ΤΟ ΑΝΕΚΑΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ «Δ» "Ἠταν ἀπόγευμα μιᾶς λαμπρῆς ἀλκυο- νίδας μέρας στὰ τέλη τοῦ Γενάρη. 'Ο χῶ- ρος τῶν δελφικῶν ἐρειπίων, ἀμόλυντος αὖ- τὴν τὴν ἐποχὴ ἀπὸ τὸ ἀδιάφορο καὶ θορυ- βώδικο πλῆθος τῶν τουριστῶν, προσφερό- ταν τώρα σ᾽ ἕναν ἀρχαιολόγο (καὶ βέβαια ἀρχαιολάτρη) σὰν ἐμένα γιὰ μιὰ ἤσυχη περιπλάνηση ἀνάμεσα στὰ ἀγαπημένα ἐ- ρείπια, στὶς σιωπές τους, ἀλλὰ καὶ σὲ κά- ποιους πανάρχαιους ψιθύρους ποὺ ἀνάδι- ναν τὰ φυλλώματα τῶν δέντρων, οἱ θάμνοι καὶ τὰ ρυάκια. Σκέψεις κρυπτικές, διφορού- μενα ἀποφθέγματα, μαντέματα, ἀλλὰ καὶ ἐλπίδες καὶ ἀπογοητεύσεις ἀνθρώπων ποὺ πέρασαν ἀπὸ ᾿δῶ πρὶν ἀπὸ χιλιάδες χρόνια μοῦ ἔρχονταν ξαφνικὰ στὸ μυαλὸ καὶ μοῦ ἔ- φερναν ρίγος καὶ ἀναστάτωση, ἀναπόφευ- κτη ὅμως σ᾽ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο. Προχω- ροῦσα στὸ στριφογυριστὸ μονοπάτι πρὸς τὸ στάδιο, ὅταν ἀντίκρυσα μιὰ γυναῖκα κα- θισμένη σὲ μιὰ πέτρα μὲ τὸ κεφάλι σκυφτό, μὲ τὰ χέρια της σταυρωμένα στὰ γόνατά τῆς, σὲ μιὰ κατάσταση ἀφύσικης ἀπάθειας ἢ ἴσως καὶ κάποιου εἴδους καταληψίας. Δὲν μποροῦσα νὰ καθορίσω τὴν ἡλικία τῆς, τὰ μαλλιά τῆς ἦταν κάτασπρα, ἀλλά, ὅ- σο μποροῦσα νὰ δῶ, τό πρόσωπό τῆς φαινό- ταν νεανικὸ καὶ ἀρυτίδωτο. Πέρασα πολύ κοντά της, δὲ σήκωσε τὸ κεφάλι νὰ δεῖ ποιὸς πλησίαζε. Κι᾿ οὔτε ἔδειξε κάποιο σημεῖο ἀνησυχίας, ὅπως ἦταν φυσικὸ σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση, γιὰ μιὰ γυναῖκα μό- νὴ σ᾽ ἐκείνη τὴν ἐρημιά. Ἴσως μὲ εἶχε δεῖ πιὸ πρίν, καθὼς ἀνέβαινα δίπλα στὶς κολῶ- νες τοῦ ναοῦ τοῦ ᾿Απόλλωνα. Τὴν προσπέ- ρασα, χωρὶς νὰ μιλήσω. ᾿Αλλὰ ἡ ἐμφάνισή της, ἡ εἰκόνα της, μ᾽ ἀπασχολοῦσε συνε- χῶς, καὶ τὸ βράδυ, ὅταν γύρισα στὸ ἕενο- δοχεῖο μου, ρώτησα γι᾿ αὐτὴν τὸν ὑπάλ- ληλο τῆς ρεσεψιόν. Δὲν ἔμενε ἐκεῖ κι᾿ οὔτε τὴν ἤξερε. Μοῦ φάνηκε πολὺ περίεργο, ὅτι τὴν ἄλλη μέρα, τὴν ἴδια περίπου ἀπογευματινὴ ὥρα, τὴν ἀντίκρυσα πάλι καθισμένη στὴν πέτρα της. Αὐτὴ τὴ φορὰ σήκωσε τὸ κεφά- λι καὶ μὲ κύτταξε, μὲ κάποια διακριτικότη- τα εἶν᾽ ἡ ἀλήθεια. Εἶπα «καλησπέρα» καὶ σταμάτησα. ΔΙΟΝ. ΚΩΣΤΙΔΗΣ Πυθία - Σᾶς εἶδα καὶ χθες, εἶπα, ἐδῶ στὸ ἴδιο μέρος. Εἶμαι ἀρχαιολόγος, μήπως εἴμαστε συνάδελφοι; - Δὲν νομίζω, ἀπάντησε καὶ κατέβασε πάλι τὸ κεφάλι. - ᾿Εγώ, συνέχισε, πρέπει νὰ εἶμαι ἡ Πυθία... "Ἠταν ἀπίθανη ἡ ἀπάντησή της, ἔμεινα κατάπληκτος καὶ προσπάθησα νὰ δῷ καλὰ τὸ πρόσωπό της. ᾿Αστειευόταν ἢ μήπως ἡ- ταν τρελλή; --- Ξέρω, πὼς σᾶς ξάφνιασα, εἶπε. ᾿Αλ- λὰ τί θὰ θέλατε νὰ δεῖτε; Τὴν Πυθία τῆς ἀρχαίας ἐποχῆς, ὅταν ἦταν στὴν ἀκμή τῆς, μὲ τὰ χρυσᾶ τῆς κοσμήματα καὶ τὸ δάφνινο στεφάνι; Ἢ μήπως τὴν Πυθία τοῦ ᾿Ιουλιανοῦ καὶ τὰ κουρέλια της; - Ἴσως ἀστειεύεσθε, εἶπα. --- Καθόλου. Βέβαια δὲν ἔχω τρίποδα καὶ δὲν ὑπάρχει δίπλα μου ὁ ἱερέας τοῦ ᾿Απόλλωνα. Καὶ ποῦ εἶναι ἡ Κασσωτίδα πηγή, οἱ ἀναθυμιάσεις της, τὸ ἄδυτο τὸ ἷε- ρό; Χάθηκαν ὅλα αὐτά, ὄχι ὅμως καὶ ἡ Πυ- θία... Δὲν μποροῦσα νὰ καταλάβω ποῦ τὸ πή- γαινε. Εἶπα ν᾿ ἀλλάξω συζήτηση καὶ τὴ ρώτησα ἂν μένει μονίμως στοὺς Δελφούς. - ἼἜἜχω μερικὲς μέρες ἐδῶ, εἶπε, κρατῶ γιὰ ὅλο τὸ χρόνο ἕνα δωμάτιο σ᾽ ἕνα σπίτι ἐδῶ παρακάτω καὶ ἔρχομαι πότε-πότε. Ἴσως γιατὶ νόμισε πὼς τὴν ἔπαιρνα στὰ σοβαρά, ἴσως γιατὶ δὲν χαμογελοῦσα ἀκού- γοντας τὶς παραδοξολογίες της, αὐτὴ ἡ κο- πέλα δὲ σταματοῦσε νὰ μοῦ μιλᾶ, νὰ λέει συνεχῶς τὰ δικά της. Μ᾿ ἐμπιστευόταν. Προσπαθοῦσα νὰ καταλάβω, ἂν ἡ ἴδια πί- στευε αὐτὰ ποὺ ἔλεγε, ἂν τά ᾽λεγε ἔτσι γιὰ νὰ περνᾶ ἡ ὥρα ἢ ἂν ἦταν θῦμα κάποιας παραίσθησης ἢ καὶ παράκρουσης, ποὺ τῆς ἔφερνε αὐτὲς τὶς φαντασιώσεις. Ὅμως αἷ- σθανόμουν μιὰ παράξενη ἕλξη γι᾿ αὐτὴ τὴ γυναῖκα, ἂν καὶ τόσο λίγο τὴ γνώριζα. Μοῦ εἶπε τὸ ὄνομά της, τὸ μικρό της ὄνομα ἡ- ταν ᾿Ολυμπία, ἦταν τριάντα χρόνων καὶ εἶχε παντρευτεῖ πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια ἐδῶ στοὺς Δελφούς, ἀλλὰ τὴν ἴδια μέρα εἶχε χωρίσει. Καὶ τὰ διηγόταν αὐτὰ μὲ ἠρεμία καὶ αὐτοσυγκράτηση, ἐνῶ τὴν ἴδια στιγμὴ