πες πω ΖΗΠΣΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Ἢ Γυναίκα τῆς ᾽᾿Ανδροκρατίας 'Ο Ζήσης Οἰκονόμου ἔχει διαχὠρίσει τὴ θέση του πρὸ πολλοῦ ἀπ᾿ «τὸ δουλικώτατο κοπάδι τῶν “ἐκλεκτῶν διανοουμένων” καὶ τῶν πλαστογράφων τῆς ἱστορίας καὶ τῆς καθη- µερινότητας, ποὺ τόσο ἐπίμονα κι ἀριστοτελικὰ προβάλλεται» ἀπ᾿ τὴν ἐξ-ουσία (σελ. 25). 'Ο συγγραφεύς, χωρὶς νὰ κινδυνολογῆ, περιγράφει μὲ τόλμη κι ἀποφασιστικότητα τὴ θλιβερὴ κατάσταση τῆς ἐποχῆς µας, πού, κατὰ γενικὴν ὁμολογίαν ἄλλωστε, πηγαίνει ἀπ᾽ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Κι αὐτό, γιατὶ οἱ βάρβαροι, οἱ ἐξ-ουσιαστές, κατάφεραν νὰ ἔξα- πατήσουν τοὺς φύλακες καὶ νὰ διέλθουν τὰ τείχη τῆς Πολιτείας, στὴν ὁποία μετέδωσαν τὸ ἐξουσιαστικὸ μικρόβιο, ἀπ᾿ τὸ ὁποῖο μονίμως κατατρύχονται... Τὸ ἔργο αὐτὸ τοῦ Ζήση Οἰκονόμου «ἢ Γυναῖκα τῆς ᾿Ανδροκρατίας καὶ οἱ κοινωνίες τῶν ὑπερκαταναλώσεων» ἀποτελεῖ τὴν ἁδιαμφισβήτητη μαρτυρία γιὰ τὴν ἐξαχρείωση καὶ ἐξαγρίωση τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους, τὸ ὁποῖο, τώρα τελευταῖα τουλάχιστον, ἐμφανίζει ἔπι- κίνδυνες ψυχολογικὲς καὶ βιολογικὲς διαταραχές. «Η καρδιά µας ἔχει σκληρυνθεῖ καὶ ὃ νοῦς µας εἶναι θολός. Μόνον ἡ δίχως νοημοσύνη καὶ αἰσθαντικότητα σκέψη µας... καλπά- ζει καὶ θριαµβεύει σ᾽ ὅλους τοὺς τομεῖς... σὰν νὰ μὴν ζοῦμε σὲ διαστρικὴ καὶ ὑὕπεραστρι- κἢὴ πραγματικότητα τῆς ἑνιαίας Γῆς» (σελ. 13). Ὅ,τι χαρακτηρίζει τὸν σημερινὸ ἐξουσιαστικὸ ἄνθρωπο --- σύμφωνα μὲ τὸν συγγραφ- έα--- εἶναι ἡ ἀπουσία τῆς ἤρεμης αὐτάρκειας τοῦ μέτρου. Νοσηρὸς αὐτισμός, ἄπρεπος ἐ- γωτισμὸς καὶ παραλογισμός ἐν γένει συνθέτουν τὴ φυσιογνωμία του: «Ζοῦμε τὸν καθηµε- ρινὸ ἐφιάλτη τῆς ἑνιαίας αὐταπάτης, ἀπ᾿ ὅπου ὅλες οἱ ἀπάτες καὶ οἱ δυστυχίες µας, τὶς ὁ- ποῖες ὀνομάζουμε προόδους, ἐπιτυχίες, λογικοὺς εὐζωισμοὺς κ.ο.κ. ᾿Ενδιαφερόμαστε γιὰ περισσότερη ἐξουσία καὶ φήμη, διὰ τῶν ὁποίων οἱ κουλτουρικοὶ μηχανισμοὶ αὐξάνουν τὰ κέρδη καὶ τὴν ἐξουσία τῶν ἐκμεταλλεύσεων γιὰ τὴν κυριαρχία τῆς κακίας --- δεξιᾶς, κε- ντρώας καὶ ἀριστερᾶς...» (σελ. 18). Τὰ σκισµένα βιβλία Οἱ κῆπαι ἦταν ὀλάνθιστοι κι᾿ ὁλόδροσα τὰ κρίνα καὶ ἡ ᾿ Αθήνα, ὄχι πολλὰ βαρυµένη λόγω τῶν ἐλαφρῶν βορείων ἀνέμων, ἔστω καὶ μὲ ὀλίγην, φάνταζε στὰ μάτια µου τῆς Γῆς τὸ δαχτυλίδι. Καὶ τοῦτο, γιατὶ ἐκεῖνο τὸ πρὠινὸ τὰ σχολεῖα τελεία καὶ παῦλα καὶ ξοῦ καὶ ξορκισμένα μὲ τὸν ἀπήγανο. Ἕνα ἐφιαλτικὸ κεφά- λαιο τῆς ζωῆς µου ἔκλεινε ὁριστικὰ καὶ τὸ µέλλον ξανοιγόταν μπροστά µου πολλὰ ὑποσχόμενο καὶ ὁ βίος ἀνθόσπαρτος ἐπίσης. Φέξε µου καὶ γλύστρησα, δηλαδή. Κατηφόριζα τὴν πλαγιᾶ τοῦ ᾿Ὑμηττοῦ (ὄχι, δὲν βόσκω πρόβατα στὸ βουνό, τὸ σπίτι µου εἶναι ἐκεῖ ψηλά), μεταρσιωμένη ἀπὸ ἕνα ἐγωιστικὸ αἴσθημα ἐλευ- θερίας καὶ συνέχαιρα τὸν ἑαυτόν µου, ποὺ τὰ κατάφερε νὰ ἐπιβιώσει γι᾿ ἄλλη μιὰ φορά. Γιατὶ καὶ ἡ τσέπη µου ἐπὶ τέλους θὰ πάτωνε καὶ ἡ μούρλα τοῦ μικροῦ θὰ κόπαζε. Μικρός ἐστι μαντράχαλος δύο μέτρων, ἀπόφοιτος Λυκείου ἀπὸ σή- µερα, ποὺ ἔμαθε γράμματα σὲ σχολεῖα τῆς «Δωρεὰν Παιδείας» µας, σὲ φροντι- στήρια γιὰ Πανελλήνιες, σὲ φροντιστήρια γιὰ ξένες γλῶσσες,. μὲ καθηγητὴ