2.500 χρόνια δημοκρατίας... Μὲ πόση χαρὰ γιορτάσαµε πρόσφατα στὴν Πνύκα τὰ 2.500 χρόνια τῆς Δη- µοκρατίας! Τί κοινοβουλευτικοὶ ἀστέρες ἐξεθείασαν τὶς ἀρετὲς της καὶ κυρίως τὸν γνήσιο λαϊκό της χαρακτῆρα, ποὺ δίνει στὸν πολίτη τὸ δικαίωμα καὶ τὴν εὐ- χέρεια νὰ γίνεται ἐνεργὸ ἄτομο περὶ τὰ κοινά, νὰ διαφεντεύῃ ὁ ἴδιος τὸν τόπο του, τὴν μοῖρα του καὶ τὸ µέλλον τῶν παιδιῶν του καὶ τὸ κυριώτερο νὰ μετέχῃ ὁ ἴδιος προσωπικὰ στὴν λήψη τῶν πιὸ λεπτῶν ἀποφάσεων ποὺ καθορίζουν τὴν πορεία αὐτοῦ τοῦ τόπου. Όπως ἀκριβῶς καὶ στὴν ἀρχαία ᾿ Αθήνα. Μὲ ἀπόλυτη διαφάνεια, σὰν κι αὐτὴ ποὺ ἔχουν οἱ πολιτικοί µας µέσα στὰ πολυτελῆ αὐτοκί- νητά τους. Ἢ Δημοκρατία λοιπὸν εἶναι σήµερα τὸ πολίτευμα τῆς εἰλικρίνειας. Ἔχου- µε βαρεθῆ πιὰ ν᾿ ἀκοῦμε τὴν ἀλήθεια. "Οχι ἄλλη ἀλήθεια! Φτάνει... Ξέρουμε, ἄλλως τε, τὴν ἀγάπη τῶν κοινοβουλευτικῶν µας γιὰ τὸν Λαό΄ εἰδικὰ δὲ κάθε τέσσερα χρόνια, ποὺ τὸν καλοῦν ἀπερίσπαστο ἀπὸ τὶς βιοτικὲς µέριμνες (ποὺ θὰ ὁδηγοῦσαν στὸ ρουσφέτι) καὶ χωρὶς κομματικὲς παρωπίδες νὰ ἐκλέξῃ τοὺς ὑπη- ηρέτες του, ποὺ τελείως ἀφιλοκερδῶς θυσιάζονται γιὰ τὸ κοινὸ καλό. Ἢ σύγχρονη Δημοκρατία, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, εἶναι τὸ πολίτευμα τῆς ἰσονο- μίας. ᾿Α/ Ὅλα κι ὅλα. ᾿Επ᾽ αὐτοῦ δὲν σηκώνω κουβέντα. Φτωχοὶ καὶ πλούσιοι, ἰσχυροὶ καὶ ἀδύναμοι κοινωνικᾶ εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ γιὰ τὴν τυφλὴ θέµιδα. ᾿Απόδειξη αὐτοῦ εἶναι τὰ γεμᾶτα μπουντρούμια τῶν φυλακῶν ἀπὸ µεγαλοσχή- µονες. Οὔτε στὴ Γαλλικὴ ᾿Επανάσταση νά ζούσαμε. Ἔλεος, κύριοι εἴσαγγε- λεῖς, στὴν πολιτικὴ ἐλίτ µας! "Ας πληρώσῃ καὶ κανένας φουκαρᾶς... ᾿Αλλὰ καὶ ἡ ἰσότητα τῶν εὐκαιριῶν καὶ τῶν δυνατοτήτων δὲν εἶναι γνώρι- σμά της; Καὶ φυσικὰ εἶναι: ᾿Αρκεῖ νὰ ἔχουν ὅλοι ἰσοὐψὲς µέσο γιὰ διορισμό, δά- γειο, ἀργομισθία καὶ βόλεμα. Δὲν μποροῦν νὰ ἀπασχολοῦν ὁλόκληρους προέ- ὃρους γιὰ τέτοια ἀσήμαντα πράγματα! Ὅσο γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους ποὺ τὸ παί- ζουν «κυριλέδες», ἔ/ αὐτοὶ ἂς πρόσεχαν... Ὅμως ἐκεῖ ποὺ πραγματικὰ ἡ Δημοκρατία εὑρίσκεται στὸ ἀπόγειό της καὶ θριαμβεύει ἡ γνώµη τοῦ Λαοῦ εἶναι στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική. Καθένας μπορεῖ νὰ πῇ τὴν ἄποψή του (στὸ καφενεῖο) καὶ νὰ χαράξῃ ἔτσι ἡ γνώμη τῶν πολλῶν τὴν πορεία τῆς διπλὠµματίας µας. Οὔτε ξένες ἐπεμβάσεις οὔτε οἰκονομικοὶί ἐκ- βιασμοὶ οὔτε μυστικὴ διπλωματία. Τίποτε. 'Ο κυρίαρχος Λαὸς ἀποφασίζει συμ- μαχίες, πολέμους, ἀναγνωρίσεις κρατῶν, οἰκονομικὲς συνεργασίες. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ παρέμβῃ΄ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ βιάσῃ τὴν θέλησή του, ἀφοῦ τὰ συχνὰ δημοψηφίσματα, στὰ ὁποῖα καλεῖται, εἶναι ὁ ἀψευδὴς μάρτυρας τῶν τάσεών του. «Ὁ ἀγῶνας τώρα δικαιώνεται!» θὰ ἐσκέπτοντο ὁ Κλέων κι ὁ ᾿Αλκιβιάδης καὶ θὰ γελοῦσαν ἀπόλυτα ἱκανοποιημένοι µέσα στὸν τάφο τους, καθὼς θὰ παρα- κολουθοῦσαν τὶς γιορτὲς γιὰ τὰ 2.500 χρόνια Δημοκρατίας, ποὺ ὠργάνωσαν ἐφέ- τος οἱ σύγχρονοι ζηλωτές τους. Καὶ θὰ τὶς θεωροῦσαν σὰν τὸν ὀφειλόμενο φόρο ον. τιμῆς πρὸς αὐτοὺς ποὺ ἄνοιξαν τὸ δρόµο στὸν «θρίαμβο» τῆς Δημοκρατίας. Γιῶργος Πετρόπουλος