ΔΑΥΛΟΣ/ 119, Δεκέμβριος [99] 6825 διαλέκτου ὡς καὶ παράγωγα ρήματα μετὰ προθέσεων καὶ τέλος ̓Εκκλησιαστικὸ λεξιλόγιο, ὡς καὶ 1280 λέξεις τσακωνικές. Τὸ σύγραμμα εἶναι σπάνιο καὶ προσωπικῶς μετὰ τοῦ κ. Παντελῆ Βυσσούλη, ἰατροῦ καρδιολόγου, τὸ φωτοτυπήσαμμε' καὶ ἕνα ἀντίτυπον ἐστάλη ὑπὸ τοῦ κ. Βυσσούλη εἰς δημοσιογράφον καταγόμενον ἐκ Φλωρίνης καὶ διαμένοντα εἰς Τορόντο τοῦ Καναδᾶ, ὅπου ὁδροῦν Σλαβομακεδονικαὶ ̓Οργανώσεις εἰς βάρος τῆς "Ἑλληνικότητος τῆς Μακεδονίας μας. Εἰς τὸν Πρόεδρον τῆς Δημοκρατίας κ. Κων. Καραμανλῆν ἀπέστειλα ἐπιστολὴν καὶ ὑπέβαλα τὴν πρότασίν μου, ὡς καὶ ἐκ καταγωγῆς Μακεδόνα, νὰ φροντίσῃ καὶ ἐκτυπωθῆ εἰς χιλιάδες ᾱντιτύπων, διὰ νὰ πλουτισθοῦν αἱ βιβλιοθῆκαι Σχολείων, Γυμνασίων, Λυκείων, Πανεπιστημίων κ.τ.λ., ἡ δὲ ̓Ακαδημία ̓Αθηνῶν, αἱ Φιλοσοφικαὶ Σχολαὶ τῶν Πανεπιστημίων μας τὸ μελετήσουν καὶ ἔφοδιασθοῦν ἐπίσης αἱ Πρεσβεῖαι μας. ̓Αλλὰ ἐπί ὀκτάμηνον οὐδεμιᾶς ἁπαντή- σεως ἔλαχον. “Ὅταν ἀνέλαβε Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ὁ κ. Χρ. Σαρτζετάκης, τοῦ ἔγραψα τά ἴδια καὶ ἐντὸς ἑβδομάδος ἔτυχον ἀπαντήσεως, ἧς ἀντίγραφον ἐν φωτοτυπίᾳ σᾶς ἀποστέλλω συνημμένως. ̓Εάν λάβωμε ὑπ ̓ ὄψιν μας ὅτι ἡ Ρωσικὴ γλῶσσα ἔχει 6.600 λέξεις ̓ Ελληνικές, γιατὶ δὲν μελετοῦμε αὐτὸ τὸ σύγγραμμα, τὸ ὁποῖο εἶναι ἐπιστημονικὸ (γλωσσολογικὸ) στοιχεῖο, πλούσιο εἰς ὁμηρικὰς λέξεις; Ὡς Ἕλλην ἀξιωματικὸς (ἐν ἀποστρατείᾳ) μὲ 39 χρόνια συντάξιμα θλίβομαι γιὰ τὴν ἀδιαφορία ποὺ ἔχει καταλάβει τοὺς διανοουμένους, καθ ̓ ἢν στιγμὴν δεχόμεθα ἀεροσκάφος ἐκ Σκοπίων διὰ τῆς γραμμῆς Σόφια- ̓ Αθῆναι. Πρέπει νὰ ἀρχίσει ἕνας ἔντονος διπλωματικὸς ἀγῶνας, διότι κινδυνεύει ὁ πνεύμων τῆς "Ἑλλάδος, ἡ Μακεδονία μας. Μὲ ἰδιαίτερη ἐκτίμηση Πίνδαρος Γκίλλας Ταξίαρχος (Τ/Θ8) ἐ.ά.: ̓Ελ. Βενιζέλου 47 Ζωγράφου- ̓ Αθῆναι Τ.Κ. [57-73 Ἢ γένεση τῆς “Ἑλληνικῆς Γλώσσας-Γραφῆς ̓Αγαπητοί φίλοι, κονίζει τὸ τριγωνικὸ ἐργαλεῖο, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος προκαλεῖ «δ-οῦπον», ἐνῶ τὸ Κα δείχνει παρόμοιο ἐργαλεῖο νὰ κρούει θύρα - ὁ Τσατσόμοιρος ἀναφέρει τὴν διαφορὰ τοῦ ἤχου ἐπὶ τοῦ χλωροῦ ξύλου (δοὺπ) καὶ τοῦ ξηροῦ (καγκ). Τὸ γράμμα Γ παριστᾶ ἐπίσης τὸ γωνιῶδες ἐργαλεῖο, μὲ τὸ ὁποῖο κανείς χαράσσει (προκαλῶντας αὐτὸν τὸν ἦχο), ὅπως π.χ. εἶναι ὁ «γ-ύης» (ἄροτρο), ποὺ χαράσσει τὴν γῆ. Τὸ γράμμα ΔΛ ἔχει τὴν μορφὴ τοῦ μυτεροῦ λίθου («λᾶς» στὴν πανάρχαια ἑλληνικὴ ρίζα), τὸ δὲ Β, ἠχητικὰ συνηρτημένο μὲ τὴν «ροῇ», εἰκονίζει τὸ ρέον ὑγρὸ ἀπὸ στρογγυλὸ ἀγγεῖο. Τὸ Μ, συνηρτημένο μὲ τὴν μητρότητα («μᾶ» δωριστί), συμβολίζει τὰ πόδια τικτούσης γυναίκας. Τὸ Π, ποὺ προῆλθε ἀπὸ τὴν «πνοὴ» τοῦ ἀνέμου, τὴν προκαλοῦσα τὸν «πλοῦν», παριστάνεται μὲ τὸ τετράγωνο ἱστίο πλοίου, σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸ ὢ (ἐκ τοῦ «φ-υσῶ»), ποὺ συμβολίζεται μὲ φουσκωμένο ἱστίο ἐπὶ καταρτιοῦ (ἰσχυρὸς ἄνεμος). 'Ομοίως τὸ Β, ἀντιληπτὸ ἀπὸ τὴν «βοὴ» τοῦ 'Ο ἰσχυρισμὸς ὅτι τὸ ἀλφάβητο ὑπῆρξε «σημιτικῆς» ἐμπνεύσεως ἀποδίδεται στοὺς ἀρχαίους “Ἕλληνες, στὴν πολιτιστικἡ ἑξέλιξη τῶν ὁποίων ὑπάρχει ἕνα χάσμα μεταξὺ Ι2ου καὶ δου π.Χ. αἰῶνος. Αὐτὸ τὸ χάσμα μνήμης ἐπέτρεψε στοὺς νεώτερους νὰ πιθανολογήσουν, καὶ ἀργότερα νὰ πιστέψουν, ὅτι τὸ ἀλφάβητο προῆλθε ἐξ ̓Ανατολῶν. Πῶς ὅμως θὰ μποροῦσε νὰ συναρτηθῆ τὸ συγκεκριμένο ἀλφάβητο μὲ τὴν σημιτικὴ γλῶσσα; Ἢ συνάρτησι ἀντίθετα τοῦ ἀλφαβήτου αὐτοῦ μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι σαφὴς καὶ τὸ ἐξαίρετο πόνημα τοῦ Η. Τσατσόμοιρου «Ἱστορία Γενέσεως τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας» μᾶς δίδει ἀφορμὴ νὰ ἑρμηνεύσωμε τὸν συμβολισμὸ τῶν γραμμάτων τοῦ ἀλφαβήτου μὲ βάσι τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Εἶναι ἔτσι προφανές, ὅτι τὸ γράμμα Τ συμβολίζει τὸ σφυρί, διά τοῦ ὁποίου «τ-ὕπτει» κανεὶς καὶ προκαλεῖ τὸν ἠχητικὸ αὐτὸ θόρυβο. Τὸ γράμμα Δ εἰ-