Τὸ «παζάρι καὶ ἡ ̓Αθηνᾶ... ̓Εμφανίζεται κάποιος καὶ σοῦ δηλώνει, ὅτι τὸ οἰκόπεδό σου εἶναι δικό του. ̓Εκπλήσσεσαι, ἀπορρίπτεις τὴ δήλωσή του, ἐπικαλεῖσαι τοὺς τίτλους σου, ἀλλ ̓ ὁ διεκδικητἠὴς ἐπιμένει. Κατασκευάζξει ἐπιχειρήματα, σὲ πιέζει κι ἐγείρει ἄγωγή ἐναντίον σου, τὴν χάνει, βρίσκει ψευδομάρτυρες, ἐφεσιβάλλει. ̓Ενῶ συνεχίζεται ἡ διαμάχη γιὰ τὴν κυριότητα τοῦ οἰκοπέδου σου, σοῦ προτείνει συμβιβασμὀὸ ἀρκούμενος π.χ. στὴ διεκδίκηση τοῦ 5067, ἀρνεῖσαι, οἱ ἀξιώσεις τοῦ ἀγνώστου, συνεχίζονται, ταλαιπωρεῖσαι... Κάποτε ὁ ἀπίθανος διεκδικητὴς προτείνει «λογικώτερο συμβιβασμό», π.χ. «ἀρκεῖται» στὸ 10-1967, ἐσὺ ταλαιπωρημένος, κουρασμένος, καταξοδεμένος ἐνδίδεις --- καὶ «συμβιβάζεσαι». Αὐτὸ λέγεται στὴ γλῶσσα τῆς λαϊκῆς θυμοσοφίας «ἕβραίικο παζάρι»: Ξεκινώντας ἀπὸ τὸ μηδὲν ὅ,τι κι ἂν πάρης ἀποτελεῖ κέρδος. πΧ Χ ̓Εμφανίζονται «κάποιοι» καὶ διακηρύττουν μ ̓ ὅλα τὰ μέσα δημοσιότητας ὅτι «ἡ ̓ Αθηνᾶ ἦταν μαύρη». Οἱ Ἕλληνες ἐκπλήττονται, γελοῦν, ἀγανακτοῦν, ἀλλὰ στὸ τέλος ἀρχίζουν τὸν διάλογο, προβάλλοντας τοὺς ἱστορικούς τους τίτλους καὶ τὴν πληθώρα τῶν ἀποδείξεων ὅτι ἡ ̓Αθηνᾶ ἦταν ̓Ελληνίδα ἡγεμονίδα, κόρη τοῦ Διὸς καὶ δὲν εἶχε καμμία σχέση μὲ τοὺς καννίβαλους τῆς ̓ ̓Αφρικῆς. Οἱ «κάποιοι» «ἆνταπαντοῦν», ἐπιμένουν, προβάλλουν τοὺς ψευδομάρτυρές τους (ἀπὸ τέτοιους εἶναι γεμάτη ἡ Οἰκουμένη) καὶ τὰ «ἐπιχειρήματά)» τους (μπορεῖς νὰ λὲς ὅ,τι θέλης, σ ̓ ἕναν κόσμο ποὺ διατελεῖ ἐν πλήρει πνευματικῇ ἀφασίᾳ) καὶ ἤδη «τὸ νερὸ ἔχει μπῆ στὸ αὐλάκι» γιὰ τοὺς «κάποιους» ἐκείνους... κΧᾺΧ Ποιὸ εἶναι τὸ λάθος τοῦ ἰδιοκτήτη τοῦ οἰκοπέδου ἢ τοῦ Ἕλληνος (πρόκειται γιὰ ἐντελῶς παράλληλες περιπτώσεις); Οἱ εὑρόντες ἀμειφθήσονται... Δ.Ι.Λ.