663! ΔΑΥΛΟΣ/ 5, ᾿Ιούλιος 199] γκεκριµένα στὴν λέξη «καταρράκτης», γιὰ νὰ ἀναρωτηθῶ μήπως ἔχει σχέση μὲ τὴν «ροὴ» καὶ τὴν πρόθεση «κατά». Σύµφωνα μὲ τὸν κ. Τσατσόμοιρο τὸ γράμμα «ρ» (καὶ ἡ λέξη ροὴ φυσικὰ) σχετίζεται καὶ σηµαί- νει τὴν φυσικὴ κίνηση πρὸς τὰ κατάντη. ᾽κ πρώτης ὄψεως φαίνεται σὰν πλεονα- σμὸς ἡ προσθήκη τῆς προθέσεως «κατᾶ», στὴν πραγματικότητα ὅμως δὲν εἶναι πε- ριττὸς ὁ πλεονασμὸς αὐτός, διότι ἐδῶ δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ φυσικὴ πρὸς τὰ κατά- ντη κίνηση, ἀλλὰ γιὰ κατακόρυφη πτώση ὁρμητική. Αὐτὴ τὴν κατακόρυφη πτώση ἀλλὰ καὶ τὴν αἴσθηση τῆς κρούσεως μὲ δύ- ναµη προδίδει ἡ πρόθεση «κατὰ» σύμφωνα καὶ πάλι μὲ τὸν κ. Τσατσόµοιρο, τὴν ἀνα- λυτικἡ μέθοδο τοῦ ὁποίου δὲν θὰ πρέπει νὰ τὴν ξεχνᾶμε ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα, ὁσάκις ἀ- ναζητοῦμε τὴν σημασία τῶν λέξεων. Αν οἱ παραπάνω σκέψεις εἶναι σωστές, τότε ἡ λέξη καταρράκτης θὰ μποροῦσε νὰ ἑρμηνευθεῖ ὅτι ὑποδηλώνει τὴν ὁρμητική, κατακόρυφη, φυσικἠ πτώση καὶ ταυτόχρο- νη κρούση τοῦ νεροῦ. Θὰ ἤθελα ἐδῶ νὰ ἐ- πισηµάνω Χάριν τῆς ἐπιστημονικῆς ἀλή- θειας, ὅτι ὁ κ. Γιῶργος Γιανουλέλλης στὸ βιβλίο του «Πλωμάρι Λέσβου», ὅπου ἀναλύ- ει τὰ τοπωνύμια τῆς ἰδιαιτέρας του πατρί- δος, ἀναφέρει στὴν σελίδα 88 στὴν ἀνάλυ- ση τῆς τοπωνυμίας «Κατρουμύλ᾽», ὅτι αὖ- τὴ μᾶλλον προέρχεται ἀπὸ τὸ «κατουρ- μύλ᾽», τοῦ ὁποίου τὸ πρῶτο συνθετικὸ κα- τοὺρ «φαίνεται νὰ εἶναι ᾿Αραβο-Τουρκι- κό», διότι Καί ἢ ΚαίΓ στὰ ἀραβικὰ σημαί- νει «αὐτὸ ποὺ στάζει νερό», ἀλλὰ καὶ «χύνω νερὸ» ἢ «στάζω νερό». Κατὰ πᾶσαν βεβαιό- τητα θὰ πρέπει οἱ Αραβες νὰ πῆραν τὸ Κἂ- ἰγ ἀπὸ τὸ ᾿Ελληνικὸ καταρράκτης ἢ κα- ταρροὴ καὶ ἀπὸ ἐκείνους νὰ τὸ ξαναπῆραν οἱ Πλωμαρίτες πίσω. ᾿Ο ἴδιος ἀναφέρει καὶ τὸ ᾿Ικαριακὸ κατούρι Ξ ἰκμάδα σὰν ἴδιας προελεύσεως. Θὰ ἄξιζε, νομίζω, νὰ ἐρευ- νηθεῖ ἡ περίπτωσις, ὅπως ἴσως καὶ τὸ λαϊ- κὸ «κατουρῶ» Ξ οὐρῶ, σὲ σχέση μὲ τὰ πα- ραπάνω. Εὐχαριστῶ Χαράλαμπος ᾿Ησαΐας Πολιτικὸς Μηχανικὸς Πρόεδρος ᾿Ελληνικῆς Κοινότητος Τζέντας Σαουδικῆς ᾿ Αραβίας Ἢ γλῶσσα µας πεθαίνει στὴν Μεγάλη ᾿Ἑλλάδα ᾿Αγαπητέ µας φίλε, Τρεῖς χιλιάδες χρόνους ξεχασμένοι καὶ ἐγκαταλελειμμένοι εἴμαστε ἐδῶ, οἱ ἑλληνόφωνοι τῆς ᾿ Απουλίας. Μέρα μὲ τὴν ἡμέρα ἡ ζωή µας χάνεται. Δὲν ἔχουμε χέρια νὰ σηκώσουμε τὴν γλῶσσα µας. Τὰ ποτάμια µας στέρε- ψαν. Οἱ οὐρανοί µας βούλιαξαν. Καὶ ποῦ νὰ βροῦμε τῆς γλώσσας τὸ νερό. Πῶς νὰ ξεδιψάσουµε. ᾿ Εσεῖς τὸ νερὸ τὸ ρίχνετε στοὺς ὑπονόμους. Καὶ οἱ ἄλλοι γιὰ ἄλλα τυρβάζουν. Γιὰ ἄλλα ὁμιλοῦν καὶ μᾶς ἐξαπατοῦν. Κι αὐτοὶ ποὺ πλησιάζουμε μᾶς καλωσορίζουν, καὶ πίσω µας μᾶς πολεμοῦν. Αν ἡ μοῖρα µας εἶναι µόνο νὰ τρῶμε δίχως νὰ σκεπτόµαστε, ἂς πεθά- νουµε. ᾿Ας ἐξαφανισθοῦμε σὰν ἔθνος. Λαὸς ἀνάξιος τῆς γλώσσας του (τῆς μάνας τῶν γλωσσῶν) ἄχρηστη ζωὴ φέρει. Δὲν ζοῦμε. Μᾶς ζοῦν. Κι αὐτὸ τὸ κατρακύλισμα δὲν τελειώνει. 'Η μεταδοτικὴ ἀσθένεια τῆς ᾿ Ελλάδος ἔφθα- σε μέχρις ἐδῶ. Καὶ δὲν μποροῦμε νὰ κλάψουμε, νὰ ὑβρίσουμε, νὰ χτυπή- σουµε (ποιόν;). Καὶ δὲν καταλαβαίνουμε πιὰ τίποτε γιὰ μᾶς, γι᾿ αὐτούς, γιὰ τοὺς ἄλλους, ποὺ εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς.