Λάδη Ἰουλιάνεια Η͂ Ἱστορία ἐπεφύλαξε τὴν τύχη στὸν ᾿Ιουλιανὸ νὰ ἀποθῆ οἰκοι- μεμικὸς ἤρωας, ἰσάξιος τοῦ ᾿Αλέξαν- δρου, ἀποτρέποντας τὴν παρακμὴ καὶ τὴν ἠθικοπνευματικὴ κατάπτωση τοῦ ΜΞ2σαίωνα, ποὺ τότε ἀκριβῶς ἅπλω- νε τὰ πλοκάμια της. Τότε ἡ λογο- κρατικἠ κοσμοθεωρία, ποὺ παγίδευ- σε καὶ ὑποδούλωσε τὴν ἀνθρωπότη- τα στὰ δὀγµατά της-- Χριστιανισμός, Ἐθνικισμός, Διεθνισμός, Μαρξισμός, καπιταλισμός, κοσμοπολιτισμὸς κ. ο.κ. -- σὰν ᾿Ιδεολογία ἦταν ἐντελῶς ἀσχημάτιστη καὶ ἀτελειοποίητη, ἀνί- κανη νὰ κινήση. τὴν προσοχὴ σοθᾳα- ροῦ ἀνθρώπου. Οἱ ἀντιλήψεις τῶν ᾿Ασιατῶν καὶ τῶν ὑπόδουλων ἐθνῶν τῆς Ῥωμαϊκης ἱΚοσμοκρατορίας()) γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸν κόσµο, παρὰ τὶς ἀτέλειές τους, ὑπεορτεῖχαν κατὰ Πο- λὺ ἀπὸ τὶς ἀφύσικες ἀντιλήψεις τῶν «Γαλιλαίων», (2) ποὺ μόνο στοὺς «πτωχοὺς τῷ πνεύματι» καὶ στοὺς ἀποτυχημένους τῆς ζωῆς εὕρισκαν ἀπήχηση. Ὃ Χριστιανισμὸς ἐστερεῖτο προ- σωπικοτήτων καὶ οἱ µάζες τῶν προ- σήλυτων προέρχονταν ἀπὸ τὰ κατώ- τερα στρώματα, ἐνῶ οἱ περισσότεροι ἀπ᾿ αὐτοὺς ἦταν ἀναξιοπρεπῆ ἄτο- μα, «διεφθαρμένοι, φονιάδες, ἱερόσυ- λοι, ἀκόλαστοι» κιο.κ. (3) Οἱ φιλόσο- φοι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης Κέλσος καὶ Τοῦ- -- Σ. ΠΑΝΑΡΟΥ Πορφύριος, χαρακτήριζαν τὴν ἐξά- πλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ σὰν «πιιλώ- ρια ἐπιτυχία τῆς ἀνθρώπινης ἄνοη- σίας». Ἤδη, ἀπὸ πολλὰ χρόνια πρίν, οἱ ᾿Ιουδαῖοι προετοιμάζονταν νὰ δώσουν τὴ μάχη καὶ στὸν ἰδεοιλογικὸ χῶρο, μετὰ τὴν κυριαρχία τους στὴν οἰκο- νοµία καὶ τὴν πολιτικὴ -- τὴν ὁποία ἤλεγχαν διὰ τῆς οἰκονομίας -- στὰ παρασκήνια. Ὁ Ὠριγένης καὶ ὁ Κιλή- µης ὁ ᾿Αλεξανδρεὺς εἴχαν ὀπιστρα- τευθή γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό, ἐνῶ στὶς Φιλοσοφικὲς Σχολὲς τῆς Ἑλλάδας ἐκπαιδεύονταν οἱ νόοι θεωρητικοὶ τοῦ δόγµατος, ὅπως ὁ Γρηγόριος Ναζιαν- ζηνός, ὁ Βασίλειος ἀπὸ τὴν Καισά- ρεια, ὁ ᾿Αθανάσιος κ.ᾱ. (1) Τὰ γνωστὰ τότε θρησκεύ-ατα τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κόσμου ἦταν: ᾿Ελληνικὸ Πάνθεο, Νεοπλατωνισµός, Μυστ'κισµός Πυθαγορείων, Συριακὴ Θεουργεία, Θρησκεία Αἱ- γυπτίων, ᾿Ιουδαῖσμός, Μ.θραῖσμός, Χαλδαϊκἡὴ ἀστρολατρεία. (2) Οἱ Χριστιανοὶ µέχρι τὸ 350 μ.Χ. ἐκαλοῦντο «Γαλιλαῖοι», «Ναζωραῖοι», «ου- ουδαῖοι», (3) Τάσος ᾿Αθανασιάξης,