ΓΙΑΝΝΗΣ Ν. ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ 4 Η ΛΕΞΙΚΟΛΟΓῚΑ Ἢ Δεξικολογία εἶναι κλάδος τῆς Γλωσσικῆς ̓Επιστήμης, ποὺ μελετᾶ τὸ Γενικὸ Λεξιλόγιο τῆς Γλώσσας. 'Η Λεξικολογία ἐξετάζει τὸ Γενικὸ Λεξιλόγιο τῆς Γλώσσας (Γ.Λ.ΙΓΡ.), πρῶτον, σὲ πλάνο διαχρονικό, ὡς ̓Ιστορικὴ Λεξικολογία, δεύτερον, σὲ πλάνο συγχρονικό, ὡς Περιγραφικὴ Λεξικολογία (ὄγκος καὶ δομὴ τοῦ Γενικοῦ Λεξιλογίου τῆς Γλώσσας, σημασία καὶ ὑφολογιχὰ χαρακτηριστικὰ τῶν λέξεων). ̓Απὸ τὸ [.Λ.Γ ́- ξεχωρίζει ἕνα στρῶμα λέξεων, ποὺ ἀποτελοῦν τὸν πυρῆνα τῆς γλώσσας, ἀντέχουν στὸν χρόνο πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὶς ἄλλες λέξεις, χρησιμοποιοῦνται δὲ τόσο ἀπὸ τὴν πανελλήνια γλῶσσα, ὅσο καὶ ἀπὸ τὶς γεωγραφικὲς διαλέχτους καὶ τὶς κοινωνικὲς ἣ ἐπαγγελματιχκὲς «ἀργχώ». Τὸ σταθερὸ αὐτὸ στρῶμα τῶν λέξεων ἂς ὀνομασθῇ Βασικὸ Λεξικολογικὸ Κεφάλαιο. Τὸ Βασικὸ Λεξιλογικὸ Κεφάλαιο (Β.Λ.Ι.) τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας περιλαμβάνει: ! α) τὰ ἄρθρα, τὰ ἀριθμητικά, τὶς ἀντωνυμίες, τὶς προθέσεις, τούς συνδέσμους, τὰ μόρια καὶ τὰ χυριώτερα ἐπιρρήματα (τοπικά, χρονικά, τροπικὰ κ.ἃ.)" β) τὰ οὐσιαστικά, ποὺ σημαίνουν: (ὦ οὐράνια σώματα (ἥλιος, σελήνη, γῆ), φυσικὰ φαινόμενα (ἄνεμος, ἀστραπή, βροντή, βροχή), γεωγραφικὰ στοιχεῖα (ἤπειρος, νησί, πέλαγος): ( ζῶα καὶ φυτὰ (ἄνθρωπος, ἵππος, λύκος, ὄρνιθα, μέλισσα, φάρι κιλπ., ἐλιά, ἔλατο, ἄνθος, σιτάρι)" (3 μέρη τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ ζώου (κεφάλι, χέρι, πόδι, στόμα, μάτι, αὐτί, δόντι)" (8 ἐργαλεῖα παραγωγῆς (ἀλέτρι, μαχαίρι, σφυρί, τσεκούρι): (ὦ ἀντικείμενα τῆς καθημερινῆς ζωῆς (σπίτι, στέγη, πόρτα, παράθυρο, κάθισμα, τραπέζι): (ὢ εἴδη διατροφῆς (ψωμί, βούτυρο, ἅλας, κρέας, μέλι, κρασί)" (Ά συγγενικὰ πρόσωπα (πατέρας, μητέρα, ἀδελφός, γιός, θυγατέρα, παπποῦς, γιαγιά, θεῖος): ἐπαγγελματίες (μαραγκός, ράπτης, σιδερᾶς, τσομπάνος): Υ) τὰ ρήματα, ποὺ δείχνουν παραγωγικὲς ἣ ἄλλες δραστηριότητες τοῦ ἀνθρώπου, καταστάσεις κ.λπ. (ἐργάζομαι, ὀργώνω, σκάβω, μιλάω, σκέπτομαι, κάθομαι, κοιμᾶμαι) ̓ δ) τὰ ἐπίθετα, ποὺ σημαίνουν ἰδιότητα, ποιότητα ἢ χαρακτηριστικὰ προσώπων, ζώων, ἀντικειμένων (άσπρος, μαῦρος, μικρός, μεγάλος, κοντός, ψηλός, ἔξυπνος, κουτός). Τὸ Βασικὸ Λεξιλογικὸ Κεφάλαιο τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς γλώσσας προέρχεται κυρίως ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ. ἘΠ ̓ τέταρτη συνέχεια τῆς μελέτης τοῦ κ. Γ.Ν.Γ, μὲ τίτλο «Σύγχρονγ Ελληνικὴ Γλῶσσα». ' Ἡ πρώτη δημοσιεύθηκε στὸ τεῦχος 109, ἡ δεύτερη στὸ 1411 καὶ ἡ τρίτη στὸ 112.