663! ΔΑΥΛΟΣ/ 5, ̓Ιούλιος 199] γκεκριμένα στὴν λέξη «καταρράκτης», γιὰ νὰ ἀναρωτηθῶ μήπως ἔχει σχέση μὲ τὴν «ροὴ» καὶ τὴν πρόθεση «κατά». Σύμφωνα μὲ τὸν κ. Τσατσόμοιρο τὸ γράμμα «ρ» (καὶ ἡ λέξη ροὴ φυσικὰ) σχετίζεται καὶ σημαίνει τὴν φυσικὴ κίνηση πρὸς τὰ κατάντη. ̓κ πρώτης ὄψεως φαίνεται σὰν πλεονασμὸς ἡ προσθήκη τῆς προθέσεως «κατᾶ», στὴν πραγματικότητα ὅμως δὲν εἶναι περιττὸς ὁ πλεονασμὸς αὐτός, διότι ἐδῶ δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ φυσικὴ πρὸς τὰ κατάντη κίνηση, ἀλλὰ γιὰ κατακόρυφη πτώση ὁρμητική. Αὐτὴ τὴν κατακόρυφη πτώση ἀλλὰ καὶ τὴν αἴσθηση τῆς κρούσεως μὲ δύναμη προδίδει ἡ πρόθεση «κατὰ» σύμφωνα καὶ πάλι μὲ τὸν κ. Τσατσόμοιρο, τὴν ἀναλυτικἡ μέθοδο τοῦ ὁποίου δὲν θὰ πρέπει νὰ τὴν ξεχνᾶμε ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα, ὁσάκις ἀναζητοῦμε τὴν σημασία τῶν λέξεων. Αν οἱ παραπάνω σκέψεις εἶναι σωστές, τότε ἡ λέξη καταρράκτης θὰ μποροῦσε νὰ ἑρμηνευθεῖ ὅτι ὑποδηλώνει τὴν ὁρμητική, κατακόρυφη, φυσικἠ πτώση καὶ ταυτόχρονη κρούση τοῦ νεροῦ. Θὰ ἤθελα ἐδῶ νὰ ἐπισημάνω Χάριν τῆς ἐπιστημονικῆς ἀλή- θειας, ὅτι ὁ κ. Γιῶργος Γιανουλέλλης στὸ βιβλίο του «Πλωμάρι Λέσβου», ὅπου ἀναλύει τὰ τοπωνύμια τῆς ἰδιαιτέρας του πατρίδος, ἀναφέρει στὴν σελίδα 88 στὴν ἀνάλυση τῆς τοπωνυμίας «Κατρουμύλ ̓», ὅτι αὖτὴ μᾶλλον προέρχεται ἀπὸ τὸ «κατουρμύλ ̓», τοῦ ὁποίου τὸ πρῶτο συνθετικὸ κατοὺρ «φαίνεται νὰ εἶναι ̓Αραβο-Τουρκικό», διότι Καί ἢ ΚαίΓ στὰ ἀραβικὰ σημαίνει «αὐτὸ ποὺ στάζει νερό», ἀλλὰ καὶ «χύνω νερὸ» ἢ «στάζω νερό». Κατὰ πᾶσαν βεβαιότητα θὰ πρέπει οἱ Αραβες νὰ πῆραν τὸ Κἂἰγ ἀπὸ τὸ ̓Ελληνικὸ καταρράκτης ἢ καταρροὴ καὶ ἀπὸ ἐκείνους νὰ τὸ ξαναπῆραν οἱ Πλωμαρίτες πίσω. ̓Ο ἴδιος ἀναφέρει καὶ τὸ ̓Ικαριακὸ κατούρι Ξ ἰκμάδα σὰν ἴδιας προελεύσεως. Θὰ ἄξιζε, νομίζω, νὰ ἐρευνηθεῖ ἡ περίπτωσις, ὅπως ἴσως καὶ τὸ λαϊκὸ «κατουρῶ» Ξ οὐρῶ, σὲ σχέση μὲ τὰ παραπάνω. Εὐχαριστῶ Χαράλαμπος ̓Ησαΐας Πολιτικὸς Μηχανικὸς Πρόεδρος ̓Ελληνικῆς Κοινότητος Τζέντας Σαουδικῆς ̓ Αραβίας Ἢ γλῶσσα μας πεθαίνει στὴν Μεγάλη ̓Ἑλλάδα ̓Αγαπητέ μας φίλε, Τρεῖς χιλιάδες χρόνους ξεχασμένοι καὶ ἐγκαταλελειμμένοι εἴμαστε ἐδῶ, οἱ ἑλληνόφωνοι τῆς ̓ Απουλίας. Μέρα μὲ τὴν ἡμέρα ἡ ζωή μας χάνεται. Δὲν ἔχουμε χέρια νὰ σηκώσουμε τὴν γλῶσσα μας. Τὰ ποτάμια μας στέρεψαν. Οἱ οὐρανοί μας βούλιαξαν. Καὶ ποῦ νὰ βροῦμε τῆς γλώσσας τὸ νερό. Πῶς νὰ ξεδιψάσουμε. ̓ Εσεῖς τὸ νερὸ τὸ ρίχνετε στοὺς ὑπονόμους. Καὶ οἱ ἄλλοι γιὰ ἄλλα τυρβάζουν. Γιὰ ἄλλα ὁμιλοῦν καὶ μᾶς ἐξαπατοῦν. Κι αὐτοὶ ποὺ πλησιάζουμε μᾶς καλωσορίζουν, καὶ πίσω μας μᾶς πολεμοῦν. Αν ἡ μοῖρα μας εἶναι μόνο νὰ τρῶμε δίχως νὰ σκεπτόμαστε, ἂς πεθάνουμε. ̓Ας ἐξαφανισθοῦμε σὰν ἔθνος. Λαὸς ἀνάξιος τῆς γλώσσας του (τῆς μάνας τῶν γλωσσῶν) ἄχρηστη ζωὴ φέρει. Δὲν ζοῦμε. Μᾶς ζοῦν. Κι αὐτὸ τὸ κατρακύλισμα δὲν τελειώνει. 'Η μεταδοτικὴ ἀσθένεια τῆς ̓ Ελλάδος ἔφθασε μέχρις ἐδῶ. Καὶ δὲν μποροῦμε νὰ κλάψουμε, νὰ ὑβρίσουμε, νὰ χτυπήσουμε (ποιόν;). Καὶ δὲν καταλαβαίνουμε πιὰ τίποτε γιὰ μᾶς, γι ̓ αὐτούς, γιὰ τοὺς ἄλλους, ποὺ εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς.