Ἢ «κοινὴ» φυσιογνωμία τοῦ γείτονα κ. Ζέλεφ Τὰ χρατικὰ καὶ ἰδιωτικὰ («ἐλεύθερα») Μ.Μ.Ε. τῆς ᾿ Ελλάδος ἀρχίσανε ἐδῶ καὶ καιρὸ νὰ «ἐνημερώνουνε» καὶ μάλιστα νὰ «διαφωτίζουνε» τοὺς ταλαίπω- ρους συνέλληνες σχετικὰ μὲ τὰ ἀνησυχητικὰ τεχταινόμενα βορείως τῶν συνό- ρων μας. Μέχρι ἐδῶ καὶ ἕνα, δυὸ χρόνια κανένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ Μ.Μ.Ε. δὲν ἀ- σχολήθηκε σοβαρὰ μὲ τοὺς γειτονικούς μας λαούς. Οἱ ἀπειροελάχιστες ἀνα- φορές τους στὴν περιοχὴ ἤτανε ὁλοκληρωτικὰ ἀναμάσημα ἀναφορῶν τῶν ξέ- νων εἰδησεογραφικῶν πρακτορείων. 'Η ζωή, οἱ χῶρες, τὰ τραγούδια, ὁ πολι- τισμός, οἱ βάρδοι, οἱ οἰκονομίες τῶν κρατῶν ποὺ ποτίζουνε τὰ ἴδια ποτάμια καὶ βρέχουνε οἱ ἴδιες θάλασσες ἤτανε «τέρρα ἰνκόγχνιτα» γιά ἐμᾶς. Ποιό ἑλ- ληνόπαιδο δὲν γνώριζε τοὺς πρωταγωνιστὲς τῆς «Δυναστείας», τὴν δράση τῶν ἀόρατων τρομοχρατῶν, τοὺς «Σκληροὺς τοῦ Μαϊάμι», τοὺς σκληροὺς μας συνδικαλιστές, τοὺς φορεῖς τοῦ Αἴητζ; Καὶ ποιὸ γνώριζε κάτι, ἐλάχιστο, γιὰ τὰ ἑκατομμύρια τῶν γειτόνων ποὺ ἀναπνέουνε δίπλα μας; Τώρα, χάρη στὰ ΜΜΜΕῈ., ἀνακαλύπτουμε αὐτοὺς τοὺς λαοὺς καὶ μάλιστα στὴν χειρότερή τους μορφή, ἐκείνη τοῦ ἐπικείμενου ἐχθροῦ! ᾿Ανήσυχοι ὑπουρ- γοί, καθηγηταὶ πανεπιστημίων καὶ δημοσιογράφοι ἐμφανίζονται στὴν τηλεό- βαση καὶ ἀναζητοῦνε τοὺς τρόπους, ποὺ θὰ πείσουμε τοὺς ἑταίρους µας τῆς Ε.Ο.Κ. καὶ τούς συμμάχους τοῦ Ν.Α.Τ.Ο. γιὰ τὰ ἐθνικά µας δίκαια, ἐνῶ οἱ Υη: ραιότεροι τῶν κεχηνότων τηλεθεατῶν αἰσθάνονται δικαιολογημένα, πώς ἐπι- στρέφουµε στὴν ἐποχὴ τοῦ 1912-13. Καὶ ἐνῶ ἐμεῖς ἀναζητοῦμε τοὺς φίλους, μᾶς ἔρχονται ἐπανωτὲς οἱ «μπη- χτὲς» ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. τῶν ἑταίρων καὶ συμμάχων, μὲ μορφὴ ἐνδελεχῶν ἐχθέ- σεων καὶ ἀναλύσεων κέντρων «ἱστορικῆς» μελέτης καὶ πολιτικῆς πρακχτικῆς (ΠεαΙρο!1ι{Κ). Γιὰ ἕνα εἶναι σίγουροι οἱ μαχκρυνοὶ σύμμαχοι καὶ ἑταῖροι: Γιὰ τὸ ὅτι ἐδῶ στὰ Βαλκάνια ζῇ ἕνα συνονθύλευμα ξένων μεταξύ τους λαῶν, ποὺ στὴν συντριπτική τους πλειοψηφία φθάσανε ἐδῶ τὸν Μεσαίωνα (εἶναι πρό- σφυγες, δηλαδή). ᾿ Αναφέρονται πρωταρχικὰ στὶς διαφορετικὲς γλῶσσες καὶ θρησχεῖες τῆς περιοχῆς καὶ στὰ «ἀνθρώπινα δικαιώµατα», ποὺ ἔχουνε οἱ ὁμά- δες στὴν διατήρηση τῆς ἰδιαίτερής φυσιογνωμίας τους. ᾿Εννοοῦν τὸ δικαίωµα ποὺ ἔχουν οἱ Βαλκάνιοι στὸ ἀλληλοφάγωμα καὶ (ξεχνώντας τὶς «τῶν οἴκων τους» ποικιλομορφίες) ποντάρουνε: (Α) στὴν ἱστορικὴ ἀμάθεια τῶν ὑποβαθμισμένων καὶ ἐξηρτημένων ἐπι- στημονικά, πολιτικὰ καὶ οἰκονομικὰ Βαλκανίων καὶ (Β) στὰ οἰκονομοπολιτικὰ.ὀφέλη, ποὺ θὰ ἀντλήσουνε ἀπὸ μιὰ καταχερ- ματισμένη Βαλκανική. Καὶ ὡς πρὸς τὸ (Α): Πρὸ καιροῦ ἀκούσαμε τὸν (μέχρι πρότινος φιλέλληνα) Πρόεδρο τῆς Βουλγαρίας κ. Ζέλεφ, νὰ δηλώνει, πώς θὰ ἀναγνωρίσει χωρὶς πολλά, πολλὰ τὴν «Μακεδονία» τῶν Σκοπίων (τοῦ κ. ΙΓ ληγόριεφ). Προσωπι- κὰ διερωτῶμαι, ἂν ὁ κ. Ζέλεφ ἔχει προσέξει ποτὲ τὴν φυσιογνωμία του στὸν καθρέφτη ἣ ἂν ἔχει ἀτενίσει ἐρευνητικὰ τὴν ἀνεπανάληπτη φυσιογνωμία τοῦ φίλου του κ. Γληγόριεφ. "Αν αὐτὸ τὸ εἶχε χάνει, θὰ διαπίστωνε τὸ πόσο ἡ ----