ση ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΙ]. ΏΟΝΕΒΕ, Ἢ ὁμοφυλοφιλία στὴν ᾿Αρχαία "Ελλάδα «Εἶμαι τυχερὸς» -- δηλώνει, ἀνερυθρίαστα φαντάζομαι, ὁ καθηγητὴς καὶ συγγραφέας τοῦ βιβλίου «Η ὁμοφυλοφιλία στὴν ᾿Αρχαία ᾿ Ελλάδα», --- «γιατὶ δὲν αἰσθάνομαι καμμιᾶν ἠθικὴ ἀναστάτωση ἢ ἀποτροπιασμὸ γιὰ καμμιὰν ἀπολύ- τῶς γενετήσια πράξη, ὑπὸ τὸν ὅρο ὅτι εἶναι εὐπρόσδεκτη καὶ εὐχάριστη σὲ ὅλους ὅσους συμμετέχουν (εἴτε αὐτοί εἶναι ἕνας, δύο ἢ καὶ περισσότεροι ἀπὸ δύο)... (Πρό- λογος πρῶτος, σελ. ΧΙ). κἁ Χ Ἀ Συμφωνῶ ἀπολύτως καὶ ἐγὼ ὅτι ὁ καθηγητὴς Κ... Ώονετ στάθηκε πράγματι τυχερός, ὅμως γιὰ ἄλλο λόγο: Γιατὶ γεννήθηκε τὸν 20ὸν αἰῶνα στὴν ᾿ Αγγλία κι ὄχι στὴν ᾿Αρχαία "Ελλάδα --- τοῦ δου π.Χ., ἐπὶ παραδείγματι, αἰῶνα --- ὁπότε θὰ τὸν περίμενε ἐξορία ἢ θάνατος ἐξάπαντος, μετὰ μάλιστα ἀπὸ μιὰ τέτοια δήλωση- ὁμολογία. Γιατὶ ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἡ παιδεραστία καὶ γενικὰ οἱ φοινικικὲς δια- στροφὲς δὲν εἶχαν θέση στὴ χώρα τῶν θεῶν, ὅπως ἀρέσκονται νὰ διαλαλοῦν οἱ ἀνὰ τὸν κόσµο φοινικιστές, ἀλλ᾽ ἀντιμετώπιζαν τοὺς ὄντως ὁδρακόντειους νό- μους τῶν ἑλληνικῶν πόλεων, τοὺς ὁποίους ὁ καθηγητὴς Ώονετ ἐπιμελῶς ἀποφεύ- γει νὰ ἀναφέρη στὸ ἐν λόγῳ βιβλίο του. ΧΧΧ Εἶναι ἀλήθεια, πὼς τὸ βιβλίο αὐτὸ ἔχει κάτι τὸ ἐντελῶς ξεχωριστό’ καὶ δὲν ἐννοῶ βέβαια τὴν πλουσιώτατη συλλογὴ εἰκόνων πορνογραφικοῦ περιεχοµένου, ποὺ μὲ τόσο µεράκι συνέλεξε ὁ κ. καθηγητὴς «χάριν τῆς ἐπιστήμης», οὔτε φυσι- κὰ τὴν ὑπερπολυτελῆ ἔκδοσή του: Τὸ βιβλίο αὐτὸ εἶναι τὸ μοναδικό, θά ᾿λεγα, ποὺ ἀποφεύγει τὴν ἀναφορὰ στὶς πηγές. 'Ο Ἡρόδοτος, ὁ Θουκυδίδης, ὁ Αἰσχύ- νης, ὁ Ξενοφῶν, ὁ Πλούταρχος, ὁ Μάξιμος ὁ Τύριος, ὁ Διόδωρος Σικελιώτης κι ἕνα σωρὸ ἄλλοι ἱστορικοί, γεωγράφοι, περιηγητές, τῶν ὁποίων οἱ πληροφορίες φωτίζουν καὶ καλύπτουν τὸ θέµα ἀπόλυτα, παρασιωπῶνται καὶ ἀγνοοῦνται. ἸΑ- ντ᾽ αὐτῶν ὁ συγγραφέας ἐπικαλεῖται τὶς «σοβαρὲς» μαρτυρίες «πολιτικῶν ἀνεκδό- των καὶ λιβέλων», κάποιες «πρόχειρες ξυστὲς ἐπιγραφὲς σὲ βράχους τῆς Θήρας», μιὰ παράσταση «ἑνὸς τάφου στὴν Ποσειδωνία» κ.ο.κ. (σελ. 2). Γιὰ νὰ μὴν εἶμαι ἄδικος, πρέπει νὰ πῶ ὅτι ἀναφέρεται καὶ στὰ ἔργα τοῦ Πλά- τωνος καὶ στὸν Αἰσχίνους «κατὰ Τιμάρχου» λόγον μ᾽ ἕνα τρόπο ὅμως ἐντελῶς πρωτότυπο καὶ καινοφανῆ: καὶ ἀπὸ μὲν τὰ «Συμπόσιον» καὶ «Φαῖδρος» ἀπομο- νώνει λέξεις µόνο, στὶς ὁποῖες δίνει τὰ νοήματα ποὺ τὸν βολεύουν, ὥστε νὰ ἓμ- φανίση τὰ ἔργα αὐτὰ ὡς περίπου «πορνογραφήµατα», ἀπὸ δὲ τὸν λόγο τοῦ Αἷ- σχίνη ἀποσπᾶ δικανικὲς παραγράφους! ἀποφεύγει, πάντως, συστηματικὰ τὴν πα- ράθεση τοῦ σχετικοῦ Νόμου, ποὺ περιέχεται στὸ λόγο (δ 21), καὶ ἔχει ὡς ἑξῆς ἐ- πὶ λέξει: