ΡΕΝΟΣ ΗΡΑΚΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ Τὸ πραγματικό 21 Καλά-κακά, μαῦρα-ἄσπρα, μὲ βόλια ἢ μ ̓’ ἄσπρα ἢ καὶ μὲ σκέτες πέτρες, κορμιὰ «θεῖα» ἢ κορμιὰ «χαμένα», ἀἁρματωλοὶ καὶ κλέφτες ἢ κλέφτες κλέφτες ἀνήλεοι κι ἁρματωλοὶ στὴ δούλεψη καί τοῦ καταχτητῆ, γιὰ τ ̓ ἀγαλίκι εἰς βάρος τῶν ραγιάδων, καί τοῦ ὄχι μόνο δικοῦ μας δά παρὰ καί τυράννου μας βεριοῦ ̓Αλῆ, ἔ, ὅπως θέτε νὰ τὸ πάρετε, νὰ τὸ καταπιῆτε, νὰ τὸ χωνέψετε, νὰ τὸ παραδεχτῆτε γεγονός ριζιμιό, τὸ 2] πράγματι ἔγινε βρέ παιδιά, καὶ καιρός κάποτε νὰ τὸ δοῦμε, νὰ τ’ ἀφήσουμε μέσα μας νὰ μᾶς συνιστᾶ χωρίς φτιασίδια καὶ «ψιμύθια», ὅπως εἶναι, ὅποιο εἶναι - ὅπως ἔγινε χωρίς νὰ μᾶς ρωτήσῃ]! Γιατὶ φοθᾶμαι πὼς δέν τὸ τολμᾶμε ἀκόμα, κι ὅλο ξεμακραίνουμε ἀπ ̓ τὸν ἀντρισμό του - καὶ τὸν ἀντρισμὸ τῆς ἴσιας του παραδοχῆς : πὼς ἔγινε, ναί! Καὶ μὲ ρέμπελους ἔγινε, τοῦ σκοινιοῦ καὶ τοῦ παλουκιοῦ ἀναμφισθήτητα -ὄχι σιγά μήν ἦταν ἅγιοι κι ἀπείραχτες παρθένες οἱ Μαντὼ κ ̓ οἱ Μπουμπουλίνες του ! ἔχετε ἰδέα ; καὶ τ ̓ ἤτανε ; μισοί ἄνθρωποι τέτοιες ὁρμές, τέτοιες φλόγες ᾱσίγαστες ὥς τὸ θάνατο ; αὐτό μᾶς ἔλειπε, γιατὶ δέ θὰ βολεῦαν διόλου δά τοὺς ἠθικολόγους καὶ τὶς χρηστομάθειές μας, τοὺς ἄφυλους παππᾶδες ἢ κουλτουριάρΏηδές μας τῆς μόνο παράδοσης-αὐτοπαράδοσης σὲ κάθε λογῆς ἐπιθήτορές τους! -- καὶ μὲ κοτζαμπάσηδες ἀσφαλῶς ἔγιν ἐπίσης, ποὺ καὶ τὸ αἷμα ρούφαγαν βέθαια τοῦ ἴδιου λαοῦ, χρόνια καὶ χρόνια ἀτέλειωτα πρίν καὶ μετά, ἀλλὰ κι ἀσφαλῶς ἀδειάσανε, δέ συζητιέται, στέρνες καὶ στέρνες τους μὲ κατοσταριές χιλιάδες χρυσᾶ τάλληρα, τρακόσιες χιλιάδες χρυσᾶ τάλληρα ἡ Μπουμπουλίνα μοναχά, καὶ βέθαια ἀπὸ τὰ κοῦρσα (βρέ κοῦρσα! τί ἄλλο ; στὰ ψέμματα τάχα ; τῆς Γουώρνερ Μπρός μήπως ἤτανε, τῆς κολλητοπαντέλονης καὶ τόσο ψευτοφιλολογημένης ̓Αγριας τάχα Δύσης της; κοῦρσα κουρσάρων ἀληθινῶν, ἀνήμερων κι ἅρπαγῶν ματοθαμμένων, ὄχι μὲ κραγιόνι |) -- καὶ δώσανε καὶ γιούς καὶ παλληκάρια καὶ τὰ κορμιά τους τὰ ἴδια αὐτὲς οἱ αἱματορουφῆχτρες οἱ κοτζαμπάσῖδες, καὶ χτές (καὶ αὔριο) προσκυνημένοι ἄλλο τόσο, κ ̓ ἔλα νὰ τὰ ξηγήσῄς καὶ νὰ τὰ συθιθάσῃς τουλόγουσου «δάσκαλε» κ ̓ «ἰδεολόγε», ἢ ἁγκιτάτορα καὶ διαφωτιστὴ στενέ τῆς κακομοίρας μας καὶ τῆς ἔσχατης σήμερα κατάντιας καὶ κακομοιριᾶς μας ! Τό ποὺ παναπῇ : πὼς φυσάει ἄξαφνα ἕνας ἀέρας, ἕνα μπουρίνι, καὶ θεριεύει μιά φωτιά, ξεσηκώνει ἕνα λαό, φτιάχνει ἕνα λαό ἀπὸ φρόκαλα, ἀπὸ φρύγανα, ἀπὸ σκουπίδια, ἀπὸ ρεμπεσκέδες καὶ καλοθολεμμένους, μαζί, ἀνάκατα, καὶ τοὺς βάζει φόκο, τοὺς καίει, τοὺς ἀφανίζει ὅλους ψηλά, κατάψηλα, καὶ μές στὸν καπνό τους αὐτοῦ στὰ οὐράνια κι ἄγγελοι φαντάζουν, καὶ μάρτυρες, κ ̓ ἥρωες ὁλόΦλογοι ὁ καθένας γιὰ ὅλους -- καὶ ποιός εἰσ ̓ ἐσύ ἀπ ̓ τὸ δωμάτιο, ἀπ ̓ τὸ γραφειάκι σου (ποὺ θὰ τόχες χωρίς αὐτά τὰ φαντάσματα ; θάσουν; ἤ γιουσουφάκι θάσουνα μπρὸς στὰ βρακιὰ κατεθασμένα κάποιου πασᾶ βρέ ἀκόμα:;), ποιός εἰσ ̓ ἐσύ ποὺ ξέρεις τάχα νὰ ξεκρίνῃς «ἱστορικά», «κριτικά», «τεκμηριωμένα» νὰ σὲ πάρῃ ὁ διάολος γαλατερέ τῆς εὐμάρειας, τ ̓ εἶν ̓ ὁ ἅγιος καὶ τί ὁ ἥρωας, τί ἡ παρθένα -- κι ἂς ἔχῃ κάνει μάτσο γιούς καὶ χίλια κρεθθάτια μὲς στὶς μπρατσέρες της ἢ στὶς μαοῦνες τους τὶς πυρπολικές ! -- καὶ τί οἱ ἀγγέλοι ἢ οἱ διαθόλοι, ποὺ καὶ κατὰ τὴ θεολογία ἀκόμα τῶν ράσων σου ὁ Πρῶτος Αγγελος εἶν ̓ ὁ ̓Αρχιδιάθολος, ἀνόητε τοῦ βουτύρου, ὁ ' ̓Εώσφόρος ἀτός του μὲ τὰ δεκατέσσερα κέρατα, καὶ τὸ μεγάλο βγαίνει ἀπ ̓ τὸ Μεγάλο πάντα, τὸ πολύ ἀπ ̓ τὸ Πολύ, τὸ δυνατό καὶ τὸ καίριο καὶ τὸ ἱστορικό ἀπ ̓ τὸ Δυνατό, βρέ ἀδύνατε, κι ἀπ ̓ τ ̓ Ὀρμητικό σάν