ΜΕ ΤΕΟΩώΡΙΣ Μ ο 1 ιατὶ νὰ τὸ κρύθουµε; Τὸ Ελληνικὸ Κράτος ἔφαγε τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος. Μέχρι νὰ γίνη τὸ Ρωμέικο, τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος κυριαρχοῦσε οἰκονομικά, ἴδεο- λογικὰ καὶ πολιτιστικἁ, ἄν ὄχι καὶ πολι- τικά, σ᾽ ὁλόκληρο τὸν γεωγραφικὸ χῶρο τοῦ σημερινοῦ κρατιδίου µας καὶ ἐπὶ πλέον στὴ Β. Ἤπειρο, τὴν περιοχὴ Μο- ναστηρίου, τὴν ᾿Ανατολικὴ Ρωμυλία, τὴν Μολδαθία καὶ Βλαχία, τὴν ᾿Ανατο- λικὴ Θράκη, τὴν Κωνσταντινούπολη, τὴν ᾿Ιωνία ὁλόκληρη καὶ τὴ Σμύρνη, τὴν Καππαδοκία, τὸν Πόντο. τὸν Καύκασο, τὴν Κύπρο, τὴν Αἴγυπτο -- χωρὶς ν᾿ ἆνα- φέρουμε τὴν ἔντονη ἑλληνικὴ παρουσία σὲ διάφορες περιοχὲς τῆς Μέσης ᾿Δνα- τολῆς, στὴν Τεργέστη, στὴ Βιέννη, στὴ Ρωσία... Τὸ Εἰκοσιένα καὶ ἡ ἵδρυση τοῦ Ρωμέικου εἶναι ἣ ἀρχὴ τοῦ κατήφορου: Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους σύμπας ὁ ᾿Ἑλληνισμὸς τῶν πε- ριοχῶν αὐτῶν ξερριζώθηκε καὶ διαλύθη- κε ὁριστικά, τελειωτικά, ὕστερα ἀπὸ συ- νεχῆ παρουσία 2.000 περίπου ἐτῶν. Δια- θέτοντας δικό του Κράτος ὁ Ἑλληνι- σμὸς ἔχασε ὅ,τι ὅλοι οἱ ἐχθροί του δὲν μπόρεσαν νὰ τοῦ ἀφαιρέσουν, ὅταν δὲν ὑπῆρχε καθόλου ἐθνικὸ ἑλληνικὸ Κρά- τος (Ῥωμαιοκρατία, Τουρκοκρατία). Καὶ τὸ σημαντικώτερο: ἔχασε καὶ τὴν ἀκμά-: ζουσα ἐθνικὴ ἰδεολογία του, περιέπεσε σὲ πλήρη πνευματικὴ σύγχυση καὶ παρα- κµή, ἄμθλυνε τὴν αἴσθησή του περὶ ἑλ- ληνικότητας καὶ τελικὰ κατάντησε αὐτὸ ποὺ εἶναι σήμερα: ἄμορφη μάζα μειωμέ- νης ἱστορικῆς συνειδήσεως χωρίς ὁρα- ματισμὸ τοῦ Μέλλοντος. Αὐτὸς εἶναι ὁ διπλὸς «ἱστορικὸς ἆθλος» του Ῥωμέικου, εἴτε τὸ παραδεχόµαστε εἴτε ὄχι. λλὰ δὲν πρόκειται τώρα γιαυτό. Φρονοῦμε, καὶ τόχουµε ἐπανειλημ- μένα ἐπισημάνει, ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν µπο- ρεῖ νὰ ὑποθιθασθῆ οὔτε σὲ Κράτος οὔτε σὲ Ἔθνος, εἶναι ἀξία καὶ ἰδέα καθολικοῦ, ὑπερτοπικοῦ καὶ πανανθρώπινου κύρους, κι ἑπομένως μικρὴ σημασία ἔχει γι αὖ- τὴν ἄν τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος καταθρο- χθίζη τὸ ᾿Ἑλληνικὸ Ἔθνος --ἢ τανάπα- λιν. Ἢ Ἑλλάδα ἡ ἴδια, ἡ μετεωριζόμενη, ἡ ἄπιαστη, ἡ ἀπροσπέλαστη, ἡ ἰδέα - Ἑλλάδα, αὐτὴ δὲν τρώγεται, δὲν φαγώ- θηκε οὔτε θὰ φαγωθῆ ποτὲ κι ἀπό κανέ- να, ὅσο ὑπάρχουν ἐλεύθερες κι ἀληθινὲς ἀνθρώπινες συνειδήσεις, ὅσο ἡ ἰδέα Ἔ- λευθερία κι ἡ ἰδέα ᾿Αλήθεια φωλιάζουν στὴν ἀνθρώπινη φύση, ὅσο ἡ τελευταία μετέχει σ᾽ αὐτές. “Ελλάδα θὰ ὑπάρχη, θὰ παραμένη ὁλοζώντανη, ὅσο θὰ ὑπάρχη σκέψη χωρὶς ὄφελος, πράξη χωρὶς σκο- πό, ἔργο χωρὶς παράδοση, θέληση χωρὶς ἐξουσία, ἀλήθεια χωρὶς σύνορα, ἐλευθε- ρία χωρὶς ὁρισμό. Ας μὴν ἀμφιθάλλη κανεὶς γι᾿ αὐτό. ν αὐτὰ συνιστοῦν τὴν ἄυλη ἰδέα Ἑλλάδα, αὐτὸ ποὺ δὲν ὑπάρχει στὸ σύγχρονο Ἑλληνισμό εἶναι τὸ σίγουρο κοινὸ ἔνστικτο, ἡ ὁμοιόμορφη ἐνεργητι- κότητα ἀτομικῶν συνειδήσεων, ἡ κάποια κοινότητα φυσικοῦ, χαρακτηριστικοῦ τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους, ἤθους στὸ νοεῖν καὶ τὸ πράττειν. Θὰ ἦταν σίγουρα μὴ Ἑλληνικὸ νὰ γίνουμε ὅλοι ἁπλοῖ ὁμοιό- µορφοι φορεῖς καὶ συνεχιστὲς μιᾶς ἰσο- πεδωτικῆς παραδόσεως, ἀπόλυτα αἰχμά- λωτοι τῆς ἱστορίας, τοῦ παρελθόντος, τοῦ πιὸ µεγαλειώδους ἔστω παρελθόντος. Ἢ παράδοση τελικὰ δὲν εἶναι τίποτ’ ἄλ-