ΗΔΙΑΣ ΔΑ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Ὃ ̓Αγῶνας πρέπει νὰ συνεχισθεῖ Ὃ ἀγῶνας τοῦ 182] στέκεται σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ σημαντικὰ γεγονότα τῆς νεώτερης Παγκόσμιας Ἱστορίας. Γιατὶ αὐτὸς ὁ ξεσηκωμὸς κατὰ τῆς βάρθαρης ὑποδούλωσης καὶ μεταχείρισης τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου, τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς πνευματικῆςτους προσφορᾶς ὑι.ῆρξε κάτι τὸ ἀδιανόητο γιὰ τοὺς δογματικοὺς ἐξουσιαστές. Τὸ ξεθεμέλιωμα καὶ τὸ θάψιμο τοῦ ἑλληνικοῦ οἰκουμενικοῦ πνεύματος εἶχε κρατήσει 2000 χρόνια, κι ̓ ἂς πάψουμε νὰ μιλᾶμε μόνο γιὰ τὰ τετρακόσια χρόνια τῆς Τουρκιᾶς. Ἔτσι ἡ λάμψη ἐτούτη μέσα στὶς στάχτες τοῦ 'Ἑλληνισμοῦ ἔγινε ἔκπληξη γιὰ τοὺς ὑθριστές, καὶ γιὰ τοῦτο πίστεψαν, ὅτι «ξεσηκώθηκαν οἱ Ρωμιού», ὄχι οἱ Ἕλληνες. Εἶχαν κάνει τὸ πᾶν, οἱ σκοταδιστές, γιὰ νὰ σθήσουν τὴν ἑλληνικὴ ταυτότητα’ μὰ αὐτὴ κάπου τρεμόπαιζε, καὶ γι ̓ αὐτὸ ξεπήδησε. «Μὲ φωνὴ ποὺ καταπείθει Προχωρῶντας ὁμιλεῖς. Σήμερα, ἄπιστοι, ἐγεννήθη Ναί! τοῦ Κόσμου ὁ λυτρωτής.» Τὸ δρόμο τῆς ἱστορίας τῶν ἀνθρώπων τὸν δείχνουν πάντα οἱ λίγοι καὶ πολλὲς φορὲς ὁ ἕνας, ὁ ἐμπνευσμένος, ὁ ἤρως, ὅπως ἡ ἀρχαιότητα μᾶς τὸν παρουσίασε. Κι) ἦταν ἑπόμενο ἐδῶ νὰ σπιθίσει τὸ φῶς. Τὸ φῶς τοῦ οἰκουμενικοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος, ποὺ ἄλλοτε εἶχε διαλύσει τὸ ἔρεθος τῆς ἀνθρώπινης ἀλλοτρίῶσης μέσα στὰ παρὰ φύσιν κατεστημένα, ὅταν οἱ ἄνθρωποι διδάχτηκαν, ἀπ ̓ αὐτὸ τὸ πνεῦμα, τὸν μοναδικὸ δρόμο ποὺ ἡ φύση ἔδειχνε στὴν ἀνθρώπινη ζωή. Γιαυτὸ ὁ ἑλληνικὸς χῶρος καὶ ὁ Ἕλλην ἄνθρωπος, γέννημα κι’ ἀνάθρεμμα κι’ οἱ δυὸ τῆς φύσης, ὑπῆρξαν ἄρρηκτα συνδεδεμένοι μὲ τὸν λειτουργικὰ ἀπροσδιόριστο ὀμφάλιο λῶρο, καὶ γιὰ τοῦτο τὸ ἀποτέλεσμα ὑπῆρξε μοναδικό. Αὐτὴ ἡ πλαστουργὸς σχέση ἔγινε γλῶσσα, θε- σμός, δίκη, αἰδώς, νέμεση. Ἔγινε μετόπες καὶ ἀετώματα ναῶν, ἐπιτύμθια ἀνάγλυφα, ζωγραφική, ἄγαλμα, ἔκφραση. Ἔγινε κοῦροι, κόρες, ἀθλητές, ἤρωες. Ἔγινε ἀρχιτεκτονικὰ ἔργα, ἀνακαλύψεις ἐπιστημονικές, αἰσθητικές, φιλοσοφικές, κοσμογονικές. Ἔγινε τέλος ὁδὸς ἐξανθρωπισμοῦ. Τοῦτο τό πνεῦμα τὸ ἐλευθερωτικὸ τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ὑπόδουλο σὲ κανένα κατακτητή. Οἱ ἐχθροί του, ἀνεξάρτητα ἂν μιλοῦσαν λατινικά, ἑλληνικά, φράγκικα ἢ τούρκικα, ἀνεξάρτητα ἂν πίστευαν στὸν ̓Αλλάχ ἢ στὸ Θεὸ τῶν Χριστιανῶν, ρίχτηκαν νὰ τὸ ἐξαφανίσουν χτυπῶντας τὸν φορέα καὶ τὰ δημιουργήματα, μόλις οἱ τελευταῖοι, κακέκτυποι ἔστω, ὑπερασπιστές του ἔπεσαν στὸ πεδίο τῆς Πύδνας τὸ 168 π.Χ. Χάριν. μνήμης καὶ γιὰ νὰ πάψουν νὰ λένε οἱ γραικύλοι ὅτι ἡ Ρώμη σεθάστηκε καὶ ὑπετάγη στὸ ̓Ελληνικὸ Πνεῦμα καὶ ἄλλα τέτοια «λικνιστικά τῶν γοφῶν», σᾶς ὑπενθυμίζω, σὲ σᾶς ποὺ .πιστεύετε ὅτι. εἶστε Ἕλληνες καὶ ὄχι Ρωμιοί, ὅτι οἱ Ρωμ(α)ῖοι καὶ ὁ ὕπατος Αἰμίλιος Παῦλος τὸ [68 π.Χ. κατέστρεψαν ἐκ βάθρων 70 πόλεις τῆς ̓Ἠπείρου καὶ ἀκόμη τὸ Δωδωναῖο Μαντεῖο. Τὸ ἐρώτημα εἶναι γιατὶ τὸ Μαντεῖο; Καὶ ἡ περίπτωση αὐτὴ τοῦ «Μουσταφᾶ-Παύλου» (τὸ ὄνομα δὲν ἔχει σημασία) δὲν ὑπῆρξε μοναδική. Ἣ μανία καταστροφῆς τῆς ἱστορικῆς μνήμης μετετράπη σὲ καταστροφὴ τῶν δημιουργημάτων καὶ διαρπαγή, στρέθλωση ἢ καταστροφὴ κάθε πνευματικοῦ ἔργου. ̓ Τέλος μᾶς ἀνεκήρυξαν «εἰδωλολάτρας»! Δοξάστε τους! Αὐτὴ ὅμως ἡ πλαστογράφηση καὶ παραποίηση τῆς ἀλήθειας εἶχε κανένα σκοπό; ̓Εξυπηρέτησε σχέδια; Θὰ ἀπαντήσω θετικὰ καὶ στὰ δύο καὶ θὰ προσθέσω, ὅτι καὶ σήμερα ἡ πλαστογράφηση αὐτὴ συνεχίζεται. Πράγματι ἡ πλαστογράφηση ἐξυπηρετοῦσε καὶ ἐξυπηρετεῖ αὐτὰ ποὺ λέμε παρὰ φύσιν κατεστημένα.