Ὄχι Φιλοποίμενες, ἀλλὰ Δευκαλίώνες «Μείναμε οἱ τελευταῖοι τῶν ̓Ελλήνων». Λέγεται συχνὰ αὐτὸ μεταξὺ τῶν φωτεινῶν συνειδήσεων, ποὺ διατηροῦν ἀκόμη τὴν αἴσθηση τῆς ἱστορικῆς συνέχειας μέσα στὸ ἔρεβος τοῦ ἐν ἀφασίᾳ διατελοῦντος ̓Ελληνισμοῦ, τῆς ἐν ἀφασίᾳ διατελούσης ἀνθρωπότητας. Ὅμως ἐγὼ βλέπω παντοῦ γύρω μου θαλερὲς μονάδες, ποὺ ἀναφύονται κι ἀναβλαστάνουν μέσα στὴν ἀπέραντη ἔῥρημο, μέσα στὸ θλιβερὸ πολυάνδριο τοῦ “Ιστορικοῦ Θανάτου. ̓Εγὼ γνωρίζω, πόσο ἐκτεταμένη καὶ διψασμένη εἶναι ἡ ἀναζήτηση ἀκτῖνος φωτός. Καὶ ἐγὼ γνωρίζω, πόσο σιδερένια εἶναι ἡ ἀποφασιστικότητα τῶν ἀφανῶν ἡρώων τῆς ̓Ελλάδος, τῶν ἡρώων τῆς ἀνθρωπότητος. πΧ Χ Ἢ περίοδος τοῦ δισχιλιετοῦς ̓Ελληνικοῦ Κώματος λήγει κι ἐνταφιάζεται στὰ τάρταρα τοῦ ̓Ονείδους. ο σπασμένος κρίκος τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνος μὲ τὴν «πρὸ τῆς νῦν γενέσεως» ἐποχὴ ἐπανασυγκολλήθηκε. Εἶναι τώρα τὸ τέλος τοῦ δευτέρου "Ελληνικοῦ Μεσαίωνος, εἶναι τὸ τέλος τοῦ δεύτερου ̓Ιστορικοῦ Κατακλυσμοῦ: Οἱ λίθοι γίνονται “Ελληνες. Ζοῦμε στὸν εὐδαίμονα ἀστερισμὸ τοῦ Δευκαλίωνος, τῆς ἀνατολῆς μετὰ τὴν νύκτα: ὄχι πιὰ στὴν ἀποφράδα διοσημία τοῦ Φιλοποίμενος, τὴν δύση τῆς θλίψεως μετὰ τὴν ᾖμέρα τοῦ θάμβους. πΧ Χ Ὃ ἀρχέγονος "Ελληνικὸς Λόγος, τὸ μόνο ἀκέραιο μνημεῖο τοῦ χαμένου Μεγάλου Πολιτισμοῦ, εἶχε δώσει τὸν μίτο ποὺ ὡδήγησε στὴν ἔξοδο ἀπὸ τὸν πρῶτο "Ελληνικὸ Μεσαίώωνα. Τὸν ἀρχέγονο ̓Ελληνικὸ Λόγο κρατοῦν καὶ πάλι γερὰ στὰ χέρια τους οἱ σημερινοὶ Δευκαλίωνες. Εἶναι ὁ ἀπόλυτα ἐγγυημένος καὶ δοκιμασμένος ὁδηγὸς γιὰ τὴν ἔξοδο ᾱπὸ τὸν λαβύρινθο. κχκχ Οἱ λίθοι γίνονται Ἕλληνες. Ἕλληνες τῆς Οἰκουμένης, Ἕλληνες τοῦ Κόσμου. Δὲν ὑπῆρχε καμμιὰ ἄλλη ἐπιλογή. Τὸ ἀπέδειξε τὸ ἀπώτατο παρελθόν: ̓Ελλήνισις ἢ αἰώνια λίθωσις. ΑΙ.