Ὄχι Φιλοποίμενες, ἀλλὰ Δευκαλίώνες «Μείναμε οἱ τελευταῖοι τῶν ᾿Ελλήνων». Λέγεται συχνὰ αὐτὸ μεταξὺ τῶν φωτεινῶν συνειδήσεων, ποὺ διατηροῦν ἀκό- µη τὴν αἴσθηση τῆς ἱστορικῆς συνέχειας μέσα στὸ ἔρεβος τοῦ ἐν ἀφασίᾳ διατελοῦντος ᾿Ελληνισμοῦ, τῆς ἐν ἀφασίᾳ διατελούσης ἀνθρωπότητας. Ὅμως ἐγὼ βλέπω παντοῦ γύρω μου θαλερὲς μονάδες, ποὺ ἀναφύονται κι ἀναβλαστάνουν μέσα στὴν ἀπέραντη ἔ- ῥρηµο, μέσα στὸ θλιβερὸ πολυάνδριο τοῦ “Ιστορικοῦ Θανά- του. ᾿Εγὼ γνωρίζω, πόσο ἐκτεταμένη καὶ διψασμένη εἶναι ἡ ἀναζήτηση ἀκτῖνος φωτός. Καὶ ἐγὼ γνωρίζω, πόσο σιδερέ- νια εἶναι ἡ ἀποφασιστικότητα τῶν ἀφανῶν ἡρώων τῆς ᾿Ελ- λάδος, τῶν ἡρώων τῆς ἀνθρωπότητος. πΧ Χ Ἢ περίοδος τοῦ δισχιλιετοῦς ᾿Ελληνικοῦ Κώματος λή- γει κι ἐνταφιάζεται στὰ τάρταρα τοῦ ᾿Ονείδους. ο σπασµέ- νος κρίκος τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνος μὲ τὴν «πρὸ τῆς νῦν γενέσεως» ἐποχὴ ἐπανασυγκολλήθηκε. Εἶναι τώρα τὸ τέλος τοῦ δευτέρου "Ελληνικοῦ Μεσαίωνος, εἶναι τὸ τέλος τοῦ δεύτερου ᾿Ιστορικοῦ Κατακλυσμοῦ: Οἱ λίθοι γίνονται “Ελ- ληνες. Ζοῦμε στὸν εὐδαίμονα ἀστερισμὸ τοῦ Δευκαλίωνος, τῆς ἀνατολῆς μετὰ τὴν νύκτα: ὄχι πιὰ στὴν ἀποφράδα διο- σηµία τοῦ Φιλοποίμενος, τὴν δύση τῆς θλίψεως μετὰ τὴν ᾖ- μέρα τοῦ θάμβους. πΧ Χ Ὃ ἀρχέγονος "Ελληνικὸς Λόγος, τὸ µόνο ἀκέραιο µνη- μεῖο τοῦ χαμένου Μεγάλου Πολιτισμοῦ, εἶχε δώσει τὸν µίτο ποὺ ὡδήγησε στὴν ἔξοδο ἀπὸ τὸν πρῶτο "Ελληνικὸ Με- σαίώωνα. Τὸν ἀρχέγονο ᾿Ελληνικὸ Λόγο κρατοῦν καὶ πάλι γερὰ στὰ χέρια τους οἱ σημερινοὶ Δευκαλίωνες. Εἶναι ὁ ἀπό- λυτα ἐγγυημένος καὶ δοκιμασμένος ὁδηγὸς γιὰ τὴν ἔξοδο ᾱ- πὸ τὸν λαβύρινθο. κχκχ Οἱ λίθοι γίνονται Ἕλληνες. Ἕλληνες τῆς Οἰκουμένης, Ἕλληνες τοῦ Κόσμου. Δὲν ὑπῆρχε καμμιὰ ἄλλη ἐπιλογή. Τὸ ἀπέδειξε τὸ ἀπώτατο παρελθόν: ᾿Ελλήνισις ἢ αἰώνια λί- θωσις. ΑΙ.