2.500 χρόνια δημοκρατίας... Μὲ πόση χαρὰ γιορτάσαμε πρόσφατα στὴν Πνύκα τὰ 2.500 χρόνια τῆς Δημοκρατίας! Τί κοινοβουλευτικοὶ ἀστέρες ἐξεθείασαν τὶς ἀρετὲς της καὶ κυρίως τὸν γνήσιο λαϊκό της χαρακτῆρα, ποὺ δίνει στὸν πολίτη τὸ δικαίωμα καὶ τὴν εὐχέρεια νὰ γίνεται ἐνεργὸ ἄτομο περὶ τὰ κοινά, νὰ διαφεντεύῃ ὁ ἴδιος τὸν τόπο του, τὴν μοῖρα του καὶ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν του καὶ τὸ κυριώτερο νὰ μετέχῃ ὁ ἴδιος προσωπικὰ στὴν λήψη τῶν πιὸ λεπτῶν ἀποφάσεων ποὺ καθορίζουν τὴν πορεία αὐτοῦ τοῦ τόπου. Όπως ἀκριβῶς καὶ στὴν ἀρχαία ̓ Αθήνα. Μὲ ἀπόλυτη διαφάνεια, σὰν κι αὐτὴ ποὺ ἔχουν οἱ πολιτικοί μας μέσα στὰ πολυτελῆ αὐτοκίνητά τους. Ἢ Δημοκρατία λοιπὸν εἶναι σήμερα τὸ πολίτευμα τῆς εἰλικρίνειας. Ἔχουμε βαρεθῆ πιὰ ν ̓ ἀκοῦμε τὴν ἀλήθεια. "Οχι ἄλλη ἀλήθεια! Φτάνει... Ξέρουμε, ἄλλως τε, τὴν ἀγάπη τῶν κοινοβουλευτικῶν μας γιὰ τὸν Λαό ́ εἰδικὰ δὲ κάθε τέσσερα χρόνια, ποὺ τὸν καλοῦν ἀπερίσπαστο ἀπὸ τὶς βιοτικὲς μέριμνες (ποὺ θὰ ὁδηγοῦσαν στὸ ρουσφέτι) καὶ χωρὶς κομματικὲς παρωπίδες νὰ ἐκλέξῃ τοὺς ὑπηηρέτες του, ποὺ τελείως ἀφιλοκερδῶς θυσιάζονται γιὰ τὸ κοινὸ καλό. Ἢ σύγχρονη Δημοκρατία, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, εἶναι τὸ πολίτευμα τῆς ἰσονομίας. ̓Α/ Ὅλα κι ὅλα. ̓Επ ̓ αὐτοῦ δὲν σηκώνω κουβέντα. Φτωχοὶ καὶ πλούσιοι, ἰσχυροὶ καὶ ἀδύναμοι κοινωνικᾶ εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ γιὰ τὴν τυφλὴ θέμιδα. ̓Απόδειξη αὐτοῦ εἶναι τὰ γεμᾶτα μπουντρούμια τῶν φυλακῶν ἀπὸ μεγαλοσχήμονες. Οὔτε στὴ Γαλλικὴ ̓Επανάσταση νά ζούσαμε. Ἔλεος, κύριοι εἴσαγγελεῖς, στὴν πολιτικὴ ἐλίτ μας! "Ας πληρώσῃ καὶ κανένας φουκαρᾶς... ̓Αλλὰ καὶ ἡ ἰσότητα τῶν εὐκαιριῶν καὶ τῶν δυνατοτήτων δὲν εἶναι γνώρισμά της; Καὶ φυσικὰ εἶναι: ̓Αρκεῖ νὰ ἔχουν ὅλοι ἰσοὐψὲς μέσο γιὰ διορισμό, δάγειο, ἀργομισθία καὶ βόλεμα. Δὲν μποροῦν νὰ ἀπασχολοῦν ὁλόκληρους προέὃρους γιὰ τέτοια ἀσήμαντα πράγματα! Ὅσο γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους ποὺ τὸ παίζουν «κυριλέδες», ἔ/ αὐτοὶ ἂς πρόσεχαν... Ὅμως ἐκεῖ ποὺ πραγματικὰ ἡ Δημοκρατία εὑρίσκεται στὸ ἀπόγειό της καὶ θριαμβεύει ἡ γνώμη τοῦ Λαοῦ εἶναι στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική. Καθένας μπορεῖ νὰ πῇ τὴν ἄποψή του (στὸ καφενεῖο) καὶ νὰ χαράξῃ ἔτσι ἡ γνώμη τῶν πολλῶν τὴν πορεία τῆς διπλὠμματίας μας. Οὔτε ξένες ἐπεμβάσεις οὔτε οἰκονομικοὶί ἐκβιασμοὶ οὔτε μυστικὴ διπλωματία. Τίποτε. 'Ο κυρίαρχος Λαὸς ἀποφασίζει συμμαχίες, πολέμους, ἀναγνωρίσεις κρατῶν, οἰκονομικὲς συνεργασίες. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ παρέμβῃ ́ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ βιάσῃ τὴν θέλησή του, ἀφοῦ τὰ συχνὰ δημοψηφίσματα, στὰ ὁποῖα καλεῖται, εἶναι ὁ ἀψευδὴς μάρτυρας τῶν τάσεών του. «Ὁ ἀγῶνας τώρα δικαιώνεται!» θὰ ἐσκέπτοντο ὁ Κλέων κι ὁ ̓Αλκιβιάδης καὶ θὰ γελοῦσαν ἀπόλυτα ἱκανοποιημένοι μέσα στὸν τάφο τους, καθὼς θὰ παρακολουθοῦσαν τὶς γιορτὲς γιὰ τὰ 2.500 χρόνια Δημοκρατίας, ποὺ ὠργάνωσαν ἐφέτος οἱ σύγχρονοι ζηλωτές τους. Καὶ θὰ τὶς θεωροῦσαν σὰν τὸν ὀφειλόμενο φόρο ον. τιμῆς πρὸς αὐτοὺς ποὺ ἄνοιξαν τὸ δρόμο στὸν «θρίαμβο» τῆς Δημοκρατίας. Γιῶργος Πετρόπουλος