ἡ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Ἢ ἀντιομοφυλοφιλικὴ νομοθεσία στὴν ἀρχαία ᾿Αθήνα (ἢ περὶ «πορνείας», «ἑταιρήσεως» καὶ ...φοινικισμοῦ...) ᾿Απὸ τὸν ἐκδότη κ. Π. Χιωτέλλη ἐλάβαμε καὶ δημοσιεύομε τὴν ἀκόλουθη ἐπιστολή: ᾿Αξιότιμε κύριε διευθυντὰ τοῦ «Δαυλοῦ», Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὶς σελίδες ποὺ ἀφιερώσατε («Δαυλός», τεῦχος 14) στὴν «Ομοφυλοφυλία στὴν ᾿Αρχαία ᾿Ελλάδα» τοῦ Κ.... Ώονετ, ποὺ ἡ ἔκδοσή της στὰ ἑλληνικὰ ἔγινε ἀπὸ ἐμᾶς. Θὰ πρέπει ὅμως μὲ τὴν εὐκαιρία νὰ ἐπισημάνω κι ἕνα σο- βαρὸ λάθος τῆς κριτικῆς τοῦ κ. Σ. Πανός, τὸ ὁποῖο ἐλπίζω νὰ σᾶς ἐνδιαφέρει. 'Ο κ. Πὰν παραθέτει τὸν νόμο περὶ πορνείας τῆς ἀρχαίας ᾿Αθήνας, νόμο ποὺ παρεμπιπτό- ντως ἀναφέρει ἀναλυτικότατα ὁ Ώονετ στὸ βιβλίο του, ἂν καὶ αὐτὸ διέφυγε τῆς προσοχῆς τοῦ κ. Πανός, καὶ συμπεραίνει ὁ κ. Πὰν ὅτι αὐτὸς ὁ νόμος ἦταν «ἐξοντω- τικὸς» γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους. ΄Ὅπως, ὅμως, φαίνεται ἀπὸ τὸ παρατιθέμενο κείμε- νο, ὁ νόμος ἔλεγε, «᾿Εὰν κάποιος ᾿Αθηναῖος ἐκδοθῆ...»' τὸ «ἐκδοθῆ», ὅπως κατα- λαβαίνετε, ἀναφέρεται στὴν ὁμοφυλοφιλικὴ πορνεία, ὁ νόμος δηλαδὴ ἀπαγόρευε στοὺς ᾿Αθηναίους πολίτες (μόνον) νὰ ἐκδίδονται ἐπὶ χρήμασι, δὲν ἀπαγόρευε τὶς ὁ- μοφυλοφιλικὲς σχέσεις, καὶ θὰ τὸ καταλάβαινε κανεὶς αὐτό, ἂν διάβαζε τὸ βιβλίο, καὶ ἀπὸ ἄλλες σελίδες. ᾿Εξάλλου πῶς θά ἦταν δυνατὸν νὰ παραθέτει ὁ Αἰσχίνης νό- μο κατὰ τῆς ὁμοφυλοφυλίας καὶ νὰ λέει παρακάτω, µέσα στὸν ἴδιο λόγο, ὅσα λέει στὴν σ. 135 («... ὑπῆρξα ἐραστὴς πολλῶν...»); ᾿Ομολογῶ, ὅτι δὲν συμφωνῶ γενικὰ μὲ τὴν κριτικὴ τοῦ κ. Πανός, ἡ οἰκονομία τοῦ χρόνου σας ὅμως εἶμαι βέβαιος ὅτι εἶναι πολυτιµότερη ἀπὸ τὶς τυχὸν ἀντιρρήσεις µου, σᾶς γράφω λοιπόν, τουλάχι- στον αὐτὴν τὴν µία ἀντίρρηση, ἐπειδὴ τὴ θεωρῶ σχετικὴ μὲ μιὰ ἰδιαίτερα σηµαντι- κὴ παρανόηση καὶ ἀδικία σὲ βάρος τοῦ ἔργου τοῦ Κ.... Ώονετ, ἀπὸ τὰ φιλελληνικὰ συναισθήματα τοῦ ὁποίου δοκιμάζονται, σύμφωνα μὲ ὁρισμένους ἀναγνῶστες του, τὰ ὅρια τῆς ἀντικειμενικότητας. Μετὰ τιμῆς Π. Χιωτέλλης »----ν Πάντα ἐπίκαιρη ἡ σκέψη τοῦ ᾿Αριστοτέλη “Η ἐμφάνιση τῆς νεώτερης ἐπιστήμης κατὰ τὸ 6ο καὶ τὸ [70 αἰῶνα μὲ τὸν Κοπέρνικο, τὸ Γαλιλαῖο καὶ ἰδίως τὸ Νεύτωνα σήμανε τὴν ὑποχώρηση τῆς θεο- λογικῆς ἀντίληψης τῆς πραγματικότητας καὶ τὴν ὑποσκέλιση τῶν αὐθεντιῶν τῆς ἀρχαιότητας ᾿Αριστοτέλη , Πτολεμαίου, Γαληνοῦ κ.ἄ., ποὺ εἶχαν κυριαρχή- σει ἐπὶ αἰῶνες στὴ φιλοσοφικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ σκέψη τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Παρὰ ὅμως τὴ µείωση τοῦ κύρους της ἡ ἀριστοτελικὴ φιλοσοφία περιεῖχε ὄρι- σμένες ἀπόψεις, ποὺ ἦταν πολὺ πιὸ προχωρημένες ἀπὸ αὐτὲς τῆς κλασσικῆς ἐ- πιστήμης καὶ πού, παρ᾽ ὅτι βρίσκονταν σὲ πλήρη αντίθεση μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς νευτώνειας μηχανικῆς, ἐπικυρώθηκαν τρεῖς αἰῶνες σχεδὸν μετὰ τὸ Νεύτωνα ἀπὸ τὰ πορίσματα τῆς σύγρονης σχετικιστικῆς φυσικῆς. Οἱ ἀπόψεις αὐτὲς τοῦ ᾽Α- ριστοτέλη ἀναφέρονται στὴ γεωμετρία τοῦ Σύμπαντος καὶ στὶς σχέσεις μεταξὺ χώρου, χρόνου, ὕλης καὶ ἐνέργειας καὶ ἀναπτύσσονται στὸ «Περὶ Οὐρανοῦ» σύγγραμμά του. ..4