6825 ΔΑΥΛΟΣ/ 119, Δεκέμβριος [99] διαλέκτου ὡς καὶ παράγωγα ρήματα μετὰ προθέσεων καὶ τέλος ᾿Εκκλησιαστικὸ λε- ξιλόγιο, ὡς καὶ 1280 λέξεις τσακωνικές. Τὸ σύγραμμα εἶναι σπάνιο καὶ προσω- πικῶς μετὰ τοῦ κ. Παντελῆ Βυσσούλη, ἰα- τροῦ καρδιολόγου, τὸ φωτοτυπήσαμµε' καὶ ἕ- να ἀντίτυπον ἐστάλη ὑπὸ τοῦ κ. Βυσσούλη εἰς δημοσιογράφον καταγόμενον ἐκ Φλω- ρίνης καὶ διαμένοντα εἰς Τορόντο τοῦ Κα- ναδᾶ, ὅπου ὁδροῦν Σλαβομακεδονικαὶ ᾿Ορ- γανώσεις εἰς βάρος τῆς "Ἑλληνικότητος τῆς Μακεδονίας µας. Εἰς τὸν Πρόεδρον τῆς Δημοκρατίας κ. Κων. Καραμανλῆν ἀπέ- στειλα ἐπιστολὴν καὶ ὑπέβαλα τὴν πρότα- σίν µου, ὡς καὶ ἐκ καταγωγῆς Μακεδόνα, νὰ φροντίσῃ καὶ ἐκτυπωθῆ εἰς χιλιάδες ᾱ- ντιτύπων, διὰ νὰ πλουτισθοῦν αἱ βιβλιοθῆ- και Σχολείων, Γυμνασίων, Λυκείων, Πανε- πιστηµίων κ.τ.λ., ἡ δὲ ᾿Ακαδηµία ᾿Αθη- νῶν, αἱ Φιλοσοφικαὶ Σχολαὶ τῶν Πανεπι- στηµίων µας τὸ μελετήσουν καὶ ἔφοδια- σθοῦν ἐπίσης αἱ Πρεσβεῖαι µας. ᾿Αλλὰ ἐπί ὀκτάμηνον οὐδεμιᾶς ἁπαντή- σεως ἔλαχον. “Ὅταν ἀνέλαβε Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ὁ κ. Χρ. Σαρτζετάκης, τοῦ ἔγραψα τά ἴδια καὶ ἐντὸς ἑβδομάδος ἔ- τυχον ἀπαντήσεως, ἧς ἀντίγραφον ἐν φω- τοτυπίᾳ σᾶς ἀποστέλλω συνημμένως. ᾽Εάν λάβωμε ὑπ᾽ ὄψιν μας ὅτι ἡ Ρωσικὴ γλῶσσα ἔχει 6.600 λέξεις ᾿ Ελληνικές, γιατὶ δὲν μελετοῦμε αὐτὸ τὸ σύγγραμμα, τὸ ὁ- ποῖο εἶναι ἐπιστημονικὸ (γλωσσολογικὸ) στοιχεῖο, πλούσιο εἰς ὁμηρικὰς λέξεις; Ὡς Ἕλλην ἀξιωματικὸς (ἐν ἀποστρα- τείᾳ) μὲ 39 χρόνια συντάξιμα θλίβομαι γιὰ τὴν ἀδιαφορία ποὺ ἔχει καταλάβει τοὺς διανοουμένους, καθ᾽ ἢν στιγμὴν δεχόμεθα ἀεροσκάφος ἐκ Σκοπίων διὰ τῆς γραμμῆς Σόφια-᾽ Αθῆναι. Πρέπει νὰ ἀρχίσει ἕνας ἔ- ντονος διπλωματικὸς ἀγῶνας, διότι κινδυ- νεύει ὁ πνεύμων τῆς "Ἑλλάδος, ἡ Μακεδο- νία μας. Μὲ ἰδιαίτερη ἐκτίμηση Πίνδαρος Γκίλλας Ταξίαρχος (Τ/Θ8) ἐ.ά.: ᾿Ελ. Βενιζέλου 47 Ζωγράφου-᾿ Αθῆναι Τ.Κ. [57-73 Ἢ γένεση τῆς “Ἑλληνικῆς Γλώσσας-Γραφῆς ᾿Αγαπητοί φίλοι, 'Ο ἰσχυρισμὸς ὅτι τὸ ἀλφάβητο ὑπῆρξε «σημιτικῆς» ἐμπνεύσεως ἀποδίδεται στοὺς ἀρχαίους “Ἕλληνες, στὴν πολιτιστικἡ ἑξέ- λιξη τῶν ὁποίων ὑπάρχει ἕνα χάσμα μεταξὺ Ι2ου καὶ δου π.Χ. αἰῶνος. Αὐτὸ τὸ χάσμα μνήμης ἐπέτρεψε στοὺς νεώτερους νὰ πι- θανολογήσουν, καὶ ἀργότερα νὰ πιστέ- ψουν, ὅτι τὸ ἀλφάβητο προῆλθε ἐξ ᾿Ανα- τολῶν. Πῶς ὅμως θὰ μποροῦσε νὰ συναρ- τηθῆ τὸ συγκεκριμένο ἀλφάβητο μὲ τὴν σημιτικὴ γλῶσσα; Ἢ συνάρτησι ἀντίθετα τοῦ ἀλφαβήτου αὐτοῦ μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι σαφὴς καὶ τὸ ἐξαίρετο πόνη- μα τοῦ Η. Τσατσόμοιρου «Ἱστορία Γενέ- σεως τῆς ᾿Ελληνικῆς Γλώσσας» μᾶς δίδει ἀφορμὴ νὰ ἑρμηνεύσωμε τὸν συμβολισμὸ τῶν γραμμάτων τοῦ ἀλφαβήτου μὲ βάσι τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Εἶναι ἔτσι προφανές, ὅ- τι τὸ γράμμα Τ συμβολίζει τὸ σφυρί, διά τοῦ ὁποίου «τ-ὕπτει» κανεὶς καὶ προκαλεῖ τὸν ἠχητικὸ αὐτὸ θόρυβο. Τὸ γράμμα Δ εἰ- κονίζει τὸ τριγωνικὸ ἐργαλεῖο, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος προκαλεῖ «δ-οῦπον», ἐνῶ τὸ Κα δείχνει παρόμοιο ἐργαλεῖο νὰ κρούει θύρα - ὁ Τσατσόμοιρος ἀναφέρει τὴν διαφορὰ τοῦ ἤχου ἐπὶ τοῦ χλωροῦ ξύλου (δοὺπ) καὶ τοῦ ξηροῦ (καγκ). Τὸ γράμμα Γ παριστᾶ ἐ- πίσης τὸ γωνιῶδες ἐργαλεῖο, μὲ τὸ ὁποῖο κανείς χαράσσει (προκαλῶντας αὐτὸν τὸν ἦχο), ὅπως π.χ. εἶναι ὁ «γ-ύης» (ἄροτρο), ποὺ χαράσσει τὴν γῆ. Τὸ γράμμα ΔΛ ἔχει τὴν μορφὴ τοῦ μυτεροῦ λίθου («λᾶς» στὴν πανάρχαια ἑλληνικὴ ρίζα), τὸ δὲ Β, ἠχητι- κὰ συνηρτηµένο μὲ τὴν «ροῇ», εἰκονίζει τὸ ρέον ὑγρὸ ἀπὸ στρογγυλὸ ἀγγεῖο. Τὸ Μ, συνηρτηµένο μὲ τὴν μητρότητα («μᾶ» δω- ριστί), συμβολίζει τὰ πόδια τικτούσης γυ- ναίκας. Τὸ Π, ποὺ προῆλθε ἀπὸ τὴν «πνοὴ» τοῦ ἀνέμου, τὴν προκαλοῦσα τὸν «πλοῦν», παριστάνεται μὲ τὸ τετράγωνο ἱστίο πλοίου, σὲ ἀντίθεσι μὲ τὸ ὢ (ἐκ τοῦ «φ-υ- σῶ»), ποὺ συμβολίζεται μὲ φουσκωμένο ἱ- στίο ἐπὶ καταρτιοῦ (ἰσχυρὸς ἄνεμος). 'Ο- µοίως τὸ Β, ἀντιληπτὸ ἀπὸ τὴν «βοὴ» τοῦ