ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κ. ΓΑΤΣΙΑΣ Δοκίμιο Σχετικιστικῆς ̓Ετυμολογίας τοῦ Παγκόσμιου “Ἑλληνικοῦ Λόγου 3. Η ΣΥΖΕΥΞΗ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗΣ 1. Οὔτε τὸ «ποιὸς» οὔτε τὸ «πότε», ἀλλὰ τὸ «πῶς» Κατ ̓ ἀνάγχην καὶ σ ̓ αὐτό, ὅπως καὶ στὰ ἄλλα δύο σχετικά μου δημοσιεύματα (δὲς «Δαυλόν», τ. 103 καὶ 113), ἕνεκα τῆς πρωτοτυπίας τῆς ἔρευνας ὀφείλω νὰ εἷμαι ὅσο γίνεται ἀναλυτιχὸς καὶ ἐπεξηγηματικός. "ἴσως μάλιστα νὰ μὴν ἔδωσα κἂν τὶς ἀναγκαῖες ἐξηγήσεις, καὶ θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἰσχυρισθῆ, ὅτι ἄρχισα «ἀνάποδα» προτάσσοντας αὐτὲς τὶς ἴδιες τὶς παρατηρήσεις μου ἀπὸ τὴν ἀναγκαία «θεωρητική» τους κάλυψη. ̓Εν συντομία θὰ ἤθελα λοιπὸν νὰ ἐπισημάνω ὁρισμένα πράγματα. ̓Ισχυρίζομαι, ὅτι ὁ «λόγος» εἶναι ἕνα σχετικιστικὸ καὶ χβαντικὸ ταυτόχρονα, φαινόμενο. "ἔχω τὴν πεποίθηση, ὅτι σχετικιστικοὶ καὶ κβαντομηχανικοὶ νόμοι διέπουν τὴν συμπεριφορὰ τῶν φθογγογραμμάτων μέσα στὶς λέξεις καὶ τὴν θέση τῶν λέἔεων μέσα στὶς προτάσεις. Πιστεύω, ὅτι ὑπάρχουν φαινόμενα σχάσης καὶ σύντηξης, διάσπασης καὶ ἁλυσιδωτῆς ἀντίδρασης μέσα στὸν λόγο, σ ̓ ὅλα τὰ ἐπίπεδα [λόγημα -- λέξη --- λογισμὸς] καὶ τὶς διασπάσεις του [φωνὴ -- γραφὴ -- δόξα (Ξ ἔννοια)] καί, τὸ χυριότερο, μποροῦν νὰ μελετηθοῦν. ρθε ὁ καιρός, ἡ λεγόμενη «γλωσσικὴ» ἐπιστήμη νὰ ἀναπτυχθῆ πραγματικὰ μέσω τῆς σύγχρονης Φυσικῆς (Κβαντομηχανικῆς --- Σχετικότητας καὶ 'Υπερχορδῶν, δηλ. τῆς πιὸ μοντέρνας ἄποψης γιὰ τὴν Θεωρία τῶν Πάντων). ̓ Ηρθε ὁ καιρός, νὰ τεθοῦν ἐξ ὑπαρχῆς νέα συγχλονιστικὰ ἐρωτήματα γύρω ἀπὸ τὴν φύση (Ξ οὐσία) τοῦ Λόγου καὶ γύρω ἀπὸ τὶς ἐνέργειες τοῦ λόγου. ̓ Απαντήσεις πρέπει νὰ δοθοῦν σ ̓ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα ἐπίσης μὲ τέτοιο τρόπο, ποὺ ν ̓ ἀντέχουν στὴν θετικὴ ἀνάλυση: στὴν παρατήρηση καὶ στὸ πείραμα. Προσωπικὰ ἄρχισα πρὶν ἀπὸ πολὺν καιρό, νὰ ἀσχολοῦμαι μ ̓ αὐτὰ ποὺ οἱ «καθὼς-πρέπει» γλωσσολόγοι τὰ θεωροῦσαν «συμπτώσεις» καὶ ἐν πάση περιπτώσει «ἀνάξια λόγου φαινόμενα». Μὲ πεῖσμα καὶ ἡδονὴ πετοῦν στὸν χάλαθο τῶν ἀχρήστων ὁ»,τιδήποτε «ξεφεύγει» ἀπὸ τὰ ὅρια ποὺ ἔχουν «αὐτοὶ» καθορίσει, ὅπως καὶ ὁ,τιδήποτε δὲν φέρει τὴν «σφραγίδα» τους. Καθὼς διέπονται ἀπὸ δόγματα ἀπείρως πιὸ ἄκαμπτα ἀπ ̓ ὅ,τι οἱ διάφορες θρησχεῖες καὶ ἡ πολιτική, εἶναι ἀκόμα πιὸ φανατικοὶ καὶ μισαλλόδοξοι (πρβλ. ἰνδοευρωπαϊστές, φοινικιστὲς) καὶ ὄχι μόνο περιφρονοῦν ὁ,τιδήποτε τὸ «νέο», ἀλλὰ καὶ τὸ πολεμοῦν λυσσωδῶς, ἐφ ̓ ὅσον θεωροῦν τὴν γλωσσικὴ ἔρευνα ἀποχλειστικό τους προνόμιο καὶ ζήτημα «κλειστό». Διασκέδασα πολὺ στὸ παρελθὸν συζητώντας μὲ κάποιους ἀπ ̓ αὐτούς, ὅποτε μοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία, καὶ ποτὲ δὲν θὰ ξεχάσω τὴν ὑπεράνω πάσης περιγραφῆς ἔκφραση ὀργῆς καὶ περιφρόνησης (γιὰ μένα), ποὺ πῆρε τὸ πρόσωπό τους, ὅταν τοὺς εἶπα ὅτι ἡ τάδε λέξη π.χ. εἶναι «κοινὴ» γιὰ τοὺς Μάγυα καὶ τοὺς “Ελληνες ἣ τοὺς Σουαχίλι καὶ τοὺς