Ὁ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Βλακὸς ἴδιον: τοῖς ἄλλοις ἀποδιδόναι... Φιλοσόφου ἴδιον: ἑαυτῷ ἀποδιδόναι... Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι, ποιὸς καὶ γιατὶ ἔστειλε τὸν πράκτορά του «ντυμένο φίλο» καὶ φορτωμένο δῶρα, μὲ ἀποστολὴ νὰ μὲ καταστρέψη. Αὐτὸς ποὺ τὸν ἔστειλε, «τέτοιος» εἶναι καὶ «τέτοια» κάνει. Τὸ ζήτημα εἶναι, ἂν ἐγὼ ἔχω μάτια καὶ βλέπω τί κρύβεται κάτω ἀπὸ τὰ ροῦχα τοῦ «ντυμένου φίλου»: τὸ ζήτημα εἶναι, ἂν ἐγὼ ἔχω νοῦ καὶ καταλαβαίνω ποιός καὶ μὲ ποιά ἀποστολὴ μοῦ ἀπέστειλε τὸν πράκτωρά του’ κυριώτατα τὸ ζήτημα εἶναι, ἂν ἐγὼ βρίσκωμαι ὑπεράνω τῶν δώρων. Ὅ,τι καλὸ συμβαίνει σ ̓ ἐμένα ὁφείλεται ἀποκλειστικὰ σ ̓ ἐμένα καὶ ποτὲ στοὺς ἄλλους" κι ὅ,τι κακὸ συμβαίνει σ ̓ ἐμένα ὀφείλεται ἀποκλειστικὰ σ ̓ ἐμένα καὶ ποτὲ στοὺς ἄλλους. Δὲν ὑπάρχει καμμιά ἀπολύτως περίπτωση, ὁ ἐχθρὸς νὰ μὲ νικήση, ἂν ἐγὼ δὲν ἔχω διαπράξει λάθη ἢ παραλείψεις. Ὅσοι θεωροῦν, ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔπαθαν ὀφείλεται στοὺς ἐχθρούς τους, ἔχουν προσανατολίσει πρὸς λάθος κατεύθυνση τὴν προβληματική τους. Ἢ μόνη σωτήρια γι ̓ αὐτοὺς πράξη εἶναι νὰ «σκάψουν ἔνδον» καὶ νὰ διαγνώσουν τὶς ἀδυναμίες τους. Μόνον ἔτσι μποροῦν νὰ ἀποκτήσουν νέες «μετοχὲς» γιὰ τὸ μέλλον. Ὅσοι θεωροῦν, ὅτι γιὰ τὰ ἀδικήματά τοὺυς (ποὺ «μεθόδευσαν» ἄλλοι, γιὰ νὰ τὰ διαπράξουν ὅμως οἱ ἰδιοι) εἷναι ἀθῶοι καὶ δὲν πρέπει νὰ καταδικασθοῦν, ἂς γίνουν ἄνδρες: ἂς ἀναλάβουν δημόσια καὶ ἀπερίφραστα τὶς εὐθύνες τους καὶ ἂς ζητήσουν οἱ ἴδιοι νὰ πληρώσουν γιὰ ὅ,τι αὐτοὶ ἔκαναν. ΧΧᾺ Ἂν κάποιος ἐνδιαφερόταν γιὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη καὶ μὲ ρωτοῦσε, ποιά εἶναι ἡ βαθύτερη παθολογία τῆς σημερινῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς, θὰ ἀπαντοῦσα ἄνενδοίαστα μὲ μιὰ λέξη: ̓Ανανδρία. Ἔ- λειψε πιὰ παντελῶς ἀπὸ τὴ ζωή μας αὐτὸ ποὺ ἀποτελεῖ τὴν κύρια ἀρετὴ τοῦ ἀνδρός: Τὸ ζῆν γνήσια, δηλαδὴ τὸ ζῆν χωρίς σκοπιμοθηρία, χωρὶς ὑπολογισμὸ τῶν συνεπειῶν, χωρὶς τὴν χρησιμοποίηση τῆς ζυγαριᾶς τοῦ «σὺν» καὶ τοῦ «πλήν». Ζοῦμε κάτω ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη κυριαρχία τοῦ 'Ιπιᾶρε”, τῆς «ὑπόληψης», τοῦ «κύρους», τοῦ “ργεςίίρε”' τοῦ «καθωσπρεπεισμοῦ». ̓Απὸ θρασύδειλους «νταῆδες» ἀνατολίτικου τύπου καὶ φαρισαίους «ἱππότες» εὐρωπαϊκοῦ-δυτικοῦ τύπου γέμισε ἡ κοινωνία μας καὶ ἡ δημόσια ζωή μας. Τὸ μικρὸ ἄτομο ποὺ ὀνομάζεται «ρασιοναλιστὴς» ἔγινε ὁ κανόνας. « Ἥρωα» (ἔννοια μὲ περιεχόμενο τελείως διαφορετικὸ καὶ πρὸς τὸν «νταῆ» καὶ πρὸς τὸν αἱππότη» -- γι ̓ αὐτὸ ἄλλωστε ἡ ἑλληνικὴ αὐτὴ λέξη παραμένει ἀμετάφραστη σ ̓ ὅλες τὶς γλῶσσες) ἢ ἔστω «λεβέντη» μὲ τὴν νεοελληνικὴ σημασία τοῦ ὅρου δὲν βλέπω κανένα καὶ πουθενά. Τὸ διεθνιστικὸ νεοελληνικὸ κρατίδιο κατέστρεψε ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἱδρύσεώς του τὴν ἑλληνικὴ λεβεντιὰ (αὐτὴ ποὺ μὲ τὸν ἧρωϊσμό της τὸ ἵδρυσε) καταδιώΚοντας, φυλακίζοντας, συκοφαντώντας καὶ στέλνοντας στὴν καρμανιόλα τὸν τύπο τοῦ «παλληκαριοῦ» ὡς «ἀπολίτιστο». Καὶ θεοποίησε τὸν θρασύδειλο, ὑποκριτή, λογοκράτη, οἰκονομιστή, «ᾱξιοπρεπῆ», δόλιο, ἀνεύθυνο, φυγόποινο, ἀρνησίποινο δῆθεν «ἀστὸ» ὡς «πολιτισμένο» καὶ «Εὐρωπαῖο»... πΧ Χ ” ́Αμποτε νὰ ὑπάρξουν καὶ πάλι ἄνθρωποι, ποὺ θὰ στέκωνται χαμογελαστοὶ μπροστὰ στὸν ἑαυτό τους. ἴΑμποτε νὰ ὑπάρξουν καὶ πάλι ἄνθρωποι ποὺ θὰ στέκωνται χαμογελαστοὶί πάνω στὴν ἐπιτάφια στήλη τους, ὅπως στὸ νεκροταφεῖο τοῦ Διπύλου. ́Αμποτε νὰ ὑπάρέουν, δηλαδή, καὶ πάλι Ἕλληνες. Μετέωρος