ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΕ ́ ΨΥΧΟΓΡΥΙΟΣ Τὸ Μινωικὸν "Ἡμερολόγιον Μέρος πρῶτον: ΜΙΝΩΣ «ΕΝΝΕΩΡΟΣ» ̓Ἠπιδιώκω νὰ εὕρω ποικιλοτρόπως τὰς ἐνδείξεις ἐχεῖνας, διὰ τῶν ὁποίων εἶναι δυνατὸν νὰ συνταχθῃ ἡ εἰκὼν τοῦ ἡμερολογίου τῶν "Ἑλλήνων μινωϊτῶν Κρητῶν, τοῦ ἀποτελοῦντος τὴν ἀστρονομικὴν συνιστῶσαν τοῦ ἀρχαιοτάτου ἐκείνου ἑορτολοΥίου. Σχοπεύων τοῦτο, ἀναγκαστικῶς ἐχχινῶ ἐκ τῶν δύο γεγραμμένων μαρτυριῶν, τῆς ὁμηρικῆς καὶ τῆς πλατωνικῆς. 'Η δευτέρα σχολιάζει καὶ ἀναπτύσσει τὴν πρώτην’ πρέπει δὲ νὰ ἐξετασθῇ τὸ συμβιβαστὸν αὐτῶν. "Ώπειτα θὰ ἰδοῦμε, πῶς ἡ ἔξαγομένη χρονικὴ περίοδος, ἰδιάζον γνώρισμα τοῦ μινωϊκοῦ ἱεροῦ ἡμερολογίου, συναρτᾶται μὲ βασικὰς περιόδους τοῦ ἑορτολογίου, ἤτοι τοῦ ἱεροῦ ἡμερολογίου τῶν Πανελλήνων, κατὰ τοὺς γνωστοὺς διὰ γραπτῶν μνημείων χρόνους. 'Ο νόμος τῶν περιόδων ἑορτασμοῦ σχετίζεται ἀμέσως πρὸς τὸ Ἡμερολόγιον. ̓Απαραιτήτως, πρέπει νὰ διευκρινισθῇ ἡ ἔννοια τοῦ ἀρχαίου ἐνιαυτοῦ καὶ νὰ εὑρεθῇ ἡ διάρχειά του. Καὶ ἐπειδή, φυσικῷ τῷ λόγῳ, ἠμπορεῖ νὰ ἐγερθῇ ἀντίρρησις ὡς πρὸς τὸν βαθμὸν ἐπιρροῦς τοῦ συντάγματος τῶν ἱερῶν τελετῶν τῆς ἀρχαίας Κρήτης ἐπὶ τοῦ τυπικοῦ τῶν ἑορτῶν, ὡς καθωρίζετο τοῦτο ὑπὸ τοῦ δικτύου τῶν ἑλληνικῶν 'Ἱερῶν καὶ Μαντείων, ἀναφέρω τὴν παράδοσιν τῆς ὑπὸ "Ελλήνων Κρητῶν ἱδρύσεως τοῦ πρώτου ἀγῶνος ἐν ̓Ολυμπία καὶ τοῦ ὅτι πρῶτοι θεράποντες τοῦ 'Ἱεροῦ τῶν Δελφῶν ἦσαν οἱ ἐπίτῆδες ἀπαχθέντες Κρῆτες ναῦται. Τὰ Κείμενα έγουν οἱ φιλόλογοι, ὅτι ὁ «Μίνως» εἶναι νόθον κείμενον, φερόμενον ὡς τοῦ Πλάτωνος. Δὲν ἐγράφη ὑπ ̓ αὐτοῦ, ἀλλ ̓ ὑπό τινος ἑτέρου, μετὰ τὸν θάνατον τοῦ πρώτου. Οπωσδήποτε, ὅμως, ἐγράφη ἐντὸς τοῦ τετάρτου αἰῶνος, καθὼς μαρτυρεῖ τὸ λεξιλόγιον τοῦ κειμένου. ̓ς πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ διαλόγου, οὐδεμία ἀμφιβολία χωρεῖ’ ἀπήχει τοῦτο γνησίως τὴν πλατωνιχὴν σχέψιν. Οὕτως ἣ ἄλλως, βάσιμός ἐστιν ἡ περὶ Μίνωος ἱστόρησις. ̓Η δὲ πληροφόρησις προέρχεται ἐκ τοῦ ἀμέσου ἀχαδημειχοῦ χώρου. Η περιγραφὴ αὕτη (ἐκ τοῦ «Μίνωος») τίθεται παραπλεύρως πρὸς τὴν ὁμοίαν ἐκείνην ἐντὸς τοῦ κειμένου τοῦ ὄντως πλατωνικοῦ διαλόγου τῶν «Νόμων», κεφ. Α. 1.ΠΛΑΤΩΝΟΣ: ΜΙΝΩΣ ἃ ΠΕΡΙ ΝΟΜΟΥ, 918Υ1: «20. "Ηδη οὖν καὶ περὶ Μίνω, ὡς αὐτὸν “Ὅμηρός τε καὶ ̓Ησίοδος ἐγκωμιάζουσι, τούτου ἕνεκα φράσω, ἵνα μὴ ἄνθρωπος ὧν ἀνθρώπου εἰς ἥρω Διὸς υἱὸν λόγῳ ἐξαμαρτάνγς. “Ὅμηρος γὰρ περὶ Κρήτης λέγων ὅτι πολλοὶ ἄνθρωποι ἐν αὐτῇ εἰσιν καὶ ἐνενήκοντα πόληες, τῇσι δέ, - φησίν ἔνι Κνωσὸς μεγάλη πόλις, ἔνθα τε Μίνως ἐννέωρος βασίλευε Διὸς μεγάλου ὀαριστής. ἔστιν οὖν τοῦτο ́Όμγρου ἐγκώμιον εἰς Μίνων διὰ βραχέων εἰρημένον, οἷον οὐδ ̓ εἰς ἕνα τῶν ἡρώων ἐποίησεν “Ὅμηρος. ὅτι μὲν γὰρ ὁ Ζεὺς σοφιστής ἐστιν καὶ ἡ τέχνη αὕτη παγκάλη ἐστί, πολλαχοῦ καὶ ἄλλοθι δηλοῖ, ἀτὰρ καὶ ἐνταῦθα. λέγει γὰρ τὸν Μένων συγγίγνεσθαι ἐνάτῳ ἔτει τῷ Διὶ ἐν λόγοις καὶ φοιτᾶν παιδευθησόμενον ὡς ὑπὸ σοφιστοῦ ὄντος τοῦ Διός. ὅτι οὖν τοῦτο τὸ γέρας οὐκ ἔστιν ὅτῳ ἀπένειμεν Ὅμηρος τῶν ἡρώων, ὑπὸ Διὸς πεπαιδεῦσθαι, ἄλλῳ ἢ Μίνῳ, τοῦτ ̓ ἔστιν ἔπαινος θαυ-