ΡΕΝΟΣ ΗΡΑΚΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ Τὸ πραγµατικό 21 Καλά-κακά, μαῦρα-ἄσπρα, μὲ βόλια ἢ μ᾽’ ἄσπρα ἢ καὶ μὲ σκέτες πέτρες, κορμιὰ «θεῖα» ἢ κορμιὰ «χαμένα», ἀἁρματωλοὶ καὶ κλέφτες ἢ κλέφτες κλέφτες ἀνήλεοι κι ἁρματωλοὶ στὴ δούλεψη καί τοῦ καταχτητῆ, γιὰ τ᾽ ἀγαλίκι εἰς βάρος τῶν ραγιάδων, καί τοῦ ὄχι µόνο δικοῦ µας δά παρὰ καί τυράννου µας ϐε- ριοῦ ᾽Αλῆ, ἔ, ὅπως θέτε νὰ τὸ πάρετε, νὰ τὸ καταπιῆτε, νὰ τὸ χωνέψετε, νὰ τὸ παραδεχτῆτε γεγονός ριζιµιό, τὸ 2] πράγματι ἔγινε βρέ παιδιά, καὶ καιρός κάποτε νὰ τὸ δοῦμε, νὰ τ’ ἀφήσουμε µέσα µας νὰ μᾶς συνιστᾶ χωρίς φτιασί- δια καὶ «ψιμύθια», ὅπως εἶναι, ὅποιο εἶναι - ὅπως ἔγινε χωρίς νὰ μᾶς ρωτήσῃ]! Γιατὶ φοθᾶμαι πὼς δέν τὸ τολμᾶμε ἀκόμα, κι ὅλο ξεμακραίνουμε ἀπ᾽ τὸν ἀντρισμό του - καὶ τὸν ἀντρισμὸ τῆς ἴσιας του παραδοχῆς : πὼς ἔγινε, ναί! Καὶ μὲ ρέμπελους ἔγινε, τοῦ σκοινιοῦ καὶ τοῦ παλουκιοῦ ἀναμφισθήτητα -- ὄχι σιγά μήν ἦταν ἅγιοι κι ἀπείραχτες παρθένες οἱ Μαντὼ κ᾽ οἱ Μπουμπουλίνες του ! ἔχετε ἰδέα ; καὶ τ᾽ ἤτανε ; µισοί ἄνθρωποι τέτοιες ὁρμές, τέτοιες φλόγες ᾱ- σίγαστες ὥς τὸ θάνατο ; αὐτό μᾶς ἔλειπε, γιατὶ δέ θὰ βολεῦαν διόλου δά τοὺς ἠθι- κολόγους καὶ τὶς χρηστοµάθειές µας, τοὺς ἄφυλους παππᾶδες ἢ κουλτουριάρΏηδές μας τῆς µόνο παράδοσης-αὐτοπαράδοσης σὲ κάθε λογῆς ἐπιθήτορές τους! -- καὶ μὲ κοτζαμπάσηδες ἀσφαλῶς ἔγιν ἐπίσης, ποὺ καὶ τὸ αἷμα ρούφαγαν βέθαια τοῦ ἴδιου λαοῦ, χρόνια καὶ χρόνια ἀτέλειωτα πρίν καὶ µετά, ἀλλὰ κι ἀσφαλῶς ἀδειά- σανε, δέ συζητιέται, στέρνες καὶ στέρνες τους μὲ κατοσταριές χιλιάδες χρυσᾶ τάλληρα, τρακόσιες χιλιάδες χρυσᾶ τάλληρα ἡ Μπουμπουλίνα μοναχά, καὶ βέ- θαια ἀπὸ τὰ κοῦρσα (βρέ κοῦρσα! τί ἄλλο ; στὰ ψέμματα τάχα ; τῆς Γουώρνερ Μπρός μήπως ἤτανε, τῆς κολλητοπαντέλονης καὶ τόσο ψευτοφιλολογηµένης ᾿Α- γριας τάχα Δύσης της; κοῦρσα κουρσάρων ἀληθινῶν, ἀνήμερων κι ἅρπα- γῶν ματοθαμμένων, ὄχι μὲ κραγιόνι |) -- καὶ δώσανε καὶ γιούς καὶ παλληκάρια καὶ τὰ κορμιά τους τὰ ἴδια αὐτὲς οἱ αἱματορουφῆχτρες οἱ κοτζαμπάσῖδες, καὶ χτές (καὶ αὔριο) προσκυνηµένοι ἄλλο τόσο, κ᾿ ἔλα νὰ τὰ ξηγήσῄς καὶ νὰ τὰ συθι- θάσῃς τουλόγουσου «δάσκαλε» κ᾽ «ἰδεολόγε», ἢ ἁγκιτάτορα καὶ διαφωτιστὴ στε- νέ τῆς κακομοίρας µας καὶ τῆς ἔσχατης σήµερα κατάντιας καὶ κακομοιριᾶς µας ! Τό ποὺ παναπῇ : πὼς φυσάει ἄξαφνα ἕνας ἀέρας, ἕνα µπουρίνι, καὶ θεριεύει μιά φωτιά, ξεσηκώνει ἕνα λαό, φτιάχνει ἕνα λαό ἀπὸ φρόκαλα, ἀπὸ φρύγανα, ἀπὸ σκουπίδια, ἀπὸ ρεμπεσκέδες καὶ καλοθολεμµένους, µαζί, ἀνάκατα, καὶ τοὺς βάζει φόκο, τοὺς καίει, τοὺς ἀφανίζει ὅλους ψηλά, κατάψηλα, καὶ µές στὸν κα- πνό τους αὐτοῦ στὰ οὐράνια κι ἄγγελοι φαντάζουν, καὶ μάρτυρες, κ᾿ ἥρωες ὁλό- Φλογοι ὁ καθένας γιὰ ὅλους -- καὶ ποιός εἰσ᾽ ἐσύ ἀπ᾽ τὸ δωμάτιο, ἀπ᾽ τὸ γρα- φειάκι σου (ποὺ θὰ τόχες χωρίς αὐτά τὰ φαντάσματα ; θάσουν; ἤ γιουσου- φάκι θάσουνα μπρὸς στὰ βρακιὰ κατεθασµένα κάποιου πασᾶ βρέ ἀκόμα:;), ποιός εἰσ᾽ ἐσύ ποὺ ξέρεις τάχα νὰ ξεκρίνῃς «ἱστορικά», «κριτικά», «τεκμηριωμένα» νὰ σὲ πάρῃ ὁ διάολος γαλατερέ τῆς εὐμάρειας, τ᾽ εἶν᾽ ὁ ἅγιος καὶ τί ὁ ἥρωας, τί ἡ παρθένα -- κι ἂς ἔχῃ κάνει µάτσο γιούς καὶ χίλια κρεθθάτια μὲς στὶς µπρατσέρες της ἢ στὶς μαοῦνες τους τὶς πυρπολικές ! -- καὶ τί οἱ ἀγγέλοι ἢ οἱ διαθόλοι, ποὺ καὶ κατὰ τὴ θεολογία ἀκόμα τῶν ράσων σου ὁ Πρῶτος Αγγελος εἶν᾽ ὁ ᾽Αρχιδιά- θολος, ἀνόητε τοῦ βουτύρου, ὁ '᾿Εώσφόρος ἀτός του μὲ τὰ δεκατέσσερα κέρατα, καὶ τὸ μεγάλο βγαίνει ἀπ᾿ τὸ Μεγάλο πάντα, τὸ πολύ ἀπ᾽ τὸ Πολύ, τὸ δυνατό καὶ τὸ καίριο καὶ τὸ ἱστορικό ἀπ᾿ τὸ Δυνατό, βρέ ἀδύνατε, κι ἀπ᾿ τ᾽ Ὀρμητικό σάν