η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΠΑΝΟΣ ΤΣΙΝΑΣ, ᾿Αρδηττὸς 'Ο Πᾶνος Τσίνας δὲν ἀνήκει στὴν κατηγορία αὐτῶν ποὺ χάνονται µέσα στὴν πολλα- πλότητα τῶν καταστάσεων καὶ φαινομένων, ποὺ βλέπουν τὶς πρόσκαιρες μονάχα μορφές, ποὺ ἔρχονται καὶ φεύγουν. 'Η ἀφαιρετικὴ ἱκανότητά του τὸν βοηθεῖ νὰ βλέπη ὅ,τι συµ- βαίνει καὶ συνέβαινε κι ὅ,τι αἰώνια θὰ γίνεται ἀδιακόπως. 'Ο συγγραφέας, λοιπόν, τοῦ «᾿Αρδηττοῦ» καὶ πίσω ἀπ᾿ τὸ πλῆθος τῶν ἑκάστοττε ἰδεολοχγιῶν, πολιτισμῶν καὶ πολι- τευμάτων δὲν βλέπει παρὰ δυὸ μονάχα ἰδεολογίες, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι µία καὶ ἡ αὐτὴ καὶ «ποὺ ἀπηχοῦν καὶ τῆς Εὐρώπης. Οἱ Ἕλληνες εἶναι οἱ κατ᾽ ἐξοχήν, ἂν ὄχι οἱ μόνοι φορεῖς τῆς Εὐρωπαϊκῆς ἰδεολογίας, ὡς ἐπίσης καὶ οἱ κατ ἐξοχὴν δημιουργοὶ τῆς προσω- πικότητος τηξ Εὐρώπης ἀλλὰ καὶ τῆς ᾽Αμερικῆς...» (σελ. 33). Οἱ ἰδεολογίες αὐτές, κατὰ τὸν συγγραφέα, γεννήθηκαν κι ἀναπτύχθηκαν πέριξ τῆς Μεσογείου στὰ παμπάλαια ἔτη: ἡ δεύτερη μάλιστα, ἡ ἀσιατική, ἀποτελεῖ προϊὸν κλοπῆς, παρερµηνείας καὶ παραχαράξης τῶν ἑλληνικῶν ἰδεῶν καὶ ἐπιστημῶν, ποὺ δημιούργησαν τὰ ἐξουσιαστικά ἱερατεῖα τῶν ᾿Ασιανῶν, ποὺ ἐνδιεφέροντο καὶ ἐνδιαφέρονται ζωτικὰ γιὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὴ δύναμη. Οἱ ἄνθρωποι, λοιπόν, αὐτοί, καὶ μὲ τὴ βοήθεια τῆς ἄλογης μάζας, στράφηκαν ἐναντίον τῶν "Ἑλλήνων, τῶν δημιουργῶν τοῦ πολιτισμοῦ, κι ἀφοῦ ἔ- κλεψαν ἕνα σύνολο ἐπιστημονικῶν γνώσεων καὶ κατακτήσεων δημιούργησαν τὸν κόσµο αὐτὸ τῆς ᾿Ασίας, τὸν ἐξ-ουσιαστικὸ κόσμο. «Γιὰ τὸν πατέρα τῆς “Ἱστορίας ᾿ Ηρόδοτο ὅλη ἡ ΄Ἱστορία συνοψίζεται στὴ διαρκῶς ἀ- νανεούμενη πάλη τῆς Εὐρώπης μὲ τὴν ᾿Ασία, μὲ δυὸ λόγια, στὸ ὑπέρτατο καθῆκον τοῦ Ἕλληνος νὰ μὴν ἀφεθῆ να τὸν καταβροχθίσουν οἱ βάρβαροι. ...Γιατί ὁ ὀξυδερκῆς καὶ προφητικὀς ᾿ Ηρόδοτος καθορίζει εἰδικὰ αὐτό, ποὺ ἰσχύει καὶ σήµερα, ὅτι δηλαδὴ ὁ βᾶρ- βαρος εἶναι κατ᾽ οὐσίαν µυστικιστής, ὁ Έλλην εἶναι κατ᾽ οὐσίαν λογικὀς» (Ιωάννης Ρισπέν, «Ελλ. Μυθολογία», εἰσαγωγή). Ὅντι, λοιπόν, χαρακτηρίζει τοὺς ᾿ Ασιανοὺς καὶ τοὺς βαρβάρους ἐν γένει εἶναι ὁ µυ- στικισμὸς κι ἡ κλίση τους πρὸς τὴν ἄλογη πίστη, ὅπως κι ὁ πρωτογονισμὸς μ᾽ ὅλα τὰ Σάτυροι ᾿Ιχνευτὲς Μὲ τὴν ψυχὴ στὰ δόντια καὶ μὲ τὸ κάθετο τεῖχος νὰ μ᾽ ἀποκόρει ἀπ᾿ ὅλα καὶ νὰ μὲ φυλᾶει «ἀπὸ πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν» τὴν ἄραζα κάποτε στὸ πάνω διά- ζωμα τοῦ ᾿ Ηρώδειου, περιμένοντας τὸ ὡραῖο νὰ συμβεῖ. Κάποτε. Γιατὶ τώρα ὁ Νουρέγιεφ χόρεψε μὲ πολλὴ χάρη τὸ «Μαέστρο» καὶ ταν, λέει, κοµψότατος! Ὕ- ψιστε Θεέ!!! Ρούντυ, ἀγόρι µου. παιδί µου ἀχτένιστο. κακομαθημένο, γιατί νὰ μοῦ τὸ κάνεις ἐμένα αὐτό; Να μοῦ χαλάσεις, βρὲ ἀχάριστε. τὸν «Κουρσάρο» µου κι ἐκεῖ- νον τὸν ἄγριο, ξανθὸ νέο τάταρο, ποὺ γιὰ χάρη του σεληνιάστηκα καὶ δυὸ καὶ τρεῖς καὶ πέντε πάνω στὶς κερκίδες, Ἔ, πιά, μοῦ ἦρθε ν᾿ ἀνέβω κι ἐγὼ στὴ σκηνὴ καὶ νὰ χορέψω τὴ «Ζιζέλ», ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκανα. Εἶπα µόνο: «Πάει κι αὐτό». Ἢ τελευταία, πάντως, φορὰ ποὺ βρέθηκα πάνω σ᾽ ἐκεῖνα τ᾿ ἀνεμοδαρμένα ὕψη ἦταν γιὰ τοὺς «Ελληνικοὺς Χοροὺς» τοῦ Σκαλκώτα: καὶ ἐπειδὴ Σκαλκώτα δὲν ᾱ- κουσα. εἶπα πάλι: «Πάει κι αὐτό». Κι ἀναρωτιέμαι; «Παροικοῦμεν τῇ ᾿ΙἹερουσαλὴμ» ἢ τὸ ἔχουμε χάσει διεθνῶς;