ΕΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Σκέψεις γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ γράμματος Α Κύριε διευθυντά, Ὡς γνωστόν, σχετικῶς μὲ τὴν καταγωγὴ τῶν γραμμάτων τοῦ "Ἑλληνικοῦ ᾿᾽Αλφαβήτου ἐπισήμως ἀκόμη ὑποστηρίζεται, ὅτι αὐτὰ εἶναι «Σημιτικά», παρὰ τὴν ἀντίθετη ἄποψη ἀρκετῶν "Ἑλλήνων καὶ ξένων μελετητῶν καὶ παρὰ τὰ ἆνα- φερόμενα στὴν ἀρχαία 'Ελληνικὴ γραμματεία σχετικὰ μὲ τὴν “Ἑλληνικὴ κατα- γωγή των (Διόδωρος, Διονύσιος, ᾿Απολλόδωρος καὶ πολλοὶ ἄλλοι). ᾿Ἐπιτρέψτε µου νὰ ἀναφέρω µία παρατήρησι, ἡ ὁποία συνηγορεῖ κατὰ τὴν γνώμη µου ὑπὲρ τῆς ἑλληνικότητος τοῦ γράμματος "Αλφα. Πρὸς ὑποστήριξιν τῆς παρατηρήσεως αὐτῆς ἐρευνᾶται: α) ἡ καταγωγἠ καὶ ἡ ἑλληνικότης τῆς ὀνο- µασίας τοῦ γράμματος ”Αλφα, β) ἡ προέλευσις τοῦ Α, ὡς συμβόλου, ἐκ τοῦ συμ- βολιζοµένου, τὸ ὁποῖον ὑποκρύπτεται ὑπό τό ὄνομα τοῦ γράμματος Α, Υ) ἡ ταύ- τισις τοῦ συμβόλου Α μὲ τὸν 'Ἑλληνικὸ χῶρο, δ) ἡ σχέσις συμβόλου καὶ φωνη- τικῆς ἀξίας, ε) ἡ ὕπαρξις ἀναλόγου συμβόλου στὴν προαλφαβητικἡ "Ἑλληνικὴ γραφή, Ε) ἡ αἰτιολόγησις τῆς θἐσεώς του ὡς πρώτου γράμματος τοῦ ᾿ Αλφαβή- του |) ἀπὸ πλευρᾶς μαθηματικῆς κατά τὴν ἑλληνικὴν ἀρίθμησιν, 2) ἀπὸ πλευρᾶς φωνητικῆς καὶ ὀνοματολογικῆς καὶ τέλος 3) ἀπὸ πλευρᾶς ὀντολογικῆς. ᾿Εὰν τὸ γράμμα Α εἶναι ἑλληνικῆς καταγωγῆς καὶ ὄχι δάνειον, δεδομένης τῆς ἀμέσου σχέσεως τοῦ ᾿Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ (γλῶσσα, τέχνη, συνήθειες, ἔ- θιµα κ.τ.λπ.) μὲ τὸ περιβάλλον του, θὰ πρέπει οἱ ἀνωτέρω ἐρευνώμενες περιπτό- σεις, α ἕως Ε2, ὡς ἔχουσαι κοινὴν ἀναφορὰν (περιβάλλον - πολιτισμὸς) νὰ ἔχουν καὶ ἀνάλογη σχέσιν. Η ἄποψις ἡ ὁποία ὑποστηρίζεται ἐδῶ εἶναι, ὅτι τὸ Α εἶναι σχημµατοποιηµένη παράστασις τῶν τριγωνικῶν χιονισµένων κορυφῶν τῶν βουνῶν. α: Καταγωγὴ καὶ ἑλληνικότης τῆς ὀνομασίας τοῦ γράμματος "Αλφα. ᾿Εκκινώντας ἐκ τοῦ ὀνόματος παρατηροῦμε τὰ ἑξῆς: Στὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἶναι καθόλου σπάνιες λέξεις ποὺ ἀρχί- ζουν μὲ τὰ συμπλέγματα αλφ-, αλβ-, αλπ-, αλ-, π.χ. ἆλφ-ός, ἀλφ-ισίβοιὸς, ᾿Αλφ- ειός, ἀλφ-ἄνω, ἄλφ-ιτα, ἆλφ-ή, ἄλφ-ημα, ἄλφ-ιταμοιβός, ἄλβ-ος, ἀλβ-ᾶτοι, ᾿Αλβ- ανία, ᾿Αλβ-ίων, ΆἈλπ-ος, ἼἈλπ-α, ΄Αλπγια, ᾽αλ-ς κ.τ.λπ. ᾿Αλφός στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ ἐσήμαινε «ὑπόλευκος λέπρα προσώπου...» καὶ λευκὸς (καὶ στὰ λατινικὰ αἶδις, 8ἱβ8 σηµαίνει λευκός). ᾿ Ομοίως ἄλβος σηµαίνει λευκὸς στὰ ἀρχαῖα ἕλληνικά. Οἱ ἀλβᾶτοι ἦσαν οἱ ἐνδεδυμένοι μὲ λευκὰ κ.τ.λπ. Στὴν Κρήτη ὑπάρχει τὸ χωριὸ ᾽Αλφάς. Τοῦτο ἔλαβε τό ὄνομά του προφανῶς ἐκ τοῦ ἐξορυσσομένου ὑπολεύκου πετρώματος, τὸ ὁποῖον χρησιμοποιεῖται γιὰ διά- φορα τεχνουργήματα. α.1: "Οπως διαφαίνεται ἀπὸ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πινακίδων τῆς Κρητομυκηναϊκῆς γραμμικῆς γραφῆς Β, τὸ Φ, θεωρούμενο μεταγενέστερη ἐξέλιξις, δὲν ὑπῆρχε ἀ- ντικαθιστώμενο ὑπὸ τῶν Π,Β. Στὴν Ἑλληνικὴ εἶναι συνηθέστατη ἡ ἀντικατάστα- σις τοῦ Φ ὑπὸ τοῦ ἢ, π.χ. φτερὸν-πτερὸν κ.τ.λπ. Τοποθετώντας στὴν θέσιν τοῦ ᾧ τὸ ἑπόμενο χειλικὸ Π παράγομε ἐκ τοῦ «ἼΑλφα» τὴν λέξιν «ἼΑλπα». Μὲ τὸ ὄνομα ”Αλπα (ὁ κάτοικος ᾿Αλπηνός) στὴν ἀρχαιότητα ἀνευρίσκομε πόλι «... τοῦ στενοῦ τῶν Θερμοπυλῶν, τὴν ὁποίαν ἐσχημάτιζεν ἡ ἀπόκρημνος Οἴ-