δ΄ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ κ Οἰκονομικὴ δουλεία καὶ πολιτικὴ ἐκμηδένιση Δὲν ὑπάρχει τυραννία, ἂν δὲν ὃ- πάρχη δουλεία’ καὶ δὲν ὑπάρχει δου- λεία, ἂν δὲν ὑπάρχη τυραννία. Συνε- πῶς ἡ τυραννία καὶ ἡ δουλεία εἶναι οἱ δύο ὄψεις ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ πράγματος. Ταυτίζονται, ἑνίξζονται καὶ συμπίπτουν ἀπόλυτα. Ἢ μοντέρνα τυραννία (ἐξ-ουσία) µεγιστοποιήθηκε τοὺς τελευταίους αἰῶνες μὲ τὴν βοήθεια (ἐκτὸς τῆς πνευματικῆς δουλείας -- δόγμα -- καὶ πολιτικῆς δουλείας --- ὀργάνωση) κυρίως τῆς οἰκονομικῆς δουλείας. ᾿Αφοῦ πρῶτα ἡ οἰκονομικὴ ἐλευθε- ρία καὶ ἀνεξαρτησία τοῦ ἀτόμου συ- κοφαντήθηκε γυδαιότατα (μαρξι- σμός), στὴν συνέχεια ἐφευρέθησαν πλεῖστοι ὅσοι τρόποι οἰκονομικῆς ὑ- ποδουλώσεως τοῦ ἀτόμου στὴν ἐξ- ουσία. Σήμερα στὴν πραγματικότητα δὲν ὑπάρχει καμμία ἀπολύτως οἰκο- νομικὴ ἢ ἐπαγγελματικὴ δραστηριό- της, ποὺ νὰ μὴν εἶναι ἐξαρτημένη ἀπὸ τὸ Κράτος καὶ τὴν Διεθνῆ ᾿Εξ-ουσία καθ᾽ ὁλοκληρίαν ἢ σὲ βαθμὸ καθορι- στικὸ γιὰ τὴν ὕπαρξή της. Βεβαίως δὲν ἐννοοῦνται ἐδῶ μόνον οἱ καθ᾽ οἱονδήποτε τρόπο ἀμειβόμενοι ἀπὸ τὸ Κράτος (ὑπάλληλοι, συνταξιοῦ- χοι, ἐργολῆπτες κ.λπ.) ἢ οἱ παντὸς εἴ- δους τρόφιμοι τοῦ Δημόσιου ΊΤα- µείου. Ἔμμεσα ἢ ἄμεσα, μὲ τὰ «πρὶμ» ἢ τοὺς φόρους, μὲ τὶς ἐπιχο- ρηγήσεις ἢ τὶς νομικὲς ἐπεμβάσεις καὶ ἀπαγορεύσεις, μὲ τὰ «ἄναπτυξια- κα προγράµµατα» ἢ τοὺς «δασμοὺς» καὶ τὰ «τέλη», ὁποιοσδήποτε ἀνα- πτύσσει κάποια δραστηριότητα εἶναι οἰκονομικὰ δεσμώτης τῆς ἐξ-ουσίας -ὅσο «ἐλεύθερος» ἐπαγγελματίας, ἐ- πιχειρηματίας ἢ εἰσοδηματίας κι ἂν φαντάζεται ὅτι εἶναι... Σήμερα ἡ οἱ- κονομικῆὴ τυραννία τῆς ἐξ-ουσίας εἷ- ναι ἀπόλυτη καὶ ἡ οἰκονομικὴ δου- λεία τοῦ ἀτόμου εἶναι ἐπίσης ἀπόλυ- τη -- ὅσο ποτὲ ἄλλοτε σ᾽ ὅλες τὶς φά- σεις τῆς ἱστορίας, ἀκόμη καὶ τὶς πιὸ σκοτεινές. Θὰ καταστοῦν, πιστεύω, πρόδηλα καὶ ἡ αἰτία καὶ ὁ σκοπὸς ποὺ ἡ Διε- θνὴς ᾿Εξ-ουσία ἐπεδίωξε καὶ ἐπέτυχε τὴν οἰκονομικὴ ἐκμηδένιση τοῦ ἀν- θρώπου, ἂν ἀναφέρω ἕνα ἱστορικὸ γεγονός: Στὴν ἀρχαία "Ελλάδα, τὴν μὴ ἐξ-ουσιαστική, οἱ πολίτες ποὺ ἔ- χαναν τὴν οἰκονομική τους ὑπόστα- ση (ἔχαναν δηλαδὴ τὴν κτηματικὴ ἢ ἀστική τους περιουσία ἢ ἐπτώχευαν ὡς ἔμποροι, βιοτέχνες ἢ ἐπαγγελμα- τίες), ἔχαναν ταυτόχρονα καὶ τὰ πολι- τικά τους δικαιώματα, ἔπαυαν δηλαδὴ νομικὰ νὰ θεωροῦνται πολίτες. “Ἢ λογικὴ τῶν σχετικῶν νόμων τῶν δια- φόρων ἀρχαιοελληνικῶν πόλεων- κρατῶν εἶναι διαφανής: Ατομα οἶκο- νομικῶς ἐκμηδενισμένα δὲν εἶναι ἐ- λεύθερα ἄτομα καὶ εἶναι ἀδιάφορα ἢ ἐ- χθρικὰ ἔναντι τοῦ κοινοῦ συμφέρο- ντος. Θέλουν δηλαδὴ τὴν καταστροφὴ τῆς πολιτείας. Θέλησε τοὺς ἀνθρώπους οἰκονο- μικὰ δούλους ἡ σύγχρονη τυραννία, ἡ Διεθνὴς ᾿Εξ-ουσία (καὶ τοὺς ἔφτια- ἔε πράγματι οἰκονομικὰ δούλους). “Η ἀπόλυτη οἰκονομικὴ δουλεία τοῦ σημερινοῦ «πολίτη», εἶναι ἡ βαθύτε- ρη αἰτία ὄχι μόνο τῆς συνεχοῦς πτώ- σεως τῆς παραγωγικότητας τῶν λαῶν τῆς γῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀπόλυτης ᾱ- διαφορίας τους ἢ ἐχθρότητάς τους γιὰ τὰ κοινά. Μετέωρος