Τὸ Κράτος, ὁ «παπατζῆς» καὶ ἡ «γκανιόττα»... Ναί. Καὶ πλαστὲς μετοχὲς καὶ πλαστὰ «πετσετάκια» καὶ παραχαραγμένα λαχεῖα. Δηλαδή καὶ τί ἔγινε, ̓Εδῶ ἔχουμε κοτζὰμ γιαλαντζῆ - κράτος, τὰ φωτοτυπημένα χρεώγραφα καὶ τραπεζογραμμάτια μᾶς ἐνόχλησαν; Στὸ κάτω-κάτω δὲν εἶναι παρὰ ἡ φωτοαντιγραφικὴ ἀπεικόνιση τῆς οἰκονομικῆς μας ἀνυποληψίας καὶ τῆς διαρκῶς διολισθαίνουσας δραχμῆς. Στὸ κάτω-κάτω ὑπὸ τὶς σημερινὲς οἰκονομικὲς συνθῆκες καὶ τὰ γνήσια καὶ τὰ πλαστὰ πεντοχίλιαρα ἔχουν τὴν ἴδια μηδενικἡ σχεδὸν ἀγοραστικὴ ἀξία. | Ναί. Καὶ Γούκους καὶ Ζαχάρηδες καὶ ὅλα τὰ «εὔοσμα» ἄνθη τοῦ οἰκονομικοῦ μας βίου. Τὸ τραπεζικό μας σύστημα νάναι καλά, ποὺ τοὺς ἐκτρέφει ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς καὶ ἀνατροφοδοτεῖ τὴν παραοικονομία. Καθόσον τρέχει ὁ ταλαίπωρος πολίτης νὰ ἐξασφαλίσῃ τὸ «δανειάκι» του, γιὰ νὰ τὰ φέρῃ βόλτα. Μαραθώνιος σωστός. «Μπερδεύει τὴν γραβάττα μὲ τὸ σώβρακο» στὴν γραφειοκρατία καὶ τοῦ ζητοῦν ἕνα κάρρο ἐγγυήσεις! ̓Εμπράγματες ἐγγυήσεις' σπίτια, οἰκόπεδα, ὅ,τι ἔχει καὶ δὲν ἔχει. Μέχρι καὶ τὸ παιδί του ὅμηρο σὲ στρατόπεδο συγκέντρωσης, δηλαδή. Καί, τελικά, παίρνει τὸ περιπόθητο δάνειο μὲ ἐπιτόκιο 32560. Μὰὼ τί λέτε, κύριοι! ̓Εδῶ, ὁ ὁποιοσδήποτε Γοῦκος χωρὶς καμμία γραφειοκρατία, χωρὶς ἐμπράγματες ἐγγυήσεις καὶ μὲ ἐπιτόκιο 4092 σοῦ παρέχει δάνειο ὁποιουδήποτε ὕψους. "Ασε ποὺ ἔτσι ὁ δανειζόμενος γλυτώνει τὸν διασυρμὸ τῆς φυλακῆς, δὲν ἐγγράφεται σὲ καμμία «μαύρη λίστα» ὡς κακοπληρωτὴς καὶ τελικά κάνει πιὸ ἄνετα τὴν δουλειά του. ̓Η διαφορὰ τοῦ 592 σᾶς ἐνόχλησε, Μὰ γιὰ νὰ κυνηγᾶτε τὴν τοκογλυφία καὶ τὴν παραοικονομία, πρέπει νὰ εἶστε σὲ θέση νὰ κάνετε τὴν οἰκονομία νὰ λειτουργῇ σωστά. "Οχι ἡ ἀξία τοῦ χρήματος νὰ αὐξάνῃ καθημερινά. Ἔτσι τὸ τελευταῖο ποὺ νοιάξει κάποιον ποὺ πνίγεται οἰκονομικὰ εἶναι τὸ ποιὸς θὰ τὸν γδάρῃ’ τί τὸ κράτος, τί ὁ τοκογλύφος, σοῦ λέει. ̓Αλλὰ μήπως καὶ τὸ ἴδιο τὸ κράτος δὲν ἔχει ἀναγάγει τὴν ἀπάτη σὲ ἐθιμικὸ δίκαιο; Ὅταν τοῦ χρωστᾶς μία δραχμή, σοῦ «τὰ παίρνει» μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς προσωποκράτησης, ἐνῷ ὅταν ἐκεῖνο σοῦ χρωστᾶ, στὰ δίνει ὅποτε τοῦ «καπνίσει» (ἂν σοῦ τὰ δώσει ποτὲ) καί, μάλιστα, χωρὶς τόκους ὑπερημερίας. Φυσικα ἡ κλεψιᾶ, ἡ ρεμούλα καὶ ἡ παντὶ τρόπῳ διασπάθισις τοῦ δημοσίου χρήματος ἔχει γίνει ἐθνικὴ ἕξις, τὰ «δωράκια» (εἰς ἑαυτόν), οἱ μίζες καὶ τὰ ρουσφέτια εἰς βάρος τοῦ τακτικοῦ προὐπολογισμοῦ προσθέτουν κάποια ἰδιαίτερη αἴγλη στοὺς δημόσιοὺς μας ἄνδρες. Τρέξε, λοιπόν, ἐσύ, «νὰ καλύψῃς τὰ ἐλλείμματα». Κατὰ τ ̓ ἄλλα ὁ ἀγῶνας τῶν, πάσης φύσεως καὶ παντὸς χρώματος, κυβερνήσεων γιὰ τὴν ἐξυγίανση τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ συστήματος, τῆς ἀγορᾶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν δίκαιη κατανομἠ τῶν φορολογικῶν βαρῶν συνεχίζεται ἀδιάπτώτος... Σεττάκι, ὅμως μὲ τοὺς πολίτες του τὸ κράτος, καὶ ἔχοντας πιάσει τὸν παλμὸ τῆς ἐπικαιρότητας, ἔχει ἐξελιχθῆ σὲ τζογαδόρο ὁλκῆς, ἀφοῦ μὲ τὰ διάφορα λόττο, ΠΡΟΠΟ καὶ λαχεῖα, ὅλα παίζονται καὶ ὅλα ἐπιτρέπονται. Παρ” ὅλα αὐτὰ κυνηγᾶ τὸν φουκαρᾶ τὸν «παπατζῆ», ποὺ ξεροσταλιάζει γιὰ τὸ «μεροκάματο». Ἴσως γιατὶ δὲν παίρνει τὴν «γκανιόττα» ποὺ τοῦ ἀναλογεῖ.../ Γιῶργος Πετρόπουλος