ο ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τὸ τραγικὸ τέλος τοῦ ̓Επιστημονισμοῦ Παρακολουθῶ τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία τῆς ἀνὰ τὸν κόσμον ἐπίσημης «ἐπιστήμης». Διερωτῶμαι, ποιά κακιὰ μοῖρα μοίρανε τὰ ἑκατομμύρια τῶν πτυχιούχων τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας, ὥστε νὰ μὴν μποροῦμε νὰ πράξουμε κάτι, γιὰ ν ̓ ἀνακόψουμε τὴν ὁλοφάνερῆ πορεία τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν ἐξαχρείωση καὶ τὴν ἐξαγρίωση:" ποιό εἶναι τὸ αἴτιο, πού, ἐνῶ ἡ «Παιδεία», σήμερα εἶναι πιὸ κοινὴ καὶ πιὸ οἰκεία ἀπὸ κάθε ἄλλη ἱστορικὴ περίοδο στὸν ἀνθρώπινο πληθυσμό, ταυτόχρονα ἡ ἀλογία, ἡ ἀσυναρτησία καὶ ἡ πνευματικὴ ἀφασία τῆς ἀνθρωπότητας εἶναι ἐπίσης μεγαλύτερες ἀπὸ ποτέ. Λοιπόν, θεωρῶ ὅτι αὐτὸ ποὺ σήμερα ὀνομάζομε «ἐπιστήμη» δὲν εἶναι ἐπιστήμη κι αὐτὸ ποὺ σήμερα ὀνομάζουμε «παιδεία» δὲν εἶναι παιδεία. Τὸ κρίσιμο σημεῖο ἔντοπίζεται ὡς ἑξῆς: Ἢ «ἐπιστήμη» μπορεῖ νὰ ἐρευνᾶ-κατακτᾶ καὶ ἡ «παιδεία» μπορεῖ νὰ διδάσκη μόνον ὅ,τι ὑπηρετεῖ ἢ δὲν φθείρει τὴν συγκεντρωμένη-σχηματοποιημένη Δύναμη. ̓Αντίστροφα εἶναι ἀπολύτως ἀπαγορευμένο στὴν ἐπίσημη ἔρευνα ἢ τὴν ἐπίσημη διδασκαλία ὅ,τιδήποτε δὲν συντηρεῖ ἢ δὲν ἐνισχύει τὴν Δύναμη. Συνεπῶς στὴν πράξη τὸ δίζυγο ̓Επιστήμη-Παιδεία σήμερα μπορεῖ νὰ ἐρευνᾶ-κατακτᾶ-διδάσκη α) τὴν (ἀ- νεξέλεγκτη) τεχνολογία ποὺ ἐξα-. σφαλίζει ἐξουσιαστικὴ ἰσχύ, β) τὴν θεωρία ποὺ θεμελιώνει τὸ ἰσχύον (πνευματικό, πολιτικο-κοινωνικό, ἐπιστημονικὸ) δόγμα καὶ γ) τὴν πολιτικοκοινωνικὴ «ὀργάνωση» ἢ «ἀγωγὴ» ποὺ ἀναγκάζει ἢ «πλάθει» τοὺς ἀνθρώπους ὥστε νὰ συμπεριφέρωνται ἢ νὰ σκέπτωνται κατὰ τρόπο ποὺ δὲν θὰ ἔθετε ὑπὸ ἀμφισβήτηση τὴν ἰσχύουσα τάξη πραγμάτων καὶ ἰδεῶν. ἜἜχομε δηλαδὴ μιὰ «ἐπιστήμη» καὶ μιὰ «παιδεία», πού, ἐνῶ ἐξ ὁρισμοῦ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπηρετοῦν τὴν ἀλήθεια, διεστράφησαν σὲ ὑπηρέτριες τοῦ ̓Εξουσιασμοῦ. Πρόκειται γιὰ αὐτοκατάργηση καὶ αὐτοκτονία τους, Τὸ ἐπιστημονικὸ-ἐκπαιδευτικὸ αὐτὸ καθεστὼς εἶναι σκληρὸ καὶ ᾱδυσώπητο: ὅποιος ξεφύγη ἀπὸ τοὺς «κανόνες» του δὲν «ἔχει μοῖρα στὸν ἥλιο». Ὃ κλοιὸς εἶναι τόσο ἀσφυκτικός, ὥστε ὁ σημερινὸς ἐρευνητὴς νὰ μὴν τολμᾶ νὰ προτείνη κάτι, ποὺ δέν εἶναι «τεκμηῥριωμένο» μὲ πληθώρα «ἄναφορῶν», «σημειώσεων», «παραπομπῶν» καὶ «βιβλιογραφίας», παρμένων ἀπὸ τοὺς «πατριάρχες» τῆς εἰδικότητάς του. Βλέποντας κανεὶς τὸν καθιερωμένο τύπο τοῦ σημερινοῦ ἐπιστημονικοῦ-πανεπιστημιακοῦ βιβλίου, ὅπου οἱ ἐπαναλήΨεις τῶν ἀπόψεων καὶ πορισμάτων