Τὸ Κράτος, ὁ «παπατζῆς» καὶ ἡ «γκανιόττα»... Ναί. Καὶ πλαστὲς μετοχὲς καὶ πλαστὰ «πετσετάκια» καὶ παραχαραγµένα λα- χεῖα. Δηλαδή καὶ τί ἔγινε, ᾿Εδῶ ἔχουμε κοτζὰμ γιαλαντζῆ - κράτος, τὰ φωτοτυ- πηµένα χρεώγραφα καὶ τραπεζογραμμάτια μᾶς ἐνόχλησαν; Στὸ κάτω-κάτω δὲν εἶναι παρὰ ἡ φωτοαντιγραφικὴ ἀπεικόνιση τῆς οἰκονομικῆς µας ἀνυποληψίας καὶ τῆς διαρκῶς διολισθαίνουσας δραχμῆς. Στὸ κάτω-κάτω ὑπὸ τὶς σημερινὲς οἰκονομικὲς συνθῆκες καὶ τὰ γνήσια καὶ τὰ πλαστὰ πεντοχίλιαρα ἔχουν τὴν ἴδια μηδενικἡ σχεδὸν ἀγοραστικὴ ἀξία. | Ναί. Καὶ Γούκους καὶ Ζαχάρηδες καὶ ὅλα τὰ «εὔοσμα» ἄνθη τοῦ οἰκονομι- κοῦ µας βίου. Τὸ τραπεζικό µας σύστημα νάναι καλά, ποὺ τοὺς ἐκτρέφει ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς καὶ ἀνατροφοδοτεῖ τὴν παραοικονοµία. Καθόσον τρέχει ὁ ταλαίπω- ρος πολίτης νὰ ἐξασφαλίσῃ τὸ «δανειάκι» του, γιὰ νὰ τὰ φέρῃ βόλτα. Μαραθώ- νιος σωστός. «Μπερδεύει τὴν γραβάττα μὲ τὸ σώβρακο» στὴν γραφειοκρατία καὶ τοῦ ζητοῦν ἕνα κάρρο ἐγγυήσεις! ᾿Εμπράγματες ἐγγυήσεις' σπίτια, οἰκόπε- δα, ὅ,τι ἔχει καὶ δὲν ἔχει. Μέχρι καὶ τὸ παιδί του ὅμηρο σὲ στρατόπεδο συγκέ- ντρωσης, δηλαδή. Καί, τελικά, παίρνει τὸ περιπόθητο δάνειο μὲ ἐπιτόκιο 32560. Μὰὼ τί λέτε, κύριοι! ᾿Εδῶ, ὁ ὁποιοσδήποτε Γοῦκος χωρὶς καμμία γραφειοκρατία, χωρὶς ἐμπράγματες ἐγγυήσεις καὶ μὲ ἐπιτόκιο 4092 σοῦ παρέχει δάνειο ὁποιουδή- ποτε ὕψους. "Ασε ποὺ ἔτσι ὁ δανειζόμενος γλυτώνει τὸν διασυρμὸ τῆς φυλακῆς, δὲν ἐγγράφεται σὲ καμμία «μαύρη λίστα» ὡς κακοπληρωτὴς καὶ τελικά κάνει πιὸ ἄνετα τὴν δουλειά του. ᾿Η διαφορὰ τοῦ 592 σᾶς ἐνόχλησε, Μὰ γιὰ νὰ κυνη- γᾶτε τὴν τοκογλυφία καὶ τὴν παραοικονοµία, πρέπει νὰ εἶστε σὲ θέση νὰ κάνετε τὴν οἰκονομία νὰ λειτουργῇ σωστά. "Οχι ἡ ἀξία τοῦ χρήματος νὰ αὐξάνῃ καθη- µερινά. Ἔτσι τὸ τελευταῖο ποὺ νοιάξει κάποιον ποὺ πνίγεται οἰκονομικὰ εἶναι τὸ ποιὸς θὰ τὸν γδάρῃ’ τί τὸ κράτος, τί ὁ τοκογλύφος, σοῦ λέει. ᾿Αλλὰ μήπως καὶ τὸ ἴδιο τὸ κράτος δὲν ἔχει ἀναγάγει τὴν ἀπάτη σὲ ἐθιμικὸ δίκαιο; Ὅταν τοῦ χρωστᾶς µία δραχμή, σοῦ «τὰ παίρνει» μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς προσωποκράτησης, ἐνῷ ὅταν ἐκεῖνο σοῦ χρωστᾶ, στὰ δίνει ὅποτε τοῦ «καπνί- σει» (ἂν σοῦ τὰ δώσει ποτὲ) καί, μάλιστα, χωρὶς τόκους ὑπερημερίας. Φυσικα ἡ κλεψιᾶ, ἡ ρεμούλα καὶ ἡ παντὶ τρόπῳ διασπάθισις τοῦ δημοσίου χρήματος ἔχει γίνει ἐθνικὴ ἕξις, τὰ «δωράκια» (εἰς ἑαυτόν), οἱ µίζες καὶ τὰ ρουσφέτια εἰς βάρος τοῦ τακτικοῦ προὐπολογισμοῦ προσθέτουν κάποια ἰδιαίτερη αἴγλη στοὺς δηµό- σιοὺς µας ἄνδρες. Τρέξε, λοιπόν, ἐσύ, «νὰ καλύψῃς τὰ ἐλλείμματα». Κατὰ τ᾽ ἄλλα ὁ ἀγῶνας τῶν, πάσης φύσεως καὶ παντὸς χρώματος, κυβερνήσεων γιὰ τὴν ἐξυγίανση τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ συστήµατος, τῆς ἀγορᾶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν δίκαιη κατανομἠ τῶν φορολογικῶν βαρῶν συνεχίζεται ἀδιάπτώτος... Σεττάκι, ὅμως μὲ τοὺς πολίτες του τὸ κράτος, καὶ ἔχοντας πιάσει τὸν παλμὸ τῆς ἐπικαιρότητας, ἔχει ἐξελιχθῆ σὲ τζογαδόρο ὁλκῆς, ἀφοῦ μὲ τὰ διάφορα λότ- το, ΠΡΟΠΟ καὶ λαχεῖα, ὅλα παίζονται καὶ ὅλα ἐπιτρέπονται. Παρ” ὅλα αὐτὰ κυ- νηγᾶ τὸν φουκαρᾶ τὸν «παπατζῆ», ποὺ ξεροσταλιάζει γιὰ τὸ «μεροκάματο». Ἴ- σως γιατὶ δὲν παίρνει τὴν «γκανιόττα» ποὺ τοῦ ἀναλογεῖ.../ Γιῶργος Πετρόπουλος