ο ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τὸ τραγικὸ τέλος τοῦ ᾿Επιστημονισμοῦ Παρακολουθῶ τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία τῆς ἀνὰ τὸν κόσμον ἐπί- σηµης «ἐπιστήμης». Διερωτῶμαι, ποιά κακιὰ μοῖρα µοίρανε τὰ ἑκα- τομμύρια τῶν πτυχιούχων τῆς ση- µερινῆς ἀνθρωπότητας, ὥστε νὰ μὴν μποροῦμε νὰ πράξουμε κάτι, γιὰ ν᾿ ἀνακόψουμε τὴν ὁλοφάνε- ρῆ πορεία τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν ἐξαχρείωση καὶ τὴν ἐξαγρίωση:" ποιό εἶναι τὸ αἴτιο, πού, ἐνῶ ἡ «Παιδεία», σήμερα εἶναι πιὸ κοινὴ καὶ πιὸ οἰκεία ἀπὸ κάθε ἄλλη ἱ- στορικὴ περίοδο στὸν ἀνθρώπινο πληθυσμό, ταυτόχρονα ἡ ἀλογία, ἡ ἀσυναρτησία καὶ ἡ πνευματικὴ ἀφασία τῆς ἀνθρωπότητας εἶναι ἐ- πίσης μεγαλύτερες ἀπὸ ποτέ. Λοιπόν, θεωρῶ ὅτι αὐτὸ ποὺ σήμερα ὀνομάζομε «ἐπιστήμη» δὲν εἶναι ἐπιστήμη κι αὐτὸ ποὺ σήμε- ρα ὀνομάζουμε «παιδεία» δὲν εἶναι παιδεία. Τὸ κρίσιμο σημεῖο ἔντο- πίζεται ὡς ἑξῆς: Ἢ «ἐπιστήμη» μπορεῖ νὰ ἐρευνᾶ-κατακτᾶ καὶ ἡ «παιδεία» μπορεῖ νὰ διδάσκη μό- νον ὅ,τι ὑπηρετεῖ ἢ δὲν φθείρει τὴν συγκεντρωμένη-σχηματοποι- ημένη Δύναμη. ᾿Αντίστροφα εἶναι ἀπολύτως ἀπαγορευμένο στὴν ἐ- πίσημη ἔρευνα ἢ τὴν ἐπίσημη δι- δασκαλία ὅ,τιδήποτε δὲν συντηρεῖ ἢ δὲν ἐνισχύει τὴν Δύναμη. Συνε- πῶς στὴν πράξη τὸ δίζυγο ᾿Επι- στήμη-Παιδεία σήμερα μπορεῖ νὰ ἐρευνᾶ-κατακτᾶ-διδάσκη α) τὴν (ἀ- νεξέλεγκτη) τεχνολογία ποὺ ἐξα-. σφαλίζει ἐξουσιαστικὴ ἰσχύ, β) τὴν θεωρία ποὺ θεμελιώνει τὸ ἰ- σχύον (πνευματικό, πολιτικο-κοι- νωνικό, ἐπιστημονικὸ) δόγμα καὶ γ) τὴν πολιτικοκοινωνικὴ «ὀργά- νωση» ἢ «ἀγωγὴ» ποὺ ἀναγκάζει ἢ «πλάθει» τοὺς ἀνθρώπους ὥστε νὰ συμπεριφέρωνται ἢ νὰ σκέπτωνται κατὰ τρόπο ποὺ δὲν θὰ ἔθετε ὑπὸ ἀμφισβήτηση τὴν ἰσχύουσα τάξη πραγμάτων καὶ ἰδεῶν. ἜἜχομε δη- λαδὴ μιὰ «ἐπιστήμη» καὶ μιὰ «παι- δεία», πού, ἐνῶ ἐξ ὁρισμοῦ θὰ ἔ- πρεπε νὰ ὑπηρετοῦν τὴν ἀλήθεια, διεστράφησαν σὲ ὑπηρέτριες τοῦ ᾿Εξουσιασμοῦ. Πρόκειται γιὰ αὐ- τοκατάργηση καὶ αὐτοκτονία τους, Τὸ ἐπιστημονικὸ-ἐκπαιδευτικὸ αὐτὸ καθεστὼς εἶναι σκληρὸ καὶ ᾱ- δυσώπητο: ὅποιος ξεφύγη ἀπὸ τοὺς «κανόνες» του δὲν «ἔχει μοῖ- ρα στὸν ἥλιο». Ὃ κλοιὸς εἶναι τό- σο ἀσφυκτικός, ὥστε ὁ σημερινὸς ἐρευνητὴς νὰ μὴν τολμᾶ νὰ προ- τείνη κάτι, ποὺ δέν εἶναι «τεκμη- ῥριωµένο» μὲ πληθώρα «ἄναφο- ρῶν», «σημειώσεων», «παραπο- μπῶν» καὶ «βιβλιογραφίας», παρµέ- νων ἀπὸ τοὺς «πατριάρχες» τῆς εἰ- δικότητάς του. Βλέποντας κανεὶς τὸν καθιερωμένο τύπο τοῦ σηµε- ρινοῦ ἐπιστημονικοῦ-πανεπιστη- μιακοῦ βιβλίου, ὅπου οἱ ἐπαναλή- Ψεις τῶν ἀπόψεων καὶ πορισµάτων