ΤΟ ΑΝΕΚΑΟΤΟ ΑΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ἂν --- Παλιὰ δουλειά μας κόσκινο, εἶπα, καὶ ἀφοῦ βρῆκα τό σπιρτόξυλο, ποὺ ἀναζή- τησα κάτω εἰς τὸ ἔδαφος, τὸ ἔμπηξα στὸν τοῖχο. Κρέµασα ἔπειτα τὸ καβουράκι καὶ γυρίζω πρὸς τοὺς μακαντάσηδες καὶ συστή- νομαι: Γειὰ χαρὰ-ντάν... Πέτρακας Αβα- ρος... Καὶ δὲν εἶναι μιὰ βδομάδα, ποὺ βγῆ- κα ἀπὸ τὴ «στενὴ» τοῦ Ρίο! Αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ μᾶς ἔλεγε ὁ Πέ- τρος Αβαρος ἐκεῖνο τὸ πρωινὸ τῆς Δευτέ- ρας, ποὺ τὸν εἴδαμε νὰ καταφθάνη στὸ γραφεῖο ἀργοπορημένος καὶ ἀρκετὰ ἔξα- ντλημένος. Συνυπηρετούσαµε μὲ τὸν Πέτρο ἐκεῖνον τὸν καιρὸ σ᾽ ἕνα παράρτηµα τοῦ 'Ὑπουργεῖο Συγκοινωνιῶν, ποὺ στεγαζόταν στὴν πλατεῖα "Ομονοίας καὶ ἀκριβῶς ἐπά- νὼ ἀπὸ τὸ µεγάλο τὸ καφενεῖο, τὸ «Νέον». ᾿Απὸ τὴν «καρδιὰ» τῆς Πλάκας, ὅπως ἔ- λεγε συχνὰ ὁ Πέτρος, ἀπὸ τὴν ὁδὸ Τριπό- δων, ὅπου εἶχε τὸ πατρικό του σπίτι, βέρος «γκάγκαρος)». Τότε ποὺ οἱ μικρὲς γειτονιὲς τῶν ᾿Αθηνῶν ἤθελαν νάναι ἀνεξάρτητες καὶ οἱ νεαροὶ βλαστοί τους ἔλυναν τὶς δια- φορές τους μὲ τὸν ἀρχέγονο, μὰ ἡρωϊκὸ τρόπο, μὲ τὸν ...πετροπόλεμο. Τὴν ἐποχὴ ποὺ σὲ σταματοῦσαν ἐκεῖ στὰ σύνορα τῶν δύο αὐτῶν συνοικιῶν καὶ σὲ ρωτοῦσαν: «Πλακιωτάκι γιὰ Ψυρριωτάκι» Τζογέ, λοιπόν, παντελόνι ὁ Πέτρος, στενὸ πολὺ κάτω, ἀντίθετα μὲ τὴ μόδα τοῦ «τσάρλεστον», ποὺ ἐπικρατοῦσε τὴν ἐποχὴ ἐκείνη. Μυτερὸ τὸ παπούτσι, καὶ τὸ σακκά- κι πάντοτε σταυρωτό. Καὶ μιὰ λεπτομέρεια ἀκόμη: τὸ παντελόνι τὸ περιέβαλλε τὸ πα- τροπαράδοτο ζουνάρι, λείψανο κι᾿ αὐτὸ τῶν κουτσαβάκηδων τῆς πλησιόχωρης γει- τονιᾶς τοῦ Ψυρρῆ. Οἱ δίπλες του πολλές, καὶ κεῖ, ἀνάμεσά τους ἔκρυβε τὴ στιλπνό- τητά της ἡ ἀθερένια κόψη τοῦ μαυρομάνι- κου, ποὺ τοῦ τὄχαν φέρει τοῦ Πέτρου ἀπὸ τὴν Κρήτη... παραγγελιά. Κι᾽ ὅλα ταῦτα ἔ- δειχναν, πὼς ἔπρεπε νὰ τὸν προσέχης πολὺ τὸν Πέτρακα, μὴ καὶ τυχὸν βρεθῆς ἄσχημα μπλεγμένος! "Εδειχναν... μὰ ἐγὼ κρίνοντας ἀπὸ τὴ συμπεριφορά του ἀπέναντί μου, ἔβρισκα, πὼς οἱ διαστάσεις, ποὺ τοῦ ἔδινε ἐκεῖνο τὸ μεγεθυντικὸ «Πέτρακας», ἦταν ὑπερβολι- κὲς καὶ πὼς ἔπρεπε μερικὲς φορὲς νὰ κατε- βαίνουμε χαμηλότερα" στὸ ὑποκοριστικὸ «Πετράκης!» Νά! λοιπόν, τι μᾶς εἶπε ἐκείνη τὴ Δευτέ- ρα ὁ Πέτρος, μόλις ἔφτασε στὸ γραφεῖο --- ΦΩΤΗΣ Σ. ΜΠΟΥΖΑΝΗΣ Ὃ Πέτρακας καὶ ἦταν πράγματι πολὺ ταλαιπωρημµένος: - Γιορτὴ εἴχαμε στὸ σπίτι τὴν περα- σµένη Κυριακή! τὰ γενέθλια τοῦ γυιοῦ µου. Καὶ γιὰ νὰ μὴν τὰ πολυλογῶ, μὲ τὸν καλὸ τὸ μεζέ, τὸ κρασάκι καὶ τὴ µπυρίτσα ἡ µι- κρὴ παρεούλα µας ἦρθε στὸ κέφι. Τὸ ρίξα- με καὶ στὸ χορό’ ἡ ζεμπεκιὰ καὶ τὸ συρτάκι ἔδωσε καὶ πῆρε' καὶ κεῖ ποὺ λέτε, γιὰ νὰ μὴν πάη στὰ μουγγὰ τὸ γλέντι µας, ἐγὼ σηκώθηκα, ἄνοιξα τὸ παράθυρο καὶ δοκί- µασα δυὸ τρεῖς φορὲς στὸν ἀέρα τὸ µπιστό- λι µου... Νὰ καθήσω δὲν πρόφθασα στὸ τραπέζι. Σφυρίγµατα καὶ κακό. Σὲ λίγο χτυπάει ἡ πόρτα µας. Ζαλισμένος, καθὼς ἤ- µουνα, θἄᾶφερα, δὲν θυμᾶμαι, κάποια ἀντί- σταση καὶ θὰ εἶπα καὶ κανένα λογάκι. Σὲ λίγο ἔφθασε καὶ τὸ «' Ἑκατὸ» καὶ διὰ τῆς βίας μὲ φόρτωσαν στὴν κλούβα! Ὕστερα κατ᾽ εὐθεῖαν στὸ κρατητήριο τοῦ Ἰμήμα- τος. Πέντε ἡμέρες ἔμεινα ἐκεῖ µέσα. Μὲ δυσκολία κατάφερα μὲ τὸ δικηγόρο µου νὰ βγῶ μὲ ἐγγύηση: ἀλλὰ μὲ τύλιξαν γιὰ καλά: παράνομη ὁπλοφορία, λέει ἡ μήνυση καὶ ἀ- ντίστασις κατὰ τῆς ἀρχῆς... Ὅλοι οἱ συνάδελφοι πολὺ λυπηθήκαµε γιὰ τὴν περιπέτεια τοῦ Πέτρου καὶ ἰδιαίτε- ρα ἐγώ... ᾿Εγώ, ποὺ ἔβλεπα, πὼς ὁ Πέτρος, παρὰ τὶς ὁποιεσδήποτε παραξενιές του, ἡ- ταν ἕνας καλοκάγαθος, ἕνας ρωμαντικὸς ἄνθρωπος. Γι᾿ αὐτὸ μερικὲς φορές, θέλο- ντας νὰ τὸν λυτρώσω ἀπὸ τὸν φανταστικὸ κόσµο, ὅπου τοῦ ἄρεσε νὰ ζῆ, τοῦ παρου- σίαζα τὴν πραγματικότητα καὶ ἐκεῖ προ- σπαθοῦσα νὰ τὸν καθηλώσω. Αὐτὸ τὸ κα- ταλάβαινε ὁ Πέτρος καὶ ποτὲ δὲν μοῦ κρα- τοῦσε κακία. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπάντησε πρό- θυµα στὶς ἀδιάκριτες ἐρωτήσεις µου. -- "Ὅλα καλά, ρὲ Πέτρο, ἀλλὰ ἐκεῖνο τό σπιρτόξυλο, ποὺ μᾶς εἶπες, πὼς ἀνεζή- τησες καὶ τί ὡραῖα τὸ ἀνεζήτησες... κάτω εἰς τὸ ἔδαφος, γιὰ νὰ κρεµάσης τὸ καβουρά- κι σου, ἀλλὰ καὶ τὸ ἄλλο ποὺ εἶπες γιὰ τὶς φυλακὲς τοῦ Ρίο, καὶ κεῖνο τὸ ὡραῖο «πα- λιὰ δουλειά µας κόσκινο», τί σηµασία εἷ- χαν, -- "ΕΙ! ἐδῶ σὲ θέλω, εἶπε ὁ Πέτρος, αὐτὰ εἶναι τὰ ψιλὰ γράμματα, ποὺ δὲ διαβάζο- νται τόσο εὔκολα... --- Τί νὰ ἔλεγα, αὐτὸ ἢ τὸ ἄλλο: «τῆς φυλακῆς τὰ σίδερα εἶναι γιὰ τοὺς λεβέντες», τὸ ἴδιο εἶναι' μὰ τὸ πρῶτο εἶναι πιὸ κοντὰ στὴν δική µου νοοτροπία καὶ ἀντίληψη. Καὶ γιὰ νὰ σοῦ ἐξηγήσω καὶ τὸ ἄλλο: ᾿Εγώ, πῶς νὰ τὸ κάνουμε, εἶμαι