Η.Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΔΙΚΗ Ἢ ἀνάγκη τῆς δημιουργίας ἑνὸς νέου θεσμοῦ «Σόλων δὲ τοῖς πράγμασι τοὺς νόμους. μᾶλλον, ἢ τὰ πράγματα τοῖς νόμοις προσαρμόζων...» 1. Εἶναι ἀναγκαῖο, νὰ ἐξετασθῆ ἐκ νέου ἡ σχέσι τοῦ ἐμφανιζόμενου σήμερα ὡς «Δικαίου», ποὺ τὸ ἀποτελοῦν «κανόνες» διὰ τῶν ὁποίων ρυθμίζονται ὑποχρεωτικῶς οἱ σχέσεις τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὴν κοινωνικὴ συμβίωσι καὶ τῆς «Δίκης» ἢ τῆς ἀρχῆς τοῦ «κοινοῦ συμφέροντος», ἡ ὁποία ἐσχηματίσθη στὰ πανάρχαια χρόνια ἀκολουθώντας βῆμα πρὸς βῆμα τὴν ἀνθρώπινη πορεία πρὸς τὸν «λόγον» καὶ τὸν «πολιτισμόν», ἀλλὰ ἔχει ἐξαφανισθῆ ἀπό τὸν σημερινὸ κόσμο. Εἶναι φανερό, ὅτι ἡ ὡς ἄνω ρῆσι τοῦ Πλουτάρχου γιὰ τὴν θέσι τοῦ Σόλωνος θὰ ἔπρεπε νὰ δοθῆ κατὰ ἀπόλυτο τρόπο, παραλειπομένου τοῦ «μᾶλλον». Αὐτὸ τὸ «μᾶλλον» δύναται νὰ δικαιολογηθῆ μόνο, ἂν ἀποδεχθοῦμε ὅτι: ὁ Πλούταρχος ἔζησε κατὰ τὴν περίοδο τοῦ «Αὐτοκρατορικοῦ Ρωμαϊκοῦ Δικαίου» καὶ τῆς ἀντιλήψεως τῶν «ἐλέῳ θεοῦ ἢ θεῶν» ἡγεμόνων ἢ βασιλέων, ποὺ καὶ μέχρι σήμερα συνεχίζει μὲ πολλὲς νέες μορφὲς νὰ ἐμφανίζεται, ἀλλὰ ποὺ στὴν οὐσία παραμένει ἡ ἴδια ὡς «Κῶδιξ ̓Εντολῶν καὶ Ρυθμίσεων» τῶν πάσης μορφῆς ἐξουσιαστῶν, ποὺ πρὸς παραπλάνησιν τῶν λαῶν παρουσιάζετο καὶ παρουσιάζεται ὑπὸ τὴν μορφὴ τοῦ «Δικαίου». 2. ̓Ετόνισα τὴν λέξι «παραπλάνησιν», διότι ἡ ἔννοια τῆς Δίκης προῆλθε ἐκ τῆς «Θέμιδος», ἡ δὲ «Θέμις», ὅπως ἄλλοτε ἔγραψα («Δαυλός», τεῦχος [0] / 1990), εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὴν αἰδώ, δηλαδὴ τὴν φυσικὴ συστολή, ἡ ὁποία καὶ προκαλεῖ ἐρύθημα στὶς παρειὲς τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν αἰσθάνεται αἰσχύνη γιὰ τὶς πράξεις του. ἪΗ δόκιμη ἑρμηνεία θέλει, ἡ λέξι «Θέμις» νὰ ἔχη τὴν ἴδια ρίζα ΘΕ- μὲ τὸ ρῆμα «τίθημι». ἩἩ δική μου ἐρμηνεία (ἴδε «Ἱστορία Γενέσεως τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας», ἐκδόσεις «Δαυλοῦ», [99], σελ. 55), ἀναλύουσα τὸ περιεχόμενο τῶν γραμμάτων τῆς λέξεως «Θέμις», δίδει τὴν ἔννοια ὅτι: ὡς ἀρκτικὸ τὸ γράμμα «Θ» ὁδηγεῖ στὸν ἄ-νθρωπο, ὁ ὁποῖος παρατηρεῖ, ἐξετάζει (0-εἄται, θ-εωρεῖ) καὶ ἀμέσως μετὰ διὰ τοῦ «Ε» ἐ-λαύνει (ὠθεῖ). Τὸ τρίτο γράμμα «Μ» ἀποτελεῖ τὸ προελθὸν ἔκ τῆς μ-ητρὸς τοῦ ἀνθρώπου στοιχεῖο τῆς μ-αθήσεως, μ-νήμης (ὁμιλία -ὂνόματα πραγμάτων -- ἑρμηνεία περιβάλλοντος - λόγος). Αὐτή, τώρα, ἡ κατὰ φύσιν κίνησι τοῦ ἀνθρώπου κατευθύνεται, ὅπως δηλώνει τὸ τέταρτο γράμμα «Ὁ (ῥῆμα {-θύνω). πρὸς πᾶσαν διεύθυνσιν καὶ πρὸς πᾶσαν μορφὴν ζωῆς, ὅπως καὶ τὸ γράμμα «Σ» μᾶς ἑρμηνεύει τὴν παλίνδρομη κίνησι ἀλλὰ καὶ τὰ σ-ημεῖα ἢ σ-ήματα. Πρέπει νὰ ἐπαναλάβω καὶ ἐδῶ, ὅτι ἡ φύσι δίδοντας στὸ ἀνθρώπινο «θῆλυ» τὸ χρέος ὄχι μόνο τῆς πρώτης διατροφῆς, προστασίας ἀλλὰ καὶ τῆς μα-θήσεως τοῦ νέου ἀνθρώπου, τὸ κατέστησε ταυτοχρόνως ἱκανό, λόγω τῆς φυσικῆς ντροπαλό-