δ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ κ Οἰκονομικὴ δουλεία καὶ πολιτικὴ ἐκμηδένιση Δὲν ὑπάρχει τυραννία, ἂν δὲν ὃπάρχη δουλεία’ καὶ δὲν ὑπάρχει δουλεία, ἂν δὲν ὑπάρχη τυραννία. Συνεπῶς ἡ τυραννία καὶ ἡ δουλεία εἶναι οἱ δύο ὄψεις ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ πράγματος. Ταυτίζονται, ἑνίξζονται καὶ συμπίπτουν ἀπόλυτα. Ἢ μοντέρνα τυραννία (ἐξ-ουσία) μεγιστοποιήθηκε τοὺς τελευταίους αἰῶνες μὲ τὴν βοήθεια (ἐκτὸς τῆς πνευματικῆς δουλείας -- δόγμα -- καὶ πολιτικῆς δουλείας --- ὀργάνωση) κυρίως τῆς οἰκονομικῆς δουλείας. ̓Αφοῦ πρῶτα ἡ οἰκονομικὴ ἐλευθερία καὶ ἀνεξαρτησία τοῦ ἀτόμου συκοφαντήθηκε γυδαιότατα (μαρξισμός), στὴν συνέχεια ἐφευρέθησαν πλεῖστοι ὅσοι τρόποι οἰκονομικῆς ὑποδουλώσεως τοῦ ἀτόμου στὴν ἐξουσία. Σήμερα στὴν πραγματικότητα δὲν ὑπάρχει καμμία ἀπολύτως οἰκονομικὴ ἢ ἐπαγγελματικὴ δραστηριότης, ποὺ νὰ μὴν εἶναι ἐξαρτημένη ἀπὸ τὸ Κράτος καὶ τὴν Διεθνῆ ̓Εξ-ουσία καθ ̓ ὁλοκληρίαν ἢ σὲ βαθμὸ καθοριστικὸ γιὰ τὴν ὕπαρξή της. Βεβαίως δὲν ἐννοοῦνται ἐδῶ μόνον οἱ καθ ̓ οἱονδήποτε τρόπο ἀμειβόμενοι ἀπὸ τὸ Κράτος (ὑπάλληλοι, συνταξιοῦχοι, ἐργολῆπτες κ.λπ.) ἢ οἱ παντὸς εἴδους τρόφιμοι τοῦ Δημόσιου ΊΤαμείου. Ἔμμεσα ἢ ἄμεσα, μὲ τὰ «πρὶμ» ἢ τοὺς φόρους, μὲ τὶς ἐπιχορηγήσεις ἢ τὶς νομικὲς ἐπεμβάσεις καὶ ἀπαγορεύσεις, μὲ τὰ «ἄναπτυξιακα προγράμματα» ἢ τοὺς «δασμοὺς» καὶ τὰ «τέλη», ὁποιοσδήποτε ἀναπτύσσει κάποια δραστηριότητα εἶναι οἰκονομικὰ δεσμώτης τῆς ἐξ-ουσίας -ὅσο «ἐλεύθερος» ἐπαγγελματίας, ἐπιχειρηματίας ἢ εἰσοδηματίας κι ἂν φαντάζεται ὅτι εἶναι... Σήμερα ἡ οἱκονομικῆὴ τυραννία τῆς ἐξ-ουσίας εἷναι ἀπόλυτη καὶ ἡ οἰκονομικὴ δουλεία τοῦ ἀτόμου εἶναι ἐπίσης ἀπόλυτη -- ὅσο ποτὲ ἄλλοτε σ ̓ ὅλες τὶς φάσεις τῆς ἱστορίας, ἀκόμη καὶ τὶς πιὸ σκοτεινές. Θὰ καταστοῦν, πιστεύω, πρόδηλα καὶ ἡ αἰτία καὶ ὁ σκοπὸς ποὺ ἡ Διεθνὴς ̓Εξ-ουσία ἐπεδίωξε καὶ ἐπέτυχε τὴν οἰκονομικὴ ἐκμηδένιση τοῦ ἀνθρώπου, ἂν ἀναφέρω ἕνα ἱστορικὸ γεγονός: Στὴν ἀρχαία "Ελλάδα, τὴν μὴ ἐξ-ουσιαστική, οἱ πολίτες ποὺ ἔχαναν τὴν οἰκονομική τους ὑπόσταση (ἔχαναν δηλαδὴ τὴν κτηματικὴ ἢ ἀστική τους περιουσία ἢ ἐπτώχευαν ὡς ἔμποροι, βιοτέχνες ἢ ἐπαγγελματίες), ἔχαναν ταυτόχρονα καὶ τὰ πολιτικά τους δικαιώματα, ἔπαυαν δηλαδὴ νομικὰ νὰ θεωροῦνται πολίτες. “Ἢ λογικὴ τῶν σχετικῶν νόμων τῶν διαφόρων ἀρχαιοελληνικῶν πόλεωνκρατῶν εἶναι διαφανής: Ατομα οἶκονομικῶς ἐκμηδενισμένα δὲν εἶναι ἐλεύθερα ἄτομα καὶ εἶναι ἀδιάφορα ἢ ἐχθρικὰ ἔναντι τοῦ κοινοῦ συμφέροντος. Θέλουν δηλαδὴ τὴν καταστροφὴ τῆς πολιτείας. Θέλησε τοὺς ἀνθρώπους οἰκονομικὰ δούλους ἡ σύγχρονη τυραννία, ἡ Διεθνὴς ̓Εξ-ουσία (καὶ τοὺς ἔφτιαἔε πράγματι οἰκονομικὰ δούλους). “Η ἀπόλυτη οἰκονομικὴ δουλεία τοῦ σημερινοῦ «πολίτη», εἶναι ἡ βαθύτερη αἰτία ὄχι μόνο τῆς συνεχοῦς πτώσεως τῆς παραγωγικότητας τῶν λαῶν τῆς γῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀπόλυτης ᾱδιαφορίας τους ἢ ἐχθρότητάς τους γιὰ τὰ κοινά. Μετέωρος