ΕΟΘΟΝΙΚΑ «ΟΜυθολογικὴ» πραγµατικότγς Μὲ γνώμονα τὴν λογική, ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες χαρακτγριζε αὐτὸν τὸν λαὸ ποὺ ἐ- καλεῖτο ᾿Ελληνικὸς - ἄλλα ὄχι µόνο κατὰ τὸ ὄνομα, ὅπως σήµερα---, ἀρνοῦμαι νὰ πιστέφω... ᾿Αρνοῦμαι νὰ πιστέφω, ὅτι ἡ ἐπιφανειακὴ αὐτὴ ἔννοια τοῦ Ελληνι- σμοῦ, ποὺ χρόνια τώρα μᾶς «σερβίρεται» --- χωρὶς αἰδὼ γιὰ τὸ μέγεθος τῆς ὕβρεως, ἀπὸ αὐτὸ ποὺ τολμᾶ νὰ ὀνομάζεται «ἑλληνικὸ κράτος» ---, ἀντικατοπτρίζει τὴν ἔν- νοια τοῦ “ἔλληνα καὶ τῶν ἰδεωδῶν του. Μᾶς μιλᾶνε γιὰ θεοὺς μὲ κεραυνοὺς καὶ τρίαινες, γιὰ «μύθους», ὅπως τοὺς λένε, καὶ ταυτόχρονα χαρακτηρίζουν τὸν ᾿λλη- νικὸ πολιτισμό, στὸ ὅλον του, πολιτισμὸ γιὰ εὐκολόπιστους καὶ ἄνόγτους. ᾿Αναρωτιέµαι ὅμως, πῶς εἶναι δυνατὸν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀνόητοι, ποὺ ἐσέβοντο τὸν Δία, τὴν ΄Ηρα, τὸν Ποσειδῶνα καὶ τόσους ἄλλους, νὰ ἔχουν δημιουργήσει ἕναν πο- λιτισμὸ ποὺ ἔχει μπολιᾶσει βαθύτατα τὴν πανανθρώπινγ κονωνία ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια ---καὶ συνεχίζει νὰ τὸ κάνει---, ἀπὸ τότε ποὺ αὐτοὶ οἱ θεοὶ ἔκαναν τὴν πρώτη τους γραπτὴ ἐμφάνισγ στὶς πήλινες πινακίδες γραμμικῆς γραφῆς Α καὶ Β τῆς Πύ- λου καὶ τῆς Κνωσοῦ. Οἱ κατήγοροι ὅμως ξεχνοῦν σκόπιµα, πὼς καὶ αὐτοὶ σὰν παι- διὰ μὲ μύθους καὶ παραμύθια γιὰ νεράιδες μεγάλωσαν, πὼς τὰ παραμύθια ἔγιναν ζωγραφιές, οἱ ζωγραφιὲς γέννησαν συνειρμοὺς καὶ οἱ συνειρμοὶ τὸν νοῦν. Οἱ βάσεις γιὰ τὴν περαιτέρω ἄνάπτυξη τοῦ ἄτόμου καὶ τὴν συμπεριφορά του μέσα στὸ κοινω- νικὸ σύνολο ἔχουν μπεῖ ἤδη ἀπὸ αὐτὰ τὰ πρῶτα του βήματα πρὸς τὴν γνώση. Μέσα ἀπὸ τοὺς μύθους. Τότε ποὺ τὰ παιδιὰ µεγάλωναν μαζὶ μὲ τοὺς θεούς... Καὶ δὲν ἔχει θέση ἐδῶ ὁ Θεὸς-δημιουργός. Δημιουργὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δημιουργεῖ στὴν θέση τοῦ Θεοῦ. [Γιατὶ εἶναι στὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου νὰ πλάθει θε- ούς. Διαλέγει ἕνα ἢ περισσότερα πρότυπα, ποὺ θέλει νὰ τοὺς μοιάσει, νὰ πάρει τὰ γνωρίσµατά τους, τὶς ἄρετές τους καὶ τὰ βαπτίζει στὸ ὄνομα τῆς ὁὀμορφιᾶς τῆς ζωῆς καὶ τῆς λογικῆς στὴν ᾿Ελλάδα' καὶ στὸ ὄνομα τῆς ἀρνήσεως τῆς ἐπίγειας ζωῆς καὶ τοῦ δόγματος στὸν ἀνατολίζοντα κόσµο, ἀναζητῶντας τὴν κάποια ὑποτι- θέμενη εὐτυχία σὲ χώρους μακρυνοὺς καὶ ἀβέβαιους, σὲ παραδείσους, ὅπου θὰ τὸν ὁδηγήσει ἡ πλήρης ἄρνησις τῆς ἴδιας του τῆς φύσεως, τῆς ἀνθρώπινης. Τί συμβαίνει ὅμως, ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲν φάχνει αὐτὸς τὸν Θεό, ὅταν ὁ Θεὸς θέ- λει νὰ μιμηθεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τοῦ μοιάσει; Τί συμβαίνει ὅταν οἱ θεοὶ κατεβαί- νουν στὴν γῆ, ὄχι γιὰ νὰ ἐκπλγρώσουν μιὰ χάργ πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα σὰν ἐξιλέ- ωσγ γιὰ τὰ πάνδεινα κακὰ ποὺ θὰ ἐπέφεραν στὸ µέλλον, ᾿Εδῶ ἡ ἐξιλέωση προγ- γεῖται τοῦ ἁμαρτήματος. Μήπως δὲν πρέπει νὰ ψάχνουμε τόσο μακρυὰ γιὰ τὸ προ- πατορικὸ ἁμάρτημα; ᾿Υπάρχει ἆραγε μεγαλύτερο ἔγκλημα ἀπὸ αὐτὸ κατά τοῦ ἄν- θρώπου; ᾿Αλλὰ ὑπῆρχαν καὶ κάποιοι θεοὶ ποὺ κατέβηκαν στὴν γῇ, ὄχι ὅμως σὰν ἁπλοῖ ἐ- πισκέπτες, ἀλλὰ γιὰ νὰ ζήσουν μὲ τοὺς ἀνθρώπους, νὰ συναναστραφοῦν μαζί τους χωρὶς τελετουργικὲς ἄσκοπες πράξεις ἢ συμβολισμοὺς προσχεδιασµένους, ἀλλὰ σὲ μιὰ ἐλεύθερη συμβίωση χωρὶς ἀπειλές, καταδίκες καὶ ἀφορισμούς. Μιὰ κοινωνία «ἀγάπης», ἀλλὰ ὄχι ἰουδαϊκῆς. Δὲν ἀγαπᾶς τὸν πλησίον σου, γιὰ νὰ κερδίσεις τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Δὲν ἔχει ἀνταλλάγματα αὐτὴ ἡ ἀγάπη σὲ κόσμους ἀβέβαιους καὶ μακρυνούς. Πραγματώνεται ἡ ἕνωσις τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν ἄν- θρωπο ἐδῶ στὴν γῆ. Σὲ ἀπόλυτη ἁρμονία μὲ τὴν φύση τοῦ ἀνθρώπου στὸν ὁρατό μας κόσμο. Κι ἐδῶ μέσα σὲ καθάρια νερὰ ποταμῶν νύμφες ζευγαρώνουν μὲ θνητούς, θεοὶ ζευγαρώνουν μὲ θνητές, ποὺ κερδίζουν γιὰ πάντα τὴν ἀθανασία. χι, δὲν ἦταν ἀνόητοι αὐτοὶ ποὺ ἐσέβοντο αὐτοὺς τοὺς θεούς. ᾿Ανόητοι εἶναι αὐ- τοὶ ποὺ πιστεύουν ὅτι μπορεῖς νὰ ἀπομονώσεις τὸ θεῖο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, περιορί- ζοντας τόσο μαχρυὰ ἀπὸ αὐτὸν τὴν ἀρετή. Νέμεσις