ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ «ΚΑΡΑΚΤΗΡΕΣ) ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ Ὃ βαβυλωνιστὴς [Μὲ τὸν ὅρο «βαβυλωνιστὴς» ἢ «χαλδαϊστὴς» ἐννοῦμε αὐτὸν ποὺ μιμεῖται τὸν τρόπο ζωῆς καὶ σκέψεως τῶν παραμεσοποτάμιων λαῶν, οἱ ὁποῖοι, ὡς γνωστόν, ἀνέπτυζαν κάποιους ᾱπροσδιορίστου ταυτότητος πλὴν ὅμως «μεγάλους» πολιτισμούς, καλλιέργΊσαν δὲ τὶς «ἐπιστῇμες» τῆς μαγείας, τῆς ἀγυρτείας καὶ τοῦ παραλόγου]. Ὃ βαβυλωνιστἠς ἀποτελεῖ σήμερα συνηθέστατο τύπο τῆς εὐρωπαϊκῆς, τῆς ἀμερικανικῆς κι ἰδιαίτερα τῆς ἑλλαδικῆς κοινωνίας, πού, σύμφωνα ἄλλωστε μὲ κάποιον ἀφορισμὸ ἀνώτατου ἀξιωματούχου της, «ἔχει μεταβληθεῖ σὲ ἀπέραντο φρενοκομεῖο»... Ὃ τύπος αὐτὸς ὑποφέρει ἀπὸ ὑπαρξιακὰ προβλήματα, ἄγχεται δὲ ἀπ ̓ τὴ συναίσθηση τοῦ φοβεροῦ ἀγνώστου καὶ ἐξαιτίας τοῦ τρόμου του χάνει τὴ φυσικὴ αἴσθηση τοῦ ὀρθοῦ καὶ τὸν ἔλεγχό του καὶ καταφεύγει σὲ ὑποκατάστατα τοῦ λόγου ἢ στὴν αὐταπάτη τοῦ παραλόγου, προκειμένου νὰ δώση κάποια λύση στὰ ἐναγώνια μεταφυσικά του προβλήματα καὶ νὰ «λυτρωθῆ», 'Ο βαβυλωνιστὴς σημειοδοτεῖ τὴν στασιμότητα, τὴν ψυχο-πνευματικἠ καθυστέρηση καὶ τὸν πρωτογονισμό, κι ἂς αὐτο-αποκαλεῖται «προοδευτικός»' δὲν μπόρεσε νὰ ἐνστερνισθῆ ἢ νὰ ἀποδεχθῆ ἔστω τὸ φῶς τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου καὶ τὰ λογικὰ σχήματα καὶ ὄργανα, γι ̓ αὐτὸ καὶ καταφεύγει σ ̓ ἀκαθόριστες πηγὲς γνώσης, ποὺ ἀναβλύζουν ἀπ ̓ τὰ σκοτεινὰ βάθη τοῦ ὑποσυνειδήτου καὶ ἀσυνειδήτου του. 'Ο βαβυλωνιστὴς εἶναι ἀστρολογιστής. Τὰ προγνωστικὰ τῶν καλῶν ἀστρολόγων, τὰ ὁποῖα πληροφορεῖται ἀπὸ ἐπιλεγμένα φύλλα τοῦ ἡμερήσιου καὶ περιοδικοῦ τύπου, ποὺ προμηθεύεται ἀποκλειστικὰ γι ̓ αὐτό, ἀποτελοῦν γιὰ τὸν τύπο αὐτὸ ἱερὲς καὶ ἀπαραβίαστες ὑποδείξεις, βάσει τῶν ὁποίων προγραμματίζει τὶς ἐργασίες καὶ τὶς δραστηριότητές του, τὶς κοινωνικὲς ἐκδηλώσεις καὶ τὴ ζωή του, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐθνικὲς ὑποθέσεις, ἂν πρόκειται περὶ δημοσίου προσώπου... Οἱ συμβουλὲς τῶν ἀστρολόγων δὲν ἀποτελοῦν βεβαίως τὶς μοναδικὲς πηγὲς πρόγνωσης γιὰ τὸ βαβυλωνιστή. Συμβουλεύεται, καθὼς εἶναι «φρόνιμο», καὶ τὸν καζαμία, καὶ τοὺς ὀνειροκρίτες, καὶ τὶς χαρτορίχτρες, τοὺς χειρομάντεις καί, ᾱσφαλῶς, τὶς καφετζοῦδες, ̓Ασφαλέστερη πάντως πηγὴ πρόγνωσης γιὰ τὸν τύπον αὐτὸν ἀποτελοῦν ἡ παραψυχολογία κι οἱ ὑπνωτιστές, ἐπειδὴ οἱ «ἐπιστήμονες» αὖτοὶ ἔχουν τὸ προνόμιο νὰ μεταφέρουν ζεστὲς τὶς πληροφορίες, ἄμεσα ἀπ ̓ τὴν πηγή, δηλαδὴ τὸ ὑπερπέραν, μὲ τὸ γνωστὸ τρόπο ἐπικοινωνίας «μακρᾶς ἀποστάσεως». Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ὑπνωτιζόμενοι ἢ ὑπνωτίζοντες κάποιον τρίτο, ἐπιτυγχάνουν νὰ μεταβαίνουν διὰ τῆς ̓ Αχερουσίας πύλης στὸν “Αδη καὶ νὰ διαλέγουν ἀνάμεσα ἀπ ̓ τὰ πνεύματα τῶν νεκρῶν τὸ συγκεκριμένο συγγενικό, τὸ ὁποῖο ἀπὸ περισσὸ ἐνδιαφέρον δίδει ἀλάνθαστες πληροφορίες καὶ συμβουλὲς ἐφ ̓ ὅλης τῆς ὕλης στὸ συγγενῆ του. "Ας σημειωθῆ ἐν παρόδῳ ὅτι τὸν τελευταῖο καιρὸ κάθε βαβυλωνιστὴς παράλληλα μὲ τὸν προσωπικό του γιατρὸ ἔχει τὸν προσωπικὸ πνευματιστή του, στὸν ὁποῖο καταφεύγει, ὁσάκις τοῦ παρουσιάζονται σοβαρὰ προβλήματα.