Ὁ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ὃ Βλακὸς ἴδιον: τοῖς ἄλλοις ἀποδιδόναι... Φιλοσόφου ἴδιον: ἑαυτῷ ἀποδιδόναι... Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι, ποιὸς καὶ για- τὶ ἔστειλε τὸν πράκτορά του «ντυμένο φίλο» καὶ φορτωμένο δῶρα, μὲ ἀπο- στολὴ νὰ μὲ καταστρέψη. Αὐτὸς ποὺ τὸν ἔστειλε, «τέτοιος» εἶναι καὶ «τέ- τοια» κάνει. Τὸ ζήτημα εἶναι, ἂν ἐγὼ ἔχω μάτια καὶ βλέπω τί κρύβεται κάτω ἀπὸ τὰ ροῦχα τοῦ «ντυμένου φίλου»: τὸ ζήτη- μα εἶναι, ἂν ἐγὼ ἔχω νοῦ καὶ καταλα- βαίνω ποιός καὶ μὲ ποιά ἀποστολὴ μοῦ ἀπέστειλε τὸν πράκτωρά του’ κυριώτα- τα τὸ ζήτημα εἶναι, ἂν ἐγὼ βρίσκωμαι ὑπεράνω τῶν δώρων. Ὅ,τι καλὸ συμβαίνει σ᾽ ἐμένα ὁ- φείλεται ἀποκλειστικὰ σ᾽ ἐμένα καὶ ποτὲ στοὺς ἄλλους" κι ὅ,τι κακὸ συμ- βαίνει σ᾽ ἐμένα ὀφείλεται ἀποκλειστι- κὰ σ᾽ ἐμένα καὶ ποτὲ στοὺς ἄλλους. Δὲν ὑπάρχει καμμιά ἀπολύτως περί- πτωση, ὁ ἐχθρὸς νὰ μὲ νικήση, ἂν ἐγὼ δὲν ἔχω διαπράξει λάθη ἢ παραλεί- ψεις. Ὅσοι θεωροῦν, ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔπαθαν ὀφείλεται στοὺς ἐχθρούς τους, ἔχουν προσανατολίσει πρὸς λάθος κατεύθυν- ση τὴν προβληματική τους. Ἢ μόνη σωτήρια γι᾿ αὐτοὺς πράξη εἶναι νὰ «σκάψουν ἔνδον» καὶ νὰ διαγνώσουν τὶς ἀδυναμίες τους. Μόνον ἔτσι μπο- ροῦν νὰ ἀποκτήσουν νέες «μετοχὲς» γιὰ τὸ μέλλον. Ὅσοι θεωροῦν, ὅτι γιὰ τὰ ἀδική- ματά τοὺυς (ποὺ «μεθόδευσαν» ἄλλοι, γιὰ νὰ τὰ διαπράξουν ὅμως οἱ ἰδιοι) εἷ- ναι ἀθῶοι καὶ δὲν πρέπει νὰ καταδικα- σθοῦν, ἂς γίνουν ἄνδρες: ἂς ἀναλάβουν δηµόσια καὶ ἀπερίφραστα τὶς εὐθύνες τους καὶ ἂς ζητήσουν οἱ ἴδιοι νὰ πλη- ρώσουν γιὰ ὅ,τι αὐτοὶ ἔκαναν. ΧΧᾺ Ἂν κάποιος ἐνδιαφερόταν γιὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη καὶ μὲ ρωτοῦσε, ποιά εἶναι ἡ βαθύτερη παθολογία τῆς σημερινῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς, θὰ ἀπαντοῦσα ἄνεν- δοίαστα μὲ μιὰ λέξη: ᾿Ανανδρία. Ἔ- λειψε πιὰ παντελῶς ἀπὸ τὴ ζωή μας αὐ- τὸ ποὺ ἀποτελεῖ τὴν κύρια ἀρετὴ τοῦ ἀνδρός: Τὸ ζῆν γνήσια, δηλαδὴ τὸ ζῆν χωρίς σκοπιμοθηρία, χωρὶς ὑπολογι- σμὸ τῶν συνεπειῶν, χωρὶς τὴν χρησι- μοποίηση τῆς ζυγαριᾶς τοῦ «σὺν» καὶ τοῦ «πλήν». Ζοῦμε κάτω ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη κυ- ριαρχία τοῦ 'Ιπιᾶρε”, τῆς «ὑπόληψης», τοῦ «κύρους», τοῦ “ργεςίίρε”' τοῦ «κα- θωσπρεπεισμοῦ». ᾿Απὸ θρασύδειλους «νταῆδες» ἀνατολίτικου τύπου καὶ φα- ρισαίους «ἱππότες» εὐρωπαϊκοῦ-δυτι- κοῦ τύπου γέμισε ἡ κοινωνία μας καὶ ἡ δημόσια ζωή μας. Τὸ μικρὸ ἄτομο ποὺ ὀνομάζεται «ρασιοναλιστὴς» ἔγινε ὁ κανόνας. « Ἥρωα» (ἔννοια μὲ περιεχό- µενο τελείως διαφορετικὸ καὶ πρὸς τὸν «νταῆ» καὶ πρὸς τὸν αἱππότη» -- γι᾿ αὐ- τὸ ἄλλωστε ἡ ἑλληνικὴ αὐτὴ λέξη πα- ραμένει ἀμετάφραστη σ᾽ ὅλες τὶς γλῶσσες) ἢ ἔστω «λεβέντη» μὲ τὴν νε- οελληνικὴ σημασία τοῦ ὅρου δὲν βλέ- πω κανένα καὶ πουθενά. Τὸ διεθνιστι- κὸ νεοελληνικὸ κρατίδιο κατέστρεψε ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἱδρύσεώς του τὴν ἑλληνικὴ λεβεντιὰ (αὐτὴ ποὺ μὲ τὸν ἧρωϊσμό της τὸ ἵδρυσε) καταδιώ- Κοντας, φυλακίζοντας, συκοφαντώντας καὶ στέλνοντας στὴν καρμανιόλα τὸν τύπο τοῦ «παλληκαριοῦ» ὡς «ἀπολίτι- στο». Καὶ θεοποίησε τὸν θρασύδειλο, ὑποκριτή, λογοκράτη, οἰκονομιστή, «ᾱ- ξιοπρεπῆ», δόλιο, ἀνεύθυνο, φυγόποι- νο, ἀρνησίποινο δῆθεν «ἀστὸ» ὡς «πο- λιτισµένο» καὶ «Εὐρωπαῖο»... πΧ Χ ”΄Αμποτε νὰ ὑπάρξουν καὶ πάλι ἄν- θρωποι, ποὺ θὰ στέκωνται χαµογελα- στοὶ μπροστὰ στὸν ἑαυτό τους. ἴΑ- µποτε νὰ ὑπάρξουν καὶ πάλι ἄνθρωποι ποὺ θὰ στέκωνται χαμογελαστοὶί πάνω στὴν ἐπιτάφια στήλη τους, ὅπως στὸ νεκροταφεῖο τοῦ Διπύλου. ΄Αμποτε νὰ ὑπάρέουν, δηλαδή, καὶ πάλι Ἕλληνες. Μετέωρος