ΤῸ ΧΡΟΝΟΙ ΡΑΦΊΙΝΙΑ Ὃ Παγκόσμιος ̓Εξουσιαστής Ὃ φίλος μου ὁ Κώστας εἶναι μιὰ ἄξια πολλῆς παρατήρησης περίπτωση. Εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἥρωες τῆς ζωῆς. Οἱ γονεῖς του --- πολὺ φτωχοὶ --- ἤτανε κομμουνιστὲς (ὁ πατέρας του πολέμησε καὶ στὸν ΕΛΑΣ), ἀλλὰ αὐτὸς ἔκανε μιὰ ἐλαφριὰ μεταστροφὴ καὶ ἔγινε σοσιαλιστής, καὶ εἶναι ἴσως ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀγνοὺς καὶ εἰλικρινεῖς σοσιαλιστὲς στὴν Ελλάδα ποὺ γνωρίζω. Δουλεύει ἀπὸ δεκατριὧν χρονῶν, σπούδασε ταυτόχρονα ἠλεκτρονικὸς καὶ εἶναι σήμερα στὰ σαράντα πέντε του καθηγητὴς στὰ ΤΕΙ ̓Αθηνῶν (πρώην ΚΑΤΕ) ̓Εκτὸς τῶν ἄλλων εἶναι μιὰ πολὺ χρήσιμη φιλία, γιατὶ μὲ βοήθησε σὲ πολλὰ τεχνικά μου προβλήματα, ἔβαλε τὴν κεραία στὴν τηλεόραση σπίτι μας καὶ ἐπισκευάξδει τὸ κασσετόφὠωνό μου καὶ ἄλλες συσκευές, ὅποτε χαλάσουν. Ἔχει ὅμως καὶ πνευματικὲς ἄνησυχίες, ποὺ τὶς μεταδίδει καὶ στοὺς φοιτητές του σὲ ἰδιαίτερες συζητήσεις μαζί τους. Μία ἀπὸ αὐτὲς μοῦ τὴν ἀνέπτυξε ἕνα ἀπόβραδο τοῦ καλοκαιριοῦ στὸ Θησεῖο: Ὃ Κώστας πιστεύει, ὅτι αὐτοὶ ποὺ βλέπουμε νὰ κυβερνᾶνε τοὺς λαοὺς εἶναι μαριονέττες (ὁ Μπούς, ὁ Γκορμπατσώφ, ὁ Κόλ...). Στὴν πραγματικότητα πίσω ᾱπὸ αὐτοὺς ὑπάρχει μιὰ Παγκόσμια ̓Εξουσία --- ἢ «Δύναμη» ἢ « ̓Ισχύς», ὅπως τὴν ὀνομάζει --- ποὺ κυβερνάει ὅλα τὰ κράτη καὶ προκαθορίζει τὶς τύχες τοὺς ἀκόμη καὶ γιὰ ἑκατὸ χρόνια. ̓Επικεφαλῆς της εἶναι ὁ Παγκόσμιος ἢ Μεγάλος ̓Εξουσιαστής, ποὺ κανεὶς ἀπὸ μᾶς τοὺς ταπεινούς θνητοὺς δὲν ξέρει οὔτε μπορεῖ νὰ φανταστεῖ ποιὸς εἶναι αὐτός. Μπορεῖ, ἂς ποῦμε, νὰ μένει καὶ σὲ μιὰ παράγκα στὸ Πέραμα. «Μὴν ἀνησυχεῖς, ἀλλὰ ὁ Μεγάλος ̓Εξουσιαστὴς θὰ καλοπερνάει», τοῦ ἀντεῖπα ἐγώ. Μὲ τὰ σημερινὰ μέσα ποὺ ὑπάρχουν (κομπιοῦτερς, δορυφόρους, μικρόφωνα καὶ κάμερες, ποὺ δὲ χρειάζεται νὰ εἶναι σπίτι μας, ἀλλὰ διαπερνοῦν τοὺς τοίχους) ὁ Μεγάλος ̓Εξουσιαστὴς παρακολουθεῖ καὶ ἐλέγχει ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Βρίσκει ἀναγκεμένους ἀλλὰ ταλαντούχους νέους --- κυρίως ἀπὸ χωριὰ ἢ φτωχὲς οἰκογένειες ---, τοὺς προσηλυτίζει, τοὺς σπουδάζει καὶ τοὺς τοποθετεῖ σὲ καίρια κυβερνητικά, στρατιωτικά, θρησκευτικὰ καὶ πνευματικὰ πόστα σὰ φερέφωνά του. Μέσῳ αὐτῶν κυριαρχεῖ στὸν κόσμο, καὶ δυὸ ἄνθρωποι ποὺ φαινομενικὰ μπορεῖ νὰ εἶναι ἐχθροί, στὴν πραγματικότητα εἶναι καὶ οἱ δυὸ τσιράκια του καὶ ἐπιτελοῦν, ἐν ἀγνοίᾳ τους ἢ ἐν ἐπιγνώσει τους, ἀπὸ διαφορετικὲς κατευθύνσεις ὁ καθένας, τοὺς κρύφιους καὶ σκοτεινοὺς σκοπούς του. Αὐτὰ διατείνεται ὁ φίλος μου ὁ Κώστας. Δὲν μποροῦσα ἀρχικὰ νὰ συμφωνήσω μαζί του, ἀλλὰ ὄντως οἱ ἀπόψεις του μὲ ἐντυπωσίασαν. Αὐτὸ ὅμως ποὺ μοῦ προξένησε τὴ μεγαλύτερη κατάπληξη ἦταν ἕνα βραδυνὸ τηλεφώνημά του πρὶν ἀπό λίγες μέρες. «Γειά σου, Ὄθωνα, τί κάνεις;» «Ας τὰ λέμε καλά: ἐσύ;» «Δόξα τῷ Μολῶχ καλά». (ταν μιὰ προσφιλής του ἔκφραση). Ὕστερα συνέχισε: «Δὲ μοῦ λες, θθωνα, μήπως ξέρεις κάνα καλὸ ψυχίατρο,» «"Ηξερα ἕνα, ἀλλά τρελλάθηκε: τώρα νομίζει, ὅτι εἶναι λογοτέχνης. Γιατί ὅμως; Ἔπαθες μήπως ἐσὺ κανένα ψυχοσωματικὸ ἀχαμπούχα;» «Οχι ἐγώ, ἀλλὰ ἕνας μαθητής μου. ̓Επηρεάστηκε ἴσως ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔλεγα στὰ διαλείμματα καὶ στὶς ἐλεύθερες ὧρες γιὰ τὴν Παγκόσμια Δύναμη καὶ πιστεύει ὅτι ὁ Μεγάλος ̓Εξουσιαστὴς τὸν παρακολουθεῖ συνεχῶς μὲ τηλεφακούς. Καταλαβαίνει βέβαια, ὅτι δὲν εἶναι καλά, ἀλλὰ ὑποφέρει, ἔχει κρίση, καὶ οἱ δικοί του τὸν πῆγαν