ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κ. ΓΑΤΣΙΑΣ Δοκίμιο Σχετικιστικῆς ᾿Ετυμολογίας τοῦ Παγκόσμιου “Ἑλληνικοῦ Λόγου 3. Η ΣΥΖΕΥΞΗ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΗΣ 1. Οὔτε τὸ «ποιὸς» οὔτε τὸ «πότε», ἀλλὰ τὸ «πῶς» Κατ᾽ ἀνάγχην καὶ σ᾽ αὐτό, ὅπως καὶ στὰ ἄλλα δύο σχετικά µου δημοσιεύματα (δὲς «Δαυλόν», τ. 103 καὶ 113), ἕνεκα τῆς πρωτοτυπίας τῆς ἔρευνας ὀφείλω νὰ εἷ- μαι ὅσο γίνεται ἀναλυτιχὸς καὶ ἐπεξηγηματικός. "ἴσως μάλιστα νὰ μὴν ἔδωσα κἂν τὶς ἀναγκαῖες ἐξηγήσεις, καὶ θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἰσχυρισθῆ, ὅτι ἄρχισα «ἀνάπο- δα» προτάσσοντας αὐτὲς τὶς ἴδιες τὶς παρατηρήσεις µου ἀπὸ τὴν ἀναγκαία «θεωρη- τική» τους κάλυψη. ᾿Εν συντομία θὰ ἤθελα λοιπὸν νὰ ἐπισημάνω ὁρισμένα πράγ- ματα. ᾿Ισχυρίζομαι, ὅτι ὁ «λόγος» εἶναι ἕνα σχετικιστικὸ καὶ χβαντικὸ ταυτόχρονα, φαινόμενο. "ἔχω τὴν πεποίθηση, ὅτι σχετικιστικοὶ καὶ κβαντομηχανικοὶ νόμοι διέ- πουν τὴν συμπεριφορὰ τῶν φθογγογραμμάτων μέσα στὶς λέξεις καὶ τὴν θέση τῶν λέ- ἔεων μέσα στὶς προτάσεις. Πιστεύω, ὅτι ὑπάρχουν φαινόμενα σχάσης καὶ σύντηξης, διάσπασης καὶ ἁλυσιδωτῆς ἀντίδρασης μέσα στὸν λόγο, σ᾽ ὅλα τὰ ἐπίπεδα [λόγη- μα -- λέξη --- λογισμὸς] καὶ τὶς διασπάσεις του [φωνὴ -- γραφὴ -- δόξα (Ξ ἔν- νοια)] καί, τὸ χυριότερο, μποροῦν νὰ μελετηθοῦν. ρθε ὁ καιρός, ἡ λεγόμενη «γλωσσικὴ» ἐπιστήμη νὰ ἀναπτυχθῆ πραγματικὰ µέσω τῆς σύγχρονης Φυσικῆς (Κβαντομηχανικῆς --- Σχετικότητας καὶ 'Υπερχορδῶν, δηλ. τῆς πιὸ μοντέρνας ἄ- ποψης γιὰ τὴν Θεωρία τῶν Πάντων). ᾿ Ηρθε ὁ καιρός, νὰ τεθοῦν ἐξ ὑπαρχῆς νέα συγχλονιστικὰ ἐρωτήματα γύρω ἀπὸ τὴν φύση (Ξ οὐσία) τοῦ Λόγου καὶ γύρω ἀπὸ τὶς ἐνέργειες τοῦ λόγου. ᾿ Απαντήσεις πρέπει νὰ δοθοῦν σ᾽ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα ἐ- πίσης μὲ τέτοιο τρόπο, ποὺ ν᾿ ἀντέχουν στὴν θετικὴ ἀνάλυση: στὴν παρατήρηση καὶ στὸ πείραμα. Προσωπικὰ ἄρχισα πρὶν ἀπὸ πολὺν καιρό, νὰ ἀσχολοῦμαι μ᾽ αὐτὰ ποὺ οἱ «καθὼ- ς-πρέπει» γλωσσολόγοι τὰ θεωροῦσαν «συμπτώσεις» καὶ ἐν πάση περιπτώσει «ἀνά- ξια λόγου φαινόμενα». Μὲ πεῖσμα καὶ ἡδονὴ πετοῦν στὸν χάλαθο τῶν ἀχρήστων ὁ- »,τιδήποτε «ξεφεύγει» ἀπὸ τὰ ὅρια ποὺ ἔχουν «αὐτοὶ» καθορίσει, ὅπως καὶ ὁ,τιδή- ποτε δὲν φέρει τὴν «σφραγίδα» τους. Καθὼς διέπονται ἀπὸ δόγματα ἀπείρως πιὸ ἄκαμπτα ἀπ᾽ ὅ,τι οἱ διάφορες θρησχεῖες καὶ ἡ πολιτική, εἶναι ἀκόμα πιὸ φανατικοὶ καὶ μισαλλόδοξοι (πρβλ. ἰνδοευρωπαϊστές, φοινικιστὲς) καὶ ὄχι μόνο περιφρονοῦν ὁ,- τιδήποτε τὸ «νέο», ἀλλὰ καὶ τὸ πολεμοῦν λυσσωδῶς, ἐφ᾽ ὅσον θεωροῦν τὴν γλωσ- σικὴ ἔρευνα ἀποχλειστικό τους προνόμιο καὶ ζήτημα «κλειστό». Διασκέδασα πολὺ στὸ παρελθὸν συζητώντας μὲ κάποιους ἀπ᾿ αὐτούς, ὅποτε μοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία, καὶ ποτὲ δὲν θὰ ξεχάσω τὴν ὑπεράνω πάσης περιγραφῆς ἔκφραση ὀργῆς καὶ περι- φρόνησης (γιὰ μένα), ποὺ πῆρε τὸ πρόσωπό τους, ὅταν τοὺς εἶπα ὅτι ἡ τάδε λέξη π.χ. εἶναι «κοινὴ» γιὰ τοὺς Μάγυα καὶ τοὺς “Ελληνες ἣ τοὺς Σουαχίλι καὶ τοὺς