Δέκα χρόνια μέσα στὴ γενικὴ Παρακμὴ Μὲ τὸ ἀνὰ χεῖρας 120ὸ τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» συμμπληρώνονται δέκα ἀκριβῶς χρόνια παρουσίας τοῦ περιοδικοῦ στὴν σκέψη καὶ τὴν προβληματικὴ τῆς ἀνθρωπότητας τοῦ καιροῦ μας. Δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἀξιολογήση τὴν παρουσία αὐτή: Εἶμαι αὐτὸς ποὺ ἔζησε (μαζὶ μὲ τοὺς λοιποὺς συντελεστὲς τῆς προσπάθειας, συνεργάτες καὶ ἀναγνῶστες) τὴν δεκάχρονη πορεία διὰ μέσου μιᾶς ὀδυνηρῆς, λαβυρινθώδους καὶ δύσβατης ἀτραποῦ διανοιγόμενης μέσα στὰ γέρσα καὶ ἕρημα καὶ παγιδευμένα καὶ ζοφερᾶ πεδία τῆς γενικῆς παρακμῆς. ΧΧΧ Παιδιᾶ τῆς φύσεως, γεννήματα τῆς ἀνέναης ροῆς καὶ κομμάτια τοῦ Σύμπαντος εἴμαστε οἱ ἄνθρωποι. Θυμηθεῖτε, πῶς πρωτοείδατε τὸν Κόσμο: Πῶς δηλαδὴ βλέπατε καὶ νοούσατε αὐτὸ ποὺ ἦταν προσιτὸ στὶς αἰσθήσεις σας καὶ τὶς γνωστικές σας δυνάμεις, καὶ κυρίως πῶς σεβόσαστε καὶ θαυμάζατε καὶ οἰκειώνόσαστε ὅ,τι δὲν μπορούσατε νὰ ἑρμηνεύσετε καὶ νὰ κατακτήσετε. Αὐτὸς ὁ σεβασμός, ὁ θαυμασμὸς καὶ ἡ οἰκείωση εἶναι ἐκεῖνα ποὺ συνιστοῦν τὸν ὀμφάλιο λῶρο μας μὲ τὴν Μεγάλη Μητέρα μας. Καὶ τὸ τραγικώτερο, τὸ θανάσιμο, τὸ «τελικὸ» λάθος ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ συμβῆ εἶναι ἡ ἀπότμηση τοῦ λώρου. Σήμερα ὁ σεβασμὸς ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν Ὕρριν, τὴν ἀλαζονεία καὶ τὴν αὐθαιρεσία τοῦ παρὰ φύσιν, ὁ θαυμασμὸς (ὁ πατέρας αὐτὸς πάσης ἑρμηνείας ἔλλογης καὶ γνώσεως ἐπιστημονικῆς) ἔδωσε τὴν θέση του στὴν τύφλα τῆς λατρείας τῶν ἐκτὸς-οὐσίας ( ̓Εξ-οὐσίας) τραγελαφικῶν, παρανοϊκῶν καὶ δογματικῶν τεράτων καὶ ἡ οἰκείωση (ἡ ἐναρμόνιση πρὸς τὴν Μεγάλη ̓Αρμονία: ὁ Λόγος) συκοφαντήθηκε, καταδικάσθηκε καὶ ἀπεβλήθη στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον ἀπὸ τὸν ἀφηνιασμό, τὴν φρενίτιδα καὶ τὸ «μαστούρωμα» τοῦ παρα-λόγου. | «Θεοὶ» ἐξωκόσμιοι κατασκευάσθηκαν, ἐνθρονίστηκαν καὶ λατρεύονται ἀπὸ πιστοὺς ποὺ δὲν ξέρουν ἀπὸ ποῦ ἔρχονται καὶ ποῦ πᾶνε. «Νόμοι» καί «ἐντολὲς» καὶ «θεσμοὶ» τῶν