ἡ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Ἢ ἀντιομοφυλοφιλικὴ νομοθεσία στὴν ἀρχαία ̓Αθήνα (ἢ περὶ «πορνείας», «ἑταιρήσεως» καὶ ...φοινικισμοῦ...) ̓Απὸ τὸν ἐκδότη κ. Π. Χιωτέλλη ἐλάβαμε καὶ δημοσιεύομε τὴν ἀκόλουθη ἐπιστολή: ̓Αξιότιμε κύριε διευθυντὰ τοῦ «Δαυλοῦ», Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὶς σελίδες ποὺ ἀφιερώσατε («Δαυλός», τεῦχος 14) στὴν «Ομοφυλοφυλία στὴν ̓Αρχαία ̓Ελλάδα» τοῦ Κ.... Ώονετ, ποὺ ἡ ἔκδοσή της στὰ ἑλληνικὰ ἔγινε ἀπὸ ἐμᾶς. Θὰ πρέπει ὅμως μὲ τὴν εὐκαιρία νὰ ἐπισημάνω κι ἕνα σοβαρὸ λάθος τῆς κριτικῆς τοῦ κ. Σ. Πανός, τὸ ὁποῖο ἐλπίζω νὰ σᾶς ἐνδιαφέρει. 'Ο κ. Πὰν παραθέτει τὸν νόμο περὶ πορνείας τῆς ἀρχαίας ̓Αθήνας, νόμο ποὺ παρεμπιπτόντως ἀναφέρει ἀναλυτικότατα ὁ Ώονετ στὸ βιβλίο του, ἂν καὶ αὐτὸ διέφυγε τῆς προσοχῆς τοῦ κ. Πανός, καὶ συμπεραίνει ὁ κ. Πὰν ὅτι αὐτὸς ὁ νόμος ἦταν «ἐξοντωτικὸς» γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους. ́Ὅπως, ὅμως, φαίνεται ἀπὸ τὸ παρατιθέμενο κείμενο, ὁ νόμος ἔλεγε, « ̓Εὰν κάποιος ̓Αθηναῖος ἐκδοθῆ...»' τὸ «ἐκδοθῆ», ὅπως καταλαβαίνετε, ἀναφέρεται στὴν ὁμοφυλοφιλικὴ πορνεία, ὁ νόμος δηλαδὴ ἀπαγόρευε στοὺς ̓Αθηναίους πολίτες (μόνον) νὰ ἐκδίδονται ἐπὶ χρήμασι, δὲν ἀπαγόρευε τὶς ὁμοφυλοφιλικὲς σχέσεις, καὶ θὰ τὸ καταλάβαινε κανεὶς αὐτό, ἂν διάβαζε τὸ βιβλίο, καὶ ἀπὸ ἄλλες σελίδες. ̓Εξάλλου πῶς θά ἦταν δυνατὸν νὰ παραθέτει ὁ Αἰσχίνης νόμο κατὰ τῆς ὁμοφυλοφυλίας καὶ νὰ λέει παρακάτω, μέσα στὸν ἴδιο λόγο, ὅσα λέει στὴν σ. 135 («... ὑπῆρξα ἐραστὴς πολλῶν...»); ̓Ομολογῶ, ὅτι δὲν συμφωνῶ γενικὰ μὲ τὴν κριτικὴ τοῦ κ. Πανός, ἡ οἰκονομία τοῦ χρόνου σας ὅμως εἶμαι βέβαιος ὅτι εἶναι πολυτιμότερη ἀπὸ τὶς τυχὸν ἀντιρρήσεις μου, σᾶς γράφω λοιπόν, τουλάχιστον αὐτὴν τὴν μία ἀντίρρηση, ἐπειδὴ τὴ θεωρῶ σχετικὴ μὲ μιὰ ἰδιαίτερα σημαντικὴ παρανόηση καὶ ἀδικία σὲ βάρος τοῦ ἔργου τοῦ Κ.... Ώονετ, ἀπὸ τὰ φιλελληνικὰ συναισθήματα τοῦ ὁποίου δοκιμάζονται, σύμφωνα μὲ ὁρισμένους ἀναγνῶστες του, τὰ ὅρια τῆς ἀντικειμενικότητας. Μετὰ τιμῆς Π. Χιωτέλλης »----ν Πάντα ἐπίκαιρη ἡ σκέψη τοῦ ̓Αριστοτέλη “Η ἐμφάνιση τῆς νεώτερης ἐπιστήμης κατὰ τὸ 6ο καὶ τὸ [70 αἰῶνα μὲ τὸν Κοπέρνικο, τὸ Γαλιλαῖο καὶ ἰδίως τὸ Νεύτωνα σήμανε τὴν ὑποχώρηση τῆς θεολογικῆς ἀντίληψης τῆς πραγματικότητας καὶ τὴν ὑποσκέλιση τῶν αὐθεντιῶν τῆς ἀρχαιότητας ̓Αριστοτέλη , Πτολεμαίου, Γαληνοῦ κ.ἄ., ποὺ εἶχαν κυριαρχήσει ἐπὶ αἰῶνες στὴ φιλοσοφικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ σκέψη τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Παρὰ ὅμως τὴ μείωση τοῦ κύρους της ἡ ἀριστοτελικὴ φιλοσοφία περιεῖχε ὄρισμένες ἀπόψεις, ποὺ ἦταν πολὺ πιὸ προχωρημένες ἀπὸ αὐτὲς τῆς κλασσικῆς ἐπιστήμης καὶ πού, παρ ̓ ὅτι βρίσκονταν σὲ πλήρη αντίθεση μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς νευτώνειας μηχανικῆς, ἐπικυρώθηκαν τρεῖς αἰῶνες σχεδὸν μετὰ τὸ Νεύτωνα ἀπὸ τὰ πορίσματα τῆς σύγρονης σχετικιστικῆς φυσικῆς. Οἱ ἀπόψεις αὐτὲς τοῦ ̓Αριστοτέλη ἀναφέρονται στὴ γεωμετρία τοῦ Σύμπαντος καὶ στὶς σχέσεις μεταξὺ χώρου, χρόνου, ὕλης καὶ ἐνέργειας καὶ ἀναπτύσσονται στὸ «Περὶ Οὐρανοῦ» σύγγραμμά του. ..4