Τὸ «παζάρι καὶ ἡ ᾿Αθηνᾶ... ᾿Εμφανίζεται κάποιος καὶ σοῦ δηλώνει, ὅτι τὸ οἰκόπεδό σου εἶναι δικό του. ᾿Εκπλήσσεσαι, ἀπορρίπτεις τὴ δήλωσή του, ἐπικαλεῖσαι τοὺς τίτλους σου, ἀλλ᾽ ὁ διεκδικητἠὴς ἐπι- μένει. Κατασκευάζξει ἐπιχειρήματα, σὲ πιέζει κι ἐγείρει ἄγω- γή ἐναντίον σου, τὴν χάνει, βρίσκει ψευδομάρτυρες, ἐφεσι- βάλλει. ᾿Ενῶ συνεχίζεται ἡ διαμάχη γιὰ τὴν κυριότητα τοῦ οἰκοπέδου σου, σοῦ προτείνει συμβιβασμὀὸ ἀρκούμενος π.χ. στὴ διεκδίκηση τοῦ 5067, ἀρνεῖσαι, οἱ ἀξιώσεις τοῦ ἀγνώ- στου, συνεχίζονται, ταλαιπωρεῖσαι... Κάποτε ὁ ἀπίθανος διεκδικητὴς προτείνει «λογικώτερο συμβιβασμό», π.χ. «ἀρ- κεῖται» στὸ 10-1967, ἐσὺ ταλαιπωρηµένος, κουρασμένος, κα- ταξοδεμένος ἐνδίδεις --- καὶ «συμβιβάζεσαι». Αὐτὸ λέγεται στὴ γλῶσσα τῆς λαϊκῆς θυμοσοφίας «ἕ- βραίικο παζάρι»: Ξεκινώντας ἀπὸ τὸ μηδὲν ὅ,τι κι ἂν πάρης ἀποτελεῖ κέρδος. πΧ Χ ᾿Εμφανίζονται «κάποιοι» καὶ διακηρύττουν μ᾽ ὅλα τὰ µέ- σα δημοσιότητας ὅτι «ἡ ᾿ Αθηνᾶ ἦταν μαύρη». Οἱ Ἕλληνες ἐκπλήττονται, γελοῦν, ἀγανακτοῦν, ἀλλὰ στὸ τέλος ἀρχί- ζουν τὸν διάλογο, προβάλλοντας τοὺς ἱστορικούς τους τίτ- λους καὶ τὴν πληθώρα τῶν ἀποδείξεων ὅτι ἡ ᾿Αθηνᾶ ἦταν ᾿Ελληνίδα ἡγεμονίδα, κόρη τοῦ Διὸς καὶ δὲν εἶχε καμμία σχέση μὲ τοὺς καννίβαλους τῆς ᾽᾿Αφρικῆς. Οἱ «κάποιοι» «ἆ- νταπαντοῦν», ἐπιμένουν, προβάλλουν τοὺς ψευδομάρτυρές τους (ἀπὸ τέτοιους εἶναι γεμάτη ἡ Οἰκουμένη) καὶ τὰ «ἐπι- χειρήματά)» τους (μπορεῖς νὰ λὲς ὅ,τι θέλης, σ᾽ ἕναν κόσµο ποὺ διατελεῖ ἐν πλήρει πνευματικῇ ἀφασίᾳ) καὶ ἤδη «τὸ νε- ρὸ ἔχει μπῆ στὸ αὐλάκι» γιὰ τοὺς «κάποιους» ἐκείνους... κΧᾺΧ Ποιὸ εἶναι τὸ λάθος τοῦ ἰδιοκτήτη τοῦ οἰκοπέδου ἢ τοῦ Ἕλληνος (πρόκειται γιὰ ἐντελῶς παράλληλες περιπτώσεις); Οἱ εὑρόντες ἀμειφθήσονται... Δ.Ι.Λ.