ΙΓ ΘΝΙΝΑ Εἰδωλολάτρες ἢ ἰδεολάτρες Τελικά πράγματι ἡ "Ελλάδα εἶναι ἕνα ἀπέραντο φρενοκομεϊω. Φρενοκομεῖο, ποὺ θὰ χρειαστεῖ νὰ τοῦ προσθέσουμε ἀρκετὲς ἀκόμα πτέρυγες στὸ μέλλον, ἐὰν ἡ κατάστασις δὲν βελτιωθεῖ. Μπορεῖ ἀκόμα ὁ παραλογισμός μας νὰ γίνει καὶ τὸ ἀνταγωνιστικότερο προϊὸν στὶς ἐθνικὲς ἐξαγωγές μας. ̓Ανέκαθεν πρέπει νὰ ἤμαστε παράλογοι. Τὸ ἀποδεικνύει καὶ τὸ παρελθόν μας. "Ας πᾶμε μερικοὺς αἰῶνες πίσω. «Χρυσοῦς αἰῶνας» τοῦ Περικλῆ. Σὲ μιὰ πόλη ( ̓ Αθήνα) ἔχουν μαζευτεῖ τὰ μεγαλύτερα ἀποβράσματα τῆς τότε κοινωνίας. Κλέφτες καὶ καταχραστὲς τοῦ δημοσίου χρήματος, παιδεραστὲς καὶ διαφθορεῖς τῆς νεολαίας, ἄνθρωποι ἀσύδοτοι καὶ ἐπιρρεπεῖς στὶς κάθε εἴδους ἀπολαύσεις, ἐκμεταλλευτὲς ἀθλίων καὶ ἁλυσσοδεμένων δούλων, ἀνόητοι ποὺ θυσιάζουν σὲ ἀνύπαρκτους θεοὺς στιγματισμένοι γιὰ πάντα σὰν ΕἸΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ, Καὶ ὅμως ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα σήμερα αὐτὴν τὴν χρονικὴ περίοδο τὴν ὀνομάζει «χρυσοῦν αἰῶνα». Μήπως τελικὰ ἡ παραφροσύνη δὲν εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο ἐθνικό μας προϊόν; Καὶ αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι καλοῦνται εἰδωλολάτρες. ̓Αλήθεια κάπου χάνουμε τὸν συνειρμὸ στὶς σκέψεις μας προσπαθῶντας νὰ κατανοήσουμε τὰ ἀκατανόητα. "Ας πάρουμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή, μήπως μπορέσουμε καὶ ξεμπερδέψουμε αὐτὸν τὸν μίτο καὶ μαζὶ τὸ δίχτυ τῆς παραφροσύνης ποὺ τὸν περιβάλλει. «Εἰδωλολάτρης» λοιπόν, γιατὶ ὅλα ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινοῦν. Σύνθετη λέξη μὲ συστατικα τὸ «εἴδωλο» καὶ τὸν «λάτρη»: δηλαδὴ αὐτὸς ποὺ λατρεύει τὰ εἴδωλα καὶ τὰ προσκυνᾶ. ̓Εὰν ἀκολουθήσουμε τὴν ἑρμηνεία τῆς λέξης κατὰ γράμμα, ποὺ εἶναι καὶ ἡ πιὸ σωστὴ μέθοδος, θὰ δοῦμε τότε ὅτι καὶ ὁ σημερινὸς ἽΕλληνας χριστιανὸς εἶναι βαθειά, βαθύτατα εἰδωλολάτρης. Καὶ αὐτὸς λατρεύει εἰκόνες, τὶς θυμιατίζει, τὶς προσκυνᾶ, τὶς φιλᾶ, τοὺς ἀφιερώνει ἀναθήματα. Θὰ πεῖ κάποιος: ναί, ἀλλὰ δὲν προσκυνᾶ ἀγάλματα. Καὶ ποιὸς εἶπε, πὼς ἡ λέξη εἰδωλολάτρης προσδιορίζει αὐτὸν ποὺ προσκυνᾶ ἀγάλματα; Τότε ὁ ὅρος θὰ ἧταν ἀγαλματολάτρης καὶ ὄχι εἰδωλολάτρης. Εἴδωλο δὲν εἶναι καὶ ἡ εἰκόνα καὶ οἱ τοιχογραφίες, ποὺ ἀπεικονίζουν τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἁγίους; Εἴδωλο, γιατὶ σὲ ἄψυχο ὑλικὸ ἀποδίδεται λατρεία ποὺ ἁρμόζει σὲ πνεῦμα. Ναί, θὰ ποῦν οἱ ἅγιοι πατέρες, ἀλλὰ αὐτοὶ πίστευαν σὲ ἀγάλματα ἀποδίδοντάς τους θαυματουργὲς ἰδιότητες. Εὐτυχῶς, ποὺ ἐμεῖς σήμερα μπορέσαμε νὰ τὸ ξεπεράσουμε’ καὶ ἔτσι δὲν ἔχουμε θαύματα ποὺ ἀποδίδονται σὲ εἰκόνες... Τελικὰ κάπου ἔχουμε μπερδευτεῖ καὶ δὲν μποροῦμε νὰ καταλάβουμε. Ποιοὶ εἶναι τελικὰ εἰδωλολάτρες; οἱ Ἕλληνες ἢ οἱ Χριστιανοί; Μήπως καὶ οἱ δύο; Ἢ μήπως κανένας ἀπὸ τοὺς δύο; Ὃ ὅρος εἰδωλολάτρης εἶναι πλαστός. Δὲν ὑπῆρχε, δημιουργήθηκε. Δημιουργήθηκε ἀπὸ κάποιους, ποὺ ἤθελαν τὸν διαχωρισμὸ στὴν λατρεία τοῦ Θείου. "Ετσι τοὺς βόλευε. Θέλοντας νὰ στηρίξουν τὴν δική τους πίστη, αὐτόματα κατεδίκασαν καὶ ὅλη τὴν προηγούμενη θρησκευτικὴ παράδοση τοῦ ̓Ελληνισμοῦ. Ἔτσι οἱ Ἕλληνες ἔγιναν εἰδωλολάτρες καὶ οἱ Χριστιανοὶ θεοσεβούμενοι, Ὃ ἑλληνικὸς λαὸς ὅμως δὲν ξέχασε. Αὐτὸς ήταν ὁ συνεχιστὴς τῆς θρησκείας τῶν προγόνων του. Αὐτὸς ήταν, ποὺ ἔκανε τὶς προσφοβρὲς στὶς εἰκόνες, αὐτὸς ποὺ γέμιζε θυμίαμα τὶς ἐκκλησίες, αὐτὸς ποὺ λάτρευε τὸ θεῖο ἔτσι βαθειά, Ελληνικα. Ὄχι, οἱ Ἓλληνες, Χριστιανοὶ καὶ μή, δὲν ἦταν ΠΟΤΕ εἰδωλολάτρες. Ηταν βαθειὰ εὐσεβεῖς" καὶ τὴν εὐσέβειά τους αὐτὴ τὴν ἐκδήλωναν εἴτε σὲ ἀγάλματα εἴτε σὲ εἰκόνες, γιατὶ μέσα σὲ αὐτά, βαθειὰ μέσα σὲ αὐτὴν τὴν ἄψυχη ὑλικὴ μᾶζα καὶ οἱ δύο ἔβλεπαν τὴν ΙΔΕΑ ̓’ τὴν ἰδέα τῆς θεοσέβειας καὶ τῆς προσωπικῆς ἕλξεως του καθενὸς μὲ τὸν θεό του. "Ας μένουν λοιπὸν οἱ χαρακτηρισμοὶ γιὰ αὐτοὺς ποὺ τοὺς δημιούργησαν καὶ ἃς ταφοῦν μαζί τους στὸ φέρετρο τῆς περιφρόνησης καὶ τῆς ἀηδίας, στὸ κοιμητήριο τῆς ἀμάθειας. Καὶ τότε, ποιὸς ξέρει, ἴσως μπορέσουμε νὰ κλείσουμε μιὰ γιὰ πάντα τὸ ἐθνικό μας φρενοκομεῖο. Νέμεσις