκογλου σὲ πρόσφατη ἀγόρευσή του στὴ Βουλὴ τῶν "Ἑλλήνων ἀναφέρθηκε στὶς μουσουλμανικὲς μειονότητες τῆς Θράκης, τὶς ὁποῖες ἔνεφάνισε συλλήβδην ὡς τουρκικῆς καταγωγῆς. ̓Εξυπακούεται, ὅτι, πέραν τῶν συνηθισμένων κραυγῶν καὶ παραληρημάτων, οὐδὲν στοιχεῖο περὶ τῆς τουρκικότητος τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν προσεκόμισε. Συνδυάζοντας κανεὶς τὴ δήλωση αὐτὴ μὲ τὰ κατὰ καιροὺς δημοσιεύματα διαφόρων πρακτόρων τῆς Διεθνοῦς ̓Εξουσίας ἢ τῆς Τουρκίας κι ἰδιαίτερα μὲ τὴν «ἐπίσημη ἐτήσια ἔκθεση»ρ τοῦ Σταίητ Ντηπάρτμεντ, ὅπου γίνεται λόγος περὶ Θρακο-μακεδονικῶν μειονοτήτων, ὁδηγεῖται στὸ συμπέρασμα ὅτι σκοπὸς τῆς Λογοκρατίας εἶναι νὰ ἐμφανίση τὴν ̓ Ελλάδα ὡς κατοικούμενη ἀπὸ μειονότητες, κι ἴσως ὅτι στὸν τόπο αὐτὸ μόνο "Ελληνες δὲν κατοικοῦν κι οὔτε ποτὲ κατοικοῦσαν... Κι ὅμως «ὁσονδήποτε πρὸς τὰ ὀπίσω ἐν τῷ χρόνῳ καὶ ἂν ἀνατρέξωμεν καὶ ὁσονδήποτε βαθύτερον ὑπὸ τὴν γῆν καὶ ἂν ἀνασκάψωμεν, μόνον τῆς φυσικῆς καὶ πολιτιστικῆς ̓Αρχαιοελληνικῆς- Ελληνικῆς ἑνότητος μνημεῖα ἀνακαλύπτομεν», ὅπως εὔστοχα παρατηρεῖ ὁ Ξέρξης Λίβας («Ἢ Αἰγηίς», σελ. 196). Γεννᾶται, λοιπόν, τὸ ἐρώτημα: 'Ὑπάρχουν πράγματι μειονότητες στὴν "Ἑλλάδα, στὰ Βαλκάνια, στὴν Τουρκία κ.ο.κ. καὶ ἂν ναί, τὶ εἴδους μειονότητες εἶν ̓ αὐτὲς καὶ ποιᾶς μεταχειρίσεως τυγχάνουν; ̓Εκ πρώτης ὄψεως ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλῆ καὶ καταφατική’ μᾶς περιεργεύει ὅμως τὸ γεγονὸς ὅτι ὁμιλοῦν περί μειονοτήτων οἱ Τοῦρκοι καὶ οἱ Βούλγαροι --ποὺ βέβαια δὲν θά ̓πρεπε, γιατὶ τέτοιες ἀξιώσεις μόνο τὴν εἰρωνεία καὶ τὸν γέλωτα τῶν γνωριζόντων ἱστορίαν ἐπισύρουν. 'Ο σημερινὸς τουρκικὸς λαός, γιὰ παράδειγμα, σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἐκφράζει τὴν φυλετικὴ κατάσταση τῆς χώρας αὐτῆς, γνωστοῦ ὄντος ὅτι ὁ τουρκικὸς λαὸς ἀποτελεῖ συγχώνευση διαφόρων ἐθνοτήτων, ποὺ μερικὲς χιλιάδες ̓Οσμανλῆδες καὶ Σελτζουκίδες Τοῦρκοι κατέκτησαν. Τὸ «Τουρκικὸ Ἔθνος» εἶναι τὰ ἔθνη τῶν Ῥοὺμ (προσωνυμία τῶν ̓Ἑλληνοχριστιανῶν), τὰ ὁποῖα οἱ Τοῦρκοι συγχώνευσαν καὶ μεταμόρφωσαν δημογραφικὰ εἴτε διὰ τοῦ βιαίου ἐξισλαμισμοῦ, τοῦ παιδομαζώματος καὶ τῶν ἐπιμιξιῶν εἴτε διὰ τῆς οἰκειοθελοῦς προσχωρήσεως δυσαρεστημένων καὶ ἐκφυλισμένων στοιχείων. ̓Επειδὴ ὅμως τὸ πρόβλημα αὐτὸ εἶναι τεράστιο, θὰ περιορισθῶ στὶς λεγόμενες «τουρκικὲς μειονότητες» τῆς Θράκης καὶ πιὸ συγκεκριμένα στοὺς Πομάκους, τοὺς ὁποίους τὰ ὄργανα τῆς ἐξ-ουσίας χαρακτηρίζουν Τούρκους. κ κα “Ἢ Θράκη ἀπ ̓ τὰ πανάρχαια χρόνια κατοικεῖται ἀπὸ Πελασγούς-- « ̓Οδρύσας δὲ καλοῦσιν ἔνιοι πάντας τοὺς ἀπὸ Εβρου καὶ Κυψέλων μέχρι ̓Οδησσοῦ