ΕΟΘΟΝΙΚΑ «ΟΜυθολογικὴ» πραγματικότγς Μὲ γνώμονα τὴν λογική, ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες χαρακτγριζε αὐτὸν τὸν λαὸ ποὺ ἐκαλεῖτο ̓Ελληνικὸς - ἄλλα ὄχι μόνο κατὰ τὸ ὄνομα, ὅπως σήμερα---, ἀρνοῦμαι νὰ πιστέφω... ̓Αρνοῦμαι νὰ πιστέφω, ὅτι ἡ ἐπιφανειακὴ αὐτὴ ἔννοια τοῦ Ελληνισμοῦ, ποὺ χρόνια τώρα μᾶς «σερβίρεται» --- χωρὶς αἰδὼ γιὰ τὸ μέγεθος τῆς ὕβρεως, ἀπὸ αὐτὸ ποὺ τολμᾶ νὰ ὀνομάζεται «ἑλληνικὸ κράτος» ---, ἀντικατοπτρίζει τὴν ἔννοια τοῦ “ἔλληνα καὶ τῶν ἰδεωδῶν του. Μᾶς μιλᾶνε γιὰ θεοὺς μὲ κεραυνοὺς καὶ τρίαινες, γιὰ «μύθους», ὅπως τοὺς λένε, καὶ ταυτόχρονα χαρακτηρίζουν τὸν ̓λληνικὸ πολιτισμό, στὸ ὅλον του, πολιτισμὸ γιὰ εὐκολόπιστους καὶ ἄνόγτους. ̓Αναρωτιέμαι ὅμως, πῶς εἶναι δυνατὸν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀνόητοι, ποὺ ἐσέβοντο τὸν Δία, τὴν ́Ηρα, τὸν Ποσειδῶνα καὶ τόσους ἄλλους, νὰ ἔχουν δημιουργήσει ἕναν πολιτισμὸ ποὺ ἔχει μπολιᾶσει βαθύτατα τὴν πανανθρώπινγ κονωνία ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια ---καὶ συνεχίζει νὰ τὸ κάνει---, ἀπὸ τότε ποὺ αὐτοὶ οἱ θεοὶ ἔκαναν τὴν πρώτη τους γραπτὴ ἐμφάνισγ στὶς πήλινες πινακίδες γραμμικῆς γραφῆς Α καὶ Β τῆς Πύλου καὶ τῆς Κνωσοῦ. Οἱ κατήγοροι ὅμως ξεχνοῦν σκόπιμα, πὼς καὶ αὐτοὶ σὰν παιδιὰ μὲ μύθους καὶ παραμύθια γιὰ νεράιδες μεγάλωσαν, πὼς τὰ παραμύθια ἔγιναν ζωγραφιές, οἱ ζωγραφιὲς γέννησαν συνειρμοὺς καὶ οἱ συνειρμοὶ τὸν νοῦν. Οἱ βάσεις γιὰ τὴν περαιτέρω ἄνάπτυξη τοῦ ἄτόμου καὶ τὴν συμπεριφορά του μέσα στὸ κοινωνικὸ σύνολο ἔχουν μπεῖ ἤδη ἀπὸ αὐτὰ τὰ πρῶτα του βήματα πρὸς τὴν γνώση. Μέσα ἀπὸ τοὺς μύθους. Τότε ποὺ τὰ παιδιὰ μεγάλωναν μαζὶ μὲ τοὺς θεούς... Καὶ δὲν ἔχει θέση ἐδῶ ὁ Θεὸς-δημιουργός. Δημιουργὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δημιουργεῖ στὴν θέση τοῦ Θεοῦ. [Γιατὶ εἶναι στὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου νὰ πλάθει θεούς. Διαλέγει ἕνα ἢ περισσότερα πρότυπα, ποὺ θέλει νὰ τοὺς μοιάσει, νὰ πάρει τὰ γνωρίσματά τους, τὶς ἄρετές τους καὶ τὰ βαπτίζει στὸ ὄνομα τῆς ὁὀμορφιᾶς τῆς ζωῆς καὶ τῆς λογικῆς στὴν ̓Ελλάδα' καὶ στὸ ὄνομα τῆς ἀρνήσεως τῆς ἐπίγειας ζωῆς καὶ τοῦ δόγματος στὸν ἀνατολίζοντα κόσμο, ἀναζητῶντας τὴν κάποια ὑποτιθέμενη εὐτυχία σὲ χώρους μακρυνοὺς καὶ ἀβέβαιους, σὲ παραδείσους, ὅπου θὰ τὸν ὁδηγήσει ἡ πλήρης ἄρνησις τῆς ἴδιας του τῆς φύσεως, τῆς ἀνθρώπινης. Τί συμβαίνει ὅμως, ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲν φάχνει αὐτὸς τὸν Θεό, ὅταν ὁ Θεὸς θέλει νὰ μιμηθεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τοῦ μοιάσει; Τί συμβαίνει ὅταν οἱ θεοὶ κατεβαίνουν στὴν γῆ, ὄχι γιὰ νὰ ἐκπλγρώσουν μιὰ χάργ πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα σὰν ἐξιλέωσγ γιὰ τὰ πάνδεινα κακὰ ποὺ θὰ ἐπέφεραν στὸ μέλλον, ̓Εδῶ ἡ ἐξιλέωση προγγεῖται τοῦ ἁμαρτήματος. Μήπως δὲν πρέπει νὰ ψάχνουμε τόσο μακρυὰ γιὰ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα; ̓Υπάρχει ἆραγε μεγαλύτερο ἔγκλημα ἀπὸ αὐτὸ κατά τοῦ ἄνθρώπου; ̓Αλλὰ ὑπῆρχαν καὶ κάποιοι θεοὶ ποὺ κατέβηκαν στὴν γῇ, ὄχι ὅμως σὰν ἁπλοῖ ἐπισκέπτες, ἀλλὰ γιὰ νὰ ζήσουν μὲ τοὺς ἀνθρώπους, νὰ συναναστραφοῦν μαζί τους χωρὶς τελετουργικὲς ἄσκοπες πράξεις ἢ συμβολισμοὺς προσχεδιασμένους, ἀλλὰ σὲ μιὰ ἐλεύθερη συμβίωση χωρὶς ἀπειλές, καταδίκες καὶ ἀφορισμούς. Μιὰ κοινωνία «ἀγάπης», ἀλλὰ ὄχι ἰουδαϊκῆς. Δὲν ἀγαπᾶς τὸν πλησίον σου, γιὰ νὰ κερδίσεις τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Δὲν ἔχει ἀνταλλάγματα αὐτὴ ἡ ἀγάπη σὲ κόσμους ἀβέβαιους καὶ μακρυνούς. Πραγματώνεται ἡ ἕνωσις τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν ἄνθρωπο ἐδῶ στὴν γῆ. Σὲ ἀπόλυτη ἁρμονία μὲ τὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου στὸν ὁρατό μας κόσμο. Κι ἐδῶ μέσα σὲ καθάρια νερὰ ποταμῶν νύμφες ζευγαρώνουν μὲ θνητούς, θεοὶ ζευγαρώνουν μὲ θνητές, ποὺ κερδίζουν γιὰ πάντα τὴν ἀθανασία. χι, δὲν ἦταν ἀνόητοι αὐτοὶ ποὺ ἐσέβοντο αὐτοὺς τοὺς θεούς. ̓Ανόητοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν ὅτι μπορεῖς νὰ ἀπομονώσεις τὸ θεῖο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, περιορίζοντας τόσο μαχρυὰ ἀπὸ αὐτὸν τὴν ἀρετή. Νέμεσις