Λάδη Ἰουλιάνεια Η͂ Ἱστορία ἐπεφύλαξε τὴν τύχη στὸν ̓Ιουλιανὸ νὰ ἀποθῆ οἰκοιμεμικὸς ἤρωας, ἰσάξιος τοῦ ̓Αλέξανδρου, ἀποτρέποντας τὴν παρακμὴ καὶ τὴν ἠθικοπνευματικὴ κατάπτωση τοῦ ΜΞ2σαίωνα, ποὺ τότε ἀκριβῶς ἅπλωνε τὰ πλοκάμια της. Τότε ἡ λογοκρατικἠ κοσμοθεωρία, ποὺ παγίδευσε καὶ ὑποδούλωσε τὴν ἀνθρωπότητα στὰ δὀγματά της-- Χριστιανισμός, Ἐθνικισμός, Διεθνισμός, Μαρξισμός, καπιταλισμός, κοσμοπολιτισμὸς κ. ο.κ. -- σὰν ̓Ιδεολογία ἦταν ἐντελῶς ἀσχημάτιστη καὶ ἀτελειοποίητη, ἀνίκανη νὰ κινήση. τὴν προσοχὴ σοθᾳαροῦ ἀνθρώπου. Οἱ ἀντιλήψεις τῶν ̓Ασιατῶν καὶ τῶν ὑπόδουλων ἐθνῶν τῆς Ῥωμαϊκης ἱΚοσμοκρατορίας()) γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν κόσμο, παρὰ τὶς ἀτέλειές τους, ὑπεορτεῖχαν κατὰ Πολὺ ἀπὸ τὶς ἀφύσικες ἀντιλήψεις τῶν «Γαλιλαίων», (2) ποὺ μόνο στοὺς «πτωχοὺς τῷ πνεύματι» καὶ στοὺς ἀποτυχημένους τῆς ζωῆς εὕρισκαν ἀπήχηση. ἀπ ̓ αὐτοὺς ἦταν ἀναξιοπρεπῆ ἄτομα, «διεφθαρμένοι, φονιάδες, ἱερόσυλοι, ἀκόλαστοι» κιο.κ. (3) Οἱ φιλόσοφοι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης Κέλσος καὶ Τοῦ-Σ. ΠΑΝΑΡΟΥ Πορφύριος, χαρακτήριζαν τὴν ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ σὰν «πιιλώρια ἐπιτυχία τῆς ἀνθρώπινης ἄνοησίας». Ἤδη, ἀπὸ πολλὰ χρόνια πρίν, οἱ ̓Ιουδαῖοι προετοιμάζονταν νὰ δώσουν τὴ μάχη καὶ στὸν ἰδεοιλογικὸ χῶρο, μετὰ τὴν κυριαρχία τους στὴν οἰκονομία καὶ τὴν πολιτικὴ -- τὴν ὁποία ἤλεγχαν διὰ τῆς οἰκονομίας -- στὰ παρασκήνια. Ὁ Ὠριγένης καὶ ὁ Κιλήμης ὁ ̓Αλεξανδρεὺς εἴχαν ὀπιστρατευθή γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό, ἐνῶ στὶς Φιλοσοφικὲς Σχολὲς τῆς Ἑλλάδας ἐκπαιδεύονταν οἱ νόοι θεωρητικοὶ τοῦ δόγματος, ὅπως ὁ Γρηγόριος Ναζιανζηνός, ὁ Βασίλειος ἀπὸ τὴν Καισάρεια, ὁ ̓Αθανάσιος κ.ᾱ. Ὃ Χριστιανισμὸς ἐστερεῖτο προσωπικοτήτων καὶ οἱ μάζες τῶν προσήλυτων προέρχονταν ἀπὸ τὰ κατώτερα στρώματα, ἐνῶ οἱ περισσότεροι (1) Τὰ γνωστὰ τότε θρησκεύ-ατα τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κόσμου ἦταν: ̓Ελληνικὸ Πάνθεο, Νεοπλατωνισμός, Μυστ'κισμός Πυθαγορείων, Συριακὴ Θεουργεία, Θρησκεία Αἱγυπτίων, ̓Ιουδαῖσμός, Μ.θραῖσμός, Χαλδαϊκἡὴ ἀστρολατρεία. (2) Οἱ Χριστιανοὶ μέχρι τὸ 350 μ.Χ. ἐκαλοῦντο «Γαλιλαῖοι», «Ναζωραῖοι», «ουουδαῖοι», (3) Τάσος ̓Αθανασιάξης,