ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ «ἄΑΡΑΚΤΗΡΕ» ΧΩΡῚΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ Ὃ πασιφιστὴς Πασιφιστἠς λέγεται αὐτὸς ποὺ πρεσβεύει τὸ δόγμα τοῦ πασιφισμοῦ (ρᾶςεπι {ασετε Ξ εἰρήνην ποιεῖν). ̓Επαγγέλλεται, λοιπόν, τὴν εἰρήνη κι ἀγωνίζεται γιὰ τὴν κατάργηση τοῦ πολέμου καὶ τὴ διασφάλιση γενικῆς καὶ μόνιμης εἰρήνης μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν λαῶν. ΧΑ χ κ 'Ο πασιφιστὴς ἀποτελεῖ συνήθη τύπο τῆς ἀγελαίας κοινωνίας μας, προέρχεται δὲ ἀπ ̓ τὸ ἀνάριθμο πλῆθος τῶν ἀνθρώπων κι ἰδιαίτερα τῶν νικημένων καὶ ἀδυνάτων, πού, μὴ ἔχοντας ἱκανότητες γιὰ νὰ ἐπικρατήσουν καὶ νὰ διακριθοῦν σ ̓ ὁποιονδήποτε τομέα καὶ ἐπιθυμοῦντες ὡσαύτως τὴ δύναμη καὶ τὴν προβολή, συγκροτοῦν ὁμάδες καὶ ἐπιτροπὲς καὶ διοργανώνουν πορεῖες, συλλαλητήρια καὶ διαμαρτυρίες γιὰ τὸν τερματισμὸ (συνήθως ἀνύπαρκτων) πολέμων, γιὰ τὴν κατάργηση ὅλων τῶν πολεμικῶν ὅπλων καὶ μηχανῶν (ἀπὸ πυρηνικὰ μέχρι παιδικὰ παιχνίδια) καὶ γιὰ τὴν «ἐπὶ γῆς εἰρήνη». ΧΧΧ Φιλοσοφικὰ ὁ τύπος μας εἶναι ἐπικούρειος, τουτέστιν ὑλιστής, «σοσιαλιστής», «προοδευτικὸς» καὶ «δημοκρατικὸς» πολίτης. ̓ Οραματίζεται, λοιπόν, καὶ κηρύττει τὴν κοινωνία ὄχι μόνο τῆς εἰρήνης, ἀλλὰ καὶ τῆς ἰσότητας καὶ τῆς ᾱδελφοσύνης, τῆς ἀγάπης στὸν πλησίον καὶ τοῦ οἴκτου, τοῦ ἀλτρουϊσμοῦ καὶ τῆς ἀλληλεγγύης. "Ὅμως τὸ περίεργο εἶναι, ὅτι σχεδὸν ποτὲ δὲν φαίνεται νομιμόφρων ἔναντι τῶν ἀξιῶν, ποὺ ἐνθουσιωδῶς κηρύττει, κι αὐτὸ μᾶς ἐκπλήττει, ὅπως ἐξέπληξε τοὺς πάντες κι ἡ περίφημη διαθήκη τοῦ δασκάλου του ̓Επικούρου... ΧΧΧ Οὐσιαστικὰ ὁ πασιφιστἠς εἶναι ἀτομιστὴς καὶ φίλαυτος κι ἐπιδιώκει τὴν ἐξουσία καὶ τὴ διάκριση, πρᾶγμα ποὺ τὸν ἀποδεικνύει μαζάνθρωπο καὶ ὑποκριτή. Ἢ μαζικότητα τοῦ τύπου μας γίνεται καταφανὴς ἀπ ̓ τὴν ἀκαταμάχητη μανία του νὰ ὁμαδοποιῆται καὶ νὰ συστήνη ὀργανώσεις, ὅπως κι ἀπ ̓ τὴν ἐπιθυμία του νὰ ἐμφανίζεται καὶ νὰ τὸν προβάλλουν στὶς πάσης φύσεως ἐκδηλώσεις, κάτι ποὺ χαρακτηρίζει αὐτοὺς ποὺ πάσχουν ἀπὸ «ὑπαρξιακὰ προβλήματα», ὅπως λέμε σήμερα. ὑποκριτική του ὡσαύτως γίνεται ἔκδηλη ἀπ ̓ τὰ μέσα καὶ τοὺς τρόπους ποὺ μετέρχεται, προκειμένου νὰ ἐπιβάλη τὴν κοσμοθεωρία του καὶ νὰ ἐπιτύχη τὸν «ἱερὸ» σκοπό του: Πιασμένος, ὡς γνωστόν, χέρι μὲ χέρι μὲ τοὺς ὁμοίους του κραυγάζει ἀπειλητικὰ τὰ «εἰρηνιστικά) του συνθήματα, τραγουδᾶ μὲ πάθος τοὺς «εἰρηνευτικούς» του παιᾶνες καὶ παντοιοτρόπως ἐπιδεικνύει τὶς «εἰρηναῖες» διαθέσεις του ἐναντίον ὅποιου ἤθελε ἐκφράσει ἤ ἐκδηλώσει ἀντίθετη θέση ἢ ἄποψη. Γι ́ αὐτὸ καὶ ἀποτελεῖ ἐξαιρετικοῦ ἐνδιαφέροντος τύπο ὁ «φιλήσυχος» αὐτὸς ταραχοποιός, ποὺ μὲ τὴν ἀναταραχὴ ἐπιδιώκει τὴν πρόληψη καὶ τὴν καταστολὴ