ΗΔΙΑΣ ΔΑ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Ὃ ᾽Αγῶνας πρέπει νὰ συνεχισθεῖ Ὃ ἀγῶνας τοῦ 182] στέκεται σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ σημαντικὰ γεγονότα τῆς νεώτερης Παγ- κόσμιας Ἱστορίας. Γιατὶ αὐτὸς ὁ ξεσηκωμὸς κατὰ τῆς βάρθα- ρης ὑποδούλωσης καὶ μεταχείρισης τοῦ ἑλλη- νικοῦ χώρου, τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς πνευµατι- κῆςτους προσφορᾶς ὑι.ῆρξε κάτι τὸ ἀδιανόητο γιὰ τοὺς δογματικοὺς ἐξουσιαστές. Τὸ ξεθεµέλιωμα καὶ τὸ θάψιμο τοῦ ἑλληνι- κοῦ οἰκουμενικοῦ πνεύματος εἶχε κρατήσει 2000 χρόνια, κι᾿ ἂς πάψουμε νὰ μιλᾶμε μόνο γιὰ τὰ τετρακόσια χρόνια τῆς Τουρκιᾶς. Ἔτσι ἡ λάμψη ἐτούτη μέσα στὶς στάχτες τοῦ 'Ἑλληνισμοῦ ἔγινε ἔκπληξη γιὰ τοὺς ὑθριστές, καὶ γιὰ τοῦτο πίστεψαν, ὅτι «ξεσηκώθηκαν οἱ Ρωμιού», ὄχι οἱ Ἕλληνες. Εἶχαν κάνει τὸ πᾶν, οἱ σκοταδιστές, γιὰ νὰ σθήσουν τὴν ἑλληνικὴ ταυτότητα’ μὰ αὐτὴ κάπου τρεµόπαιζε, καὶ γι᾿ αὐτὸ ξεπήδησε. «Μὲ φωνὴ ποὺ καταπείθει Προχωρῶντας ὁμιλεῖς. Σήµερα, ἄπιστοι, ἐγεννήθη Ναί! τοῦ Κόσμου ὁ λυτρωτής.» Τὸ δρόµο τῆς ἱστορίας τῶν ἀνθρώπων τὸν δείχνουν πάντα οἱ λίγοι καὶ πολλὲς φορὲς ὁ ἕ- νας, ὁ ἐμπνευσμένος, ὁ ἤρως, ὅπως ἡ ἀρχαιό- τητα μᾶς τὸν παρουσίασε. Κι) ἦταν ἑπόμενο ἐδῶ νὰ σπιθίσει τὸ φῶς. Τὸ φῶς τοῦ οἰκουμενικοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος, ποὺ ἄλλοτε εἶχε διαλύσει τὸ ἔρεθος τῆς ἀν- θρώπινης ἀλλοτρίῶσης µέσα στὰ παρὰ φύσιν κατεστηµένα, ὅταν οἱ ἄνθρωποι διδάχτηκαν, ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ πνεῦμα, τὸν μοναδικὸ δρόμο ποὺ ἡ φύση ἔδειχνε στὴν ἀνθρώπινη ζωή. Γιαυτὸ ὁ ἑλληνικὸς χῶρος καὶ ὁ Ἕλλην ἄν- θρωπος, γέννημα κι’ ἀνάθρεμμα κι’ οἱ δυὸ τῆς φύσης, ὑπῆρξαν ἄρρηκτα συνδεδεμένοι μὲ τὸν λειτουργικὰ ἀπροσδιόριστο ὀμφάλιο λῶρο, καὶ γιὰ τοῦτο τὸ ἀποτέλεσμα ὑπῆρξε μοναδικό. Αὐτὴ ἡ πλαστουργὸς σχέση ἔγινε γλῶσσα, θε- σμός, δίκη, αἰδώς, νέμεση. Ἔγινε μετόπες καὶ ἀετώματα ναῶν, ἐπιτύμθια ἀνάγλυφα, ζωγρα- φική, ἄγαλμα, ἔκφραση. Ἔγινε κοῦροι, κόρες, ἀθλητές, ἤρωες. Ἔγινε ἀρχιτεκτονικὰ ἔργα, ἀνακαλύψεις ἐπιστημονικές, αἰσθητικές, φι- λοσοφικές, κοσμογονικές. Ἔγινε τέλος ὁδὸς ἐξανθρωπισμοῦ. Τοῦτο τό πνεῦμα τὸ ἐλευθερωτικὸ τῆς ἀν- θρώπινης ζωῆς δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ὑπόδουλο σὲ κανένα κατακτητή. Οἱ ἐχθροί του, ἀνεξάρτητα ἂν μιλοῦσαν λατινικά, ἑλληνικά, φράγκικα ἢ τούρκικα, ἀνεξάρτητα ἂν πίστευαν στὸν ᾿Αλ- λάχ ἢ στὸ Θεὸ τῶν Χριστιανῶν, ρίχτηκαν νὰ τὸ ἐξαφανίσουν χτυπῶντας τὸν φορέα καὶ τὰ δημιουργήματα, μόλις οἱ τελευταῖοι, κακέκτυ- ποι ἔστω, ὑπερασπιστές του ἔπεσαν στὸ πεδίο τῆς Πύδνας τὸ 168 π.Χ. Χάριν. μνήμης καὶ γιὰ νὰ πάψουν νὰ λένε οἱ γραικύλοι ὅτι ἡ Ρώμη σε- θάστηκε καὶ ὑπετάγη στὸ ᾿Ελληνικὸ Πνεῦμα καὶ ἄλλα τέτοια «λικνιστικά τῶν γοφῶν», σᾶς ὑπενθυμίζω, σὲ σᾶς ποὺ .πιστεύετε ὅτι. εἶστε Ἕλληνες καὶ ὄχι Ρωμιοί, ὅτι οἱ Ρωμ(α)ῖοι καὶ ὁ ὕπατος Αἰμίλιος Παῦλος τὸ [68 π.Χ. κατέστρε- ψαν ἐκ βάθρων 70 πόλεις τῆς ᾿Ἠπείρου καὶ ἀ- κόμη τὸ Δωδωναῖο Μαντεῖο. Τὸ ἐρώτημα εἶναι γιατὶ τὸ Μαντεῖο; Καὶ ἡ περίπτωση αὐτὴ τοῦ «Μουσταφᾶ-Παύλου» (τὸ ὄνομα δὲν ἔχει ση- μασία) δὲν ὑπῆρξε μοναδική. Ἣ μανία κατα- στροφῆς τῆς ἱστορικῆς μνήμης μετετράπη σὲ καταστροφὴ τῶν δημιουργημάτων καὶ διαρπα- γή, στρέθλωση ἢ καταστροφὴ κάθε πνευματι- κοῦ ἔργου. ᾿ Τέλος μᾶς ἀνεκήρυξαν «εἰδωλολάτρας»! Δο- ξάστε τους! Αὐτὴ ὅμως ἡ πλαστογράφηση καὶ παραποίηση τῆς ἀλήθειας εἶχε κανένα σκοπό; ᾿Εξυπηρέτησε σχέδια; Θὰ ἀπαντήσω θετικὰ καὶ στὰ δύο καὶ θὰ προσθέσω, ὅτι καὶ σήμερα ἡ πλαστογράφηση αὐτὴ συνεχίζεται. Πράγματι ἡ πλαστογράφηση ἐξυπηρετοῦσε καὶ ἐξυπηρετεῖ αὐτὰ ποὺ λέμε παρὰ φύσιν κατε- στημένα.